Mart 3, 2026
29 yaşındayım, neredeyse her gün aÄŸlıyorum ve “normal” görünen ama boÅŸ hissettiren bir hayatta kendimi tamamen sıkışmış hissediyorum.
29 yaşındayım, VarÅŸova’da yaşıyorum. Kağıt üstünde hayatım gayet iyi. Ä°ÅŸ, arkadaÅŸlar, erkek arkadaÅŸ, apartman dairesi. Dramatik hiçbir ÅŸey yanlış deÄŸil. Ama yıllardır kendimi çok kötü hissediyorum.
Neredeyse her gün ağlıyorum. Kendimi bitkin ve kapana kısılmış hissediyorum. Her günün aynı görünmesine dayanamıyorum. Çalış, eve gel, kaydır, hayatımı değiştirmeyi düşün, hiçbir şey yapma, tekrarla.
20’li yaÅŸlarımın başında Netflix’i art arda izlemenin bir tür bağımlısıydım. Bu benim konfor alanımdı. Bana zevk verdi ve kaçmama yardımcı oldu. Artık bu umurumda bile deÄŸil. Aşırı yemek istemiyorum. Kaydırmak istemiyorum. Ama yine de akÅŸamlarımı kaydırarak ve hayatımı nasıl deÄŸiÅŸtireceÄŸimi düşünerek harcıyorum ve bana hiçbir ÅŸey gelmiyor.
Bazı şeyler denedim. Yoga. Sınıflar. Arkadaşlarla buluşmak. Arkadaşlarımı seviyorum ve onları görmekten keyif alıyorum ama bu büyük resmi değiştirmiyor. Gerçekten bana ait olduğunu hissettiğim ve gerçekten sevdiğim kısım, köpeğimle ormanda yaptığımız yürüyüşlerdir. Haftada iki gece dışarı çıkabiliyorum, sonra daireme döndüğümde her şey yine aynı geliyor.
Bundan daha fazlası olması gerektiÄŸini hissediyorum. Farklı bir ÅŸey arzuluyorum. Daha fazla açık hava, daha fazla hareket, belki seyahat, belki turizmde veya sörf kamplarında çalışmak veya o kadar da duraÄŸan olmayan bir ÅŸey. Ancak mali açıdan riskli geliyor ve “sorumlu” olmakla ayrılmak istemek arasında gidip geliyorum.
Beni korkutan şey bunun artık sadece yetişkin hayatı olduğu düşüncesi. Bir apartman dairesinde yalnız kaldığımız akşamlar, sıkışmış hissetmek ve değişimi düşünmek ama aslında hiçbir şeyi değiştirmemek tam da böyle.
29 yaşında böyle hisseden var mı? Gerçekten hayatını değiştirdin mi? Yoksa bu sadece üstesinden gelmeniz gereken bir şey mi?
Daha fazlası olması gerektiğini hissediyorum ama açıkçası onu nasıl bulacağımı bilmiyorum.
Etiketler:
2 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I can’t tell here much, but while i have been in this situation several times, i found in myself deeply important tendency which has never seen a light – desire to explore since. I skipped uni, but went there at 22y.o. just for no reason and continued working any place where qualification isn’t needed, and it helped me to become IT manager, and later data scientist since i studied math, and now backend dev. But i still feel stuck and limited in those roles, i am planning to continue my scientific journey, and continue study in rigorous university way, studying gives me freedom from depression, hope for better future and fulfilment of growth and newelty. heh
Hi sweetie.
First of all, a hug.
And then, though love.
Work won´t give you meaning. Community will. Help others, make a commintment to do something for the place you live, Volunteer at a women shelter, go talk to elders, go help kids in disadvantage learn to read and do their homework
I will not be much, but it will be enough.
Enough is a great concept, and if your life now it´s ENOUGH, meaning will help. Then, if changes are to be made, great. But not from a dopamine exhaustion. Your brain do not like changes, but it likes dopamine. Now, the scrolling it´s just messing with this, using the default mode of your brain. So, go for oxitocin. Go for the warmth of doing a small thing for others. Small things add up and are much needed.
You´ll see how, slowly, scrolling will not longer appeal to you. And then, a walk, saying hi to the neighbours, doing meal prep with friends, will activate.
Do not think much about change. Go out and take a small step.