artık çok yaşlı
38 yaşındayım, beÅŸeri bilimler alanında iÅŸe yaramaz bir derecem var ve kesinlikle hiçbir geçmiÅŸ deneyimim yok. Herhangi bir iÅŸe baÅŸvurmaktan çok utanıyorum. Korkarım hayatım sona erdi. GeçmiÅŸ deneyim eksikliÄŸini açıklamak için iÅŸverene ne gibi bir mazeret sunabilirim? EÄŸitimimi 22 yaşında tamamladım ve o zamandan beri iÅŸsizim ve her zaman ailemle yaşıyorum. Önümde bir ışık göremiyorum. (Güney Avrupa’da yaşıyorum)
Etiketler:
Benzer İçerikler
20'li yaşların başı, kariyer açısından nereye gi...
22 ay buradayım, şu anda iki işte çalışıyorum (perakende ve fast food), hâlâ ailemle birlikte yaşıyorum. Bunu nasıl tanıtacağımdan emin değilim, bu yüzden şu ana kadar olanları yaza...
bende bir sorun mu var? (kurumsal dünya yardım çığlığ...
hiç kimse etrafındaki herkesin bunu hissettiğini hissetti mi? "anladı" senin dışında işte mi çalışıyorsun? Herkesin her zaman bir şeylere kilitlenmiş ve her şeyin üstünde ol...
Her kariyer berbat görünürken nasıl kariyer bulursunuz?
Cidden, var olan her kariyer yolu ya ruhu yok ediyor ya da hiçbir şey kazandırmıyor ya da her ikisi birden gibi görünüyor. Varlıklı olma arzum bile yok ama yine de "rahat yaşamak" ...
24M tavsiye arıyor
Bu ay 24 yaşıma yeni girdim ve olmayı beklediğim yere yakın olmadığımı fark ettim. Geçen sene ehliyetimi aldım ama hala arabam yok. Yakın zamanda uzak bir işe başladım ama genç ve dikk...
Bir 3D Sanatçısı olarak yönlendirmeye ihtiyacınız var
3D tasarım portföyümün yeterince iyi olmadığını ve sıfırdan oluşturulması gerektiğinin farkına vardım. Bir yılı aşkın süredir işlere başvuruyorum ancak uzun vadede mali açıdan ...
geleceğim/bir sonraki adımım konusunda kendimi çok kaybo...
Yakın zamanda 23 yaşında New York'ta yüksek lisansımdan mezun oldum ve evime geri döndüm. Kendi alanımda bir iş bulamadığım için kendimi çok kaybolmuş hissediyorum, bu yüzden tamamen a...
Ben (f20) iyi bir yere gitmiyorum. Bir yol bulmamız gerekiy...
Kaçma ve hayal kurma konusunda her zaman sorunlarım oldu. Düşüncesizce hareket ediyorum ve ayrılmadan önce 1 aylığına üniversiteye gittim. Hiçbir ÅŸeye baÄŸlı kalamıyorum ve odaklanamadÄ...
Üniversitede zorbalığa maruz kalıyorum ve hoşlanmadığ...
Orada gerçekten tamamen mutsuzum ama okulu bırakırsam geleceğim için tamamen korkuyorum
Tekil Yol, Gizli
Evanjelik, Fundamentalist Hıristiyan bir ailede büyümek, "amaçları" profesyonel olarak yaptıkları işten ayrılamaz olan iki işkolik ebeveynle birlikte amaç anlayışımı derinden şekillend...
Hangi promosyona başvurmalıyım?
Merhaba arkadaşlar, 20'li yaşlarımın sonlarındayım, yaklaşık 4 yıldır şu anki pozisyonumdayım. Bu sonbahar/kış organizasyonumda bazı terfiler ve hareketler oldu ve dolayısıyla seçmem...
8 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
So what have you been doing? Taking care of elderly relatives is “experience”. So are raising children and volunteer work. Or do you mean you’ve been bed rotting in your childhood bedroom being supported by your parents?
You have like 20 years left in an avg career and are only like 16 years into an avg career at that age. 20 years is enough time to do pretty much anything, you just have to be very intentional about what you want out of that time.
It’s never too late, but it’s going to take drastic action to change things.
38 is not too old to change trajectories. But you need to provide more info – when did you graduate? What have you been doing since graduation? How have you been surviving at 38 with no experience? Your post is too vague as it stands for anyone to give helpful advice
There was a time when I was in a similar position. I was literally just too ashamed to apply for jobs because I was so deeply uncertain, lacking confidence in my skills and abilities. I falsely presumed that everyone else had it figured out, and that I was uniquely incapable and useless, soon to be a homeless dreg that everyone long abandoned.
A lot of this kind of thinking is very deeply warped. The fact is that almost nobody feels like they have it together, like they have clarity or direction on their future, and everyone is experiencing overwhelming doubt who isn’t in a position of extreme luck or, more likely, privilege via inherited wealth. We have a society that actively awards sociopathic traits.
So the first thing is to recognize that you are not as bad as you think you are, and other people aren’t as good as you think they are. Yes, it will be a challenge. But you have to decide whether you want to live or simply give up and die.
Do you have hobbies? What are your interests?Â
Maybe you will have to accept doing some kind of blue collar work.
Never too late to begin again.