23 ve bir yük gibi hissediyorum.

*Yaklaşık 2 hafta sonra 23 yaşına gireceğim.

Hala evde yaşıyorum. Arabam var ama bakıma ihtiyacı var. Fiziksel sağlığım bozuluyor. Neredeyse 3 yıldır çalıştığım asgari ücretli bir işim (perakende) var. On yılı aşkın süredir akıl sağlığımla mücadele ediyorum. Şu anda çeşitli nedenlerden dolayı durumu daha da kötüleşiyor. Bekar.

Eminim ki bazı insanlar işle ilgili sorunlarımı muhtemelen bir kenara yazacaklardır (çünkü bunlar öncelikli olarak zihinsel sağlık stresi/tetikleyicileriyle ilgilidir) ve şöyle diyeceklerdir: "canlanmak." Evet. Kendimi kötü hissedersem işten ayrılmam. Kendimi kötü hissedersem erken ayrılmam. İş için yaptığım işi seviyordum ve hala işten keyif alıyorum ama mevcut tetikleyiciler beni gergin ve küçük ayrıntılar konusunda takıntılı hale getiriyor. Verimliliğimi mahvediyor çünkü artık işleri yapmam çok uzun sürüyor. Eskiden hissettiğim hiçbir sevinç artık sürmüyor. Bir hafta boyunca bir şeyden gerçekten gurur duyabildiğim zamanlar, artık nadiren bir dakikadan fazla sürüyor.

Gerçekten bu yaşa kadar gelebileceğimi düşünmüyordum. Ben doldururken "büyüyünce/okulu bitirince ne olmak istiyorsun" sorular hiç gerçekçi gelmedi. Bunun yerine, bu sadece boş bir hayaldi. Mesela liseden mezun olmam, devlet üniversitesine gitmem, hayvanlarla çalışabilmek için biyoloji alanında lisans diploması almak üzere transfer olmam fikri çok yüksek bir hedefti. Lisede yaratıcı dersler (edebiyat ve sanat), geometri ve biyolojik bilimler dışında pek başarılı olamadım. Temel bilgisayar bilgisi dışında yararlı hiçbir zor beceri yoktur.

Ama artık buradayım. 23 yaşına girmek üzereyim. Eskiden keyif aldığım ve yavaş çalışmama rağmen iyi olduğum söylenen bir işim var, değer verdiğim arkadaşlarım ve beni destekleyen bir ailem var. İyi şeyler.

Ama kendi daireme ve girdiÄŸimde psikolojik mayınların üzerinden atlıyormuÅŸum gibi hissetmediÄŸim bir iÅŸe sahip olmak istiyorum. Eninde sonunda belki bir ortak edinmek isterim ama bunun benim gibi insanlar için olacağını sanmıyorum. Bana kurgusal öykülerimi yazmada, diÄŸer insanlarla baÄŸlantı kurmada ve duyguları anlamada iyi olduÄŸum söylendi – ancak yazarlık bir süredir ölmekte olan bir endüstriydi ve sanki vurularak öldürülmüş gibi görünüyor. Åžu anda devlet üniversitesine gidecek birikimim yok. Ä°nÅŸaat iÅŸinin faydalı olabileceÄŸini düşünüyorum (yan projelerinde babamla birlikte çalıştım) ama kimsenin beni orada isteyeceÄŸini sanmıyorum.

Dürüst olmak gerekirse bu yazı için doÄŸru yeteneÄŸi seçip seçmediÄŸimden emin deÄŸildim. Benim yeteneklerime sahip insanlar için bir ÅŸeyler olması gerektiÄŸini biliyorum ama nerede olduÄŸunu bilmiyorum. Benim durumumdaki insanlar için iÅŸ piyasasının son derece sınırlı olduÄŸu kırsal Orta Batı’da yaşıyorum (farklı, sonu olmayan asgari ücretli bir iÅŸe gitmenin dışında). KulaÄŸa acıklı geliyor, öyle olduÄŸunu biliyorum, ama daha önce benim konumumda olan birinin bana bitmediÄŸini söylemesini istiyorum/ihtiyacım var, öyleymiÅŸ gibi hissetse bile.