artık çok yaşlı
38 yaşındayım, beÅŸeri bilimler alanında iÅŸe yaramaz bir derecem var ve kesinlikle hiçbir geçmiÅŸ deneyimim yok. Herhangi bir iÅŸe baÅŸvurmaktan çok utanıyorum. Korkarım hayatım sona erdi. GeçmiÅŸ deneyim eksikliÄŸini açıklamak için iÅŸverene ne gibi bir mazeret sunabilirim? EÄŸitimimi 22 yaşında tamamladım ve o zamandan beri iÅŸsizim ve her zaman ailemle yaşıyorum. Önümde bir ışık göremiyorum. (Güney Avrupa’da yaşıyorum)
Etiketler:
Benzer İçerikler
(Erkek, 22) Hayatımın yaklaşık 16 yılını neredeyse hi...
Gençliğimi beklentilerime göre yaşamadığım için çok tuhaf bir şekilde geçirdim: Şükür ki hiç de kötü değildi, ama hayal kırıklığı yarattı, çünkü bu durumdan faydalanmadım. ...
23F kayıp hissi
Bu alt dizide 23 yaşındaki pek çok kişinin paylaşım yaptığını gördükten sonra ilham aldım ve yalnız olmadığımı bilmek beni biraz daha iyi hissettirdi, hahaha. Hala göndermeye alış...
25 milyon, kamu hizmeti sınavına (Hindistan) hazırlanmak ...
25 yaşındayım ve yirmili yaşlarımın başlarını işe yaramayan bir hedefin peşinde koşarak geçirdikten sonra kendimi tamamen sıkışmış hissediyorum. Nasıl ilerleyeceğinize dair dürüs...
Şu anda tam bir başarısızlık hissediyorum o yüzden bur...
2024'te yüzde 87 ile geçen bir Pcm öğrencisiydim ve 10. sınıf puanım yüzde 85'ti... 8. sınıfa kadar 90'lar almış iyi bir öğrenciydim ama covid her şeyi değiştirdi ben çocuktum bu yü...
Görünüşümün her şeyi mahvedeceğini bilerek röportaj...
Ä°stediÄŸim kariyer ne yazık ki tamamen görünmez deÄŸil. Müşterilerle konuÅŸmam, yüzümü göstermem vb. gerekecek. Bu yüzden iÅŸverenlerin de görünüşümü dikkate alacağını biliyorum. Ä...
30 yaşındayım ve hayatta geride olduğumu hissediyorum
Birkaç ay önce 30 yaşına girdim. Bir yıldan biraz daha uzun bir süre önce nihayet yüksek lisans derecemi aldım. İş aradığımdan beri ama bu gerçekten yavaş ve zorlu bir süreç oldu. Di...
Sıkıştım ve çıkmak istiyorum
Hiçbir zaman tam olarak anladığım veya sevdiğim bir işim olmadı. İşim olmadığı ve fakir olduğumuz için ülkemi terk etmeye 'zorlandım'. 2012-2019 yılları arasında bankacılık, orta ...
Kayıp değilsin. Sadece seçim yapmaktan korkuyorsun.
Size aslında neler olduÄŸunu anlatayım. Yolunuz konusunda kafanız karışık deÄŸil. Ne istediÄŸini biliyorsun. Ya da en azından iÅŸe yarayabilecek 3-4 ÅŸeyi biliyorsunuz. Ama seçemezsin. BÃ...
Mucize işimi yapay zekaya kaptırmak üzereyim, bundan sonr...
Bu yüzden biraz karmaşık bir kariyer gidişatım vardı. Okulda acımasızca zorbalığa uğradım, insanların bir şeyler fırlattığı, vurduğu, çelme taktığı, üzerine tükürdüğü, kit...
Düşündüğümden daha fazla sorunum var
Bir süre önce işimden ayrıldım ve sadece tutkumun ne olduğunu bulmanın değil, aynı zamanda kendim için herhangi bir iş bulmanın da zor olduğunu fark etmeye başladım. Adil olmak gerekirs...
8 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
So what have you been doing? Taking care of elderly relatives is “experience”. So are raising children and volunteer work. Or do you mean you’ve been bed rotting in your childhood bedroom being supported by your parents?
You have like 20 years left in an avg career and are only like 16 years into an avg career at that age. 20 years is enough time to do pretty much anything, you just have to be very intentional about what you want out of that time.
It’s never too late, but it’s going to take drastic action to change things.
38 is not too old to change trajectories. But you need to provide more info – when did you graduate? What have you been doing since graduation? How have you been surviving at 38 with no experience? Your post is too vague as it stands for anyone to give helpful advice
There was a time when I was in a similar position. I was literally just too ashamed to apply for jobs because I was so deeply uncertain, lacking confidence in my skills and abilities. I falsely presumed that everyone else had it figured out, and that I was uniquely incapable and useless, soon to be a homeless dreg that everyone long abandoned.
A lot of this kind of thinking is very deeply warped. The fact is that almost nobody feels like they have it together, like they have clarity or direction on their future, and everyone is experiencing overwhelming doubt who isn’t in a position of extreme luck or, more likely, privilege via inherited wealth. We have a society that actively awards sociopathic traits.
So the first thing is to recognize that you are not as bad as you think you are, and other people aren’t as good as you think they are. Yes, it will be a challenge. But you have to decide whether you want to live or simply give up and die.
Do you have hobbies? What are your interests?Â
Maybe you will have to accept doing some kind of blue collar work.
Never too late to begin again.