Åžubat 18, 2026
2 yıl boyunca uğruna çalıştığın şeyi başardıktan sonra kimse yaşadığı tuhaf boşluktan bahsetmiyor
2 yıl boyunca hayatımın net bir yapısı vardı: dersler, aÄŸ oluÅŸturma, hazırlık, yerleÅŸtirmeler. her gün gerginlik vardı. her hafta bahisler vardı. her ÅŸey bu tek sonuca doÄŸru geliÅŸiyordu. sonunda teklif geldi. “iyi” olan. istediÄŸim kiÅŸi. herkes beni tebrik etti. veliler rahatladı. arkadaÅŸlar kutluyor. mantıksal olarak her ÅŸey doÄŸrudur. ama içten içe bir ÅŸeyler… sessizlik hissi veriyor. üzüntü deÄŸil. piÅŸman deÄŸilim. sadece bu tuhaf aciliyet yokluÄŸu. Sanki oyun bitmiÅŸ gibi ama beynim hâlâ bir sonraki seviyenin kilidinin açılmasını bekliyor.
mba hazırlığı sırasında her zaman mutluluğun teklifin diğer tarafında olduğunu düşündüm. şimdi aslında kaybettiğim şeyin takip etme duygusu olduğunu anlıyorum.
Bir şeyin peşinde koşmanın sana yapı kazandırdığı ortaya çıktı. bunu başarmak bu yapıyı ortadan kaldırır.
berraklık kendiliğinden mi geri geliyor, yoksa onu kasıtlı olarak yeniden inşa etmek mi gerekiyor?
Etiketler:
1 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I think that’s normal. Honestly I think it’s just that we need to see the pursuits, in my opinion, as the side quest to ourselves. Our main pursuit in life should be to improve ourselves into becoming our best version and learning as much as we can. I think we value career and certain goals more than our own internal satisfaction with ourselves that we get lost and believe that our external goals should be what bring us happiness and validation. At least that’s what I learned. Such as when I graduated college, I didn’t feel actually that accomplished I just felt like ok what’s next because I realized that it was the side quest, not the main journey.