22 yaşındayım, yılda 100 bin maaşla üniversiteden mezun oldum, iş yok, hayatta ne yapacağımı bilmiyorum, KIRIK, yardıma ihtiyacım var…

Geçtiğimiz Mayıs 2025’te üniversiteden mezun olduğumdan beri kendimi çok tuhaf hissettim. Kendimi tanımıyormuşum gibi hissediyorum, artık hayatta doğru yöne nasıl gideceğimi bile bilmiyorum. Hukuk fakültesine gitmeyi umarak insan hakları hukuk öncesi bölümüyle mezun oldum. Lisans eğitimimde yaptığım çalışmaların yarısı insan hakları girişimleri/hukuk ile ilgiliydi. ve mezun olduktan sonra bir davada bir avukatın yanında çalışmak üzere staj/işim oldu. Nefret ettim. Onu çok sevdim. İşten sonra artık hukuktan ilham almadığımı/hukuk yapmak istemediğimi fark ettim ve yaratıcı veya daha etkileşimli bir şey üzerinde çalışmayı tercih ettiğimi fark ettim. her gün aynıydı, öngörülebilirdi ve kelimenin tam anlamıyla çok korkutucuydu. Ayrılmak istedim… aynı zamanda zordu çünkü planlarım eve dönüp okumak, bir yandan işte çalışmak, sonra da hukuk fakültesine gitmekti. Her şeyden vazgeçtim. Bunu annemden 2 ay sakladıktan sonra nihayet ona Eylül ayında hukuk fakültesine gitmek istemediğimi söyledim, şu anda Aralık 2025 ve henüz konuşmadık. bana acı çekeceğimi ve acı çekmeyi seçtiğimi söyledi. Şimdi evde kalıyorum 7/24 işlere başvuruyorum, hiçbir yere ulaşamıyorum, soğuk aramalar var, bu arada kardeşlerim bu işi kendi başlarına yaşıyorlar, kendileri için iyi gidiyorlar ve benim hiçbir başarım yok, adıma hiçbir şey yok, bu hayatımda çok tuhaf bir aşama çünkü kelimenin tam anlamıyla çocukça şeyler dışında neyden hoşlandığımı bilmiyorum. Üniversitedeyken otomatik pilotta olduğumu ve oradan çıkmam gerektiğini hissettim çünkü çok pahalıydı, sadece bir dönem 40 bin dolardı. sadece bir dönem. Şimdi kendimi başarısız gibi hissediyorum çünkü hala ne yapmak istediğimi bilmiyorum. Meteliksizim, annemle yaşıyorum, flört berbat, arkadaşlar iyi, ilhamsızım ama kendim hakkında bildiğim tek şey, kıyafet giymeyi ve makyaj yapmayı, sosyal olmayı ve havalı etkinliklere gitmeyi sevdiğimdir. Oldukça sevimli bir insan olduğumu söyleyebilirsin, sık sık dışarı çıkarım ve birçok insan beni üniversitedeki parti / eğlenceli kız olarak tanır. Ama bundan daha fazlası olduğumu biliyorum. Bu işlere başvurduğumda bile onlardan pek hoşlanmadığımı biliyorum. 17 Kasım’da kendi giyim markamı kurmayı düşündüm; moda nova gibi ucuz bir saçmalık gibi değil, Roberto cavalli, Dior, blue marine gibi podyumlarda sergilenecek türden kıyafetler. ama bu bana hiç para getirmeyecek. ve hepiniz meteliksiz gibisiniz, paraya ihtiyacım var. Benim adıma hiçbir şey yok. hatta bir yan iş. Beni çok heyecanlandıran tek fikir moda markasıydı. ama Amacım da zenginlik kazanmak ve buradan çıkıp kendi başıma yaşamak. Kendimi havalı ve popüler bir şeye sahip olan bir girişimci olarak görüyorum ama kendime yeterince inandığımı düşünmüyorum, inanmayı seviyorum ama başarmak istediğim işlerin karlı olduğunu düşünmüyorum. GERÇEKTEN yapmak istediğim her şey sade bir zaman kaybıdır. Keşke bir inek olsaydım ve sayılara meraklı olsaydım. Konuşacak kimsem yok… Annem öyleydi. Şu anda buna sahip değilim ve evet onunla konuşmayı denedim, işe yaramıyor. Tavsiyeye ya da bana yardım edecek birine ihtiyacım var, yardıma ihtiyacım var. bu konuda tamamen yalnızım. Kiliseye geri döndüm ve Tanrı’yla konuşmayı denedim ama neden onun sessiz olduğunu ya da onu duyamadığımı hissediyorum. Zamanımı doldurmak için yan not Gönüllü olarak spor yapıyorum, bağırsaklarımı sıfırlamak için bir şifacıyla çalışıyorum (aileden bağımsız olarak) ve spiral çiziyorum. Lütfen yalvarıyorum. Gelecek yıl annemin evinden çıkmak istiyorum, HAYATIMI YAŞAMAYA başlamak istiyorum, para kazanmak istiyorum, bunun için acele etmekten ve işe koyulmaktan çekinmiyorum Sadece nereden başlayacağımı bilmiyorum…