Her ÅŸey istediÄŸim gibi gidiyor gibi görünüyor… öyle olmasını nasıl saÄŸlayabilirim?

Reddit’in lanetlemek yerine bunu yayınlamama izin vermesi ihtimaline karşı "Bu Gönderi Filtrelendi" cehennem

22 yaşındayım, 40 bin dolar birikimim var, annemden aldığım Accord’un tamamını ödedim. 0 öğrenim kredisi borcum ve iyi bir üniversiteden diplomam var. Sigorta yaptırdım ve bu noktaya gelmem için geçen yılki majör depresyonumda bana yardımcı olan bir terapistle görüştüm. Bir iÅŸ teklifim var, ayrıntılar perÅŸembe günü konuÅŸulacak.

Bu gece aptalca sarhoş oldum, yarım dört loko ve sanırım bunu tekrar yapabilirim. Bir süredir THC yenilebilir yiyecekleri alıyorum ve dürüst olacağım ki onları tercih ediyorum. Ama içki içmenin sosyal olarak daha kabul edilebilir olduğunu biliyorum ve demek istediğim, televizyonda izlediğim tüm insanlar bunu yapıyor, bu yüzden o kadar da kötü olamaz. Komik, çünkü çok fazla bir şey söylemesem de, lisans yıllarımda okuduğum konulardan biri, çoğu zaman stres ve izolasyondan kaynaklanan Japon çalışma ve içki kültürü olgusuydu. Şu anda bunu yaşıyorum.

Maddeler Ağustos ayından bu yana temel olarak hayatta kalma aracım oldu. Üniversite şehrimden ayrılmak beni büyük bir strese soktu ve iş aramanın hiçbir faydası olmadı. Gerçekten bu kadar ileri gidebileceğimi hiç beklemiyordum ve dürüst olmak gerekirse, son röportajımda patron bana en iyi aday olduğumu ve teklifin reddedileceğini söylemeden önce gerçekten azarlanmayı bekliyordum.

Eğer teselli olacaksa o zamandan beri enerji içeceklerini bıraktım. Kahve çok daha güzel

Beni kendimi yok etmeye iten şeyin ne olduğunu bilmiyorum. Bu, kaşınmam gereken bir dürtü gibi geliyor; uğraştığım ve yaptığım şeylerden dolayı son derece doğal bir şeymiş gibi. Bu gece kutlamak istediğim için değil, çoğunlukla bu zamana kadar hayalimdeki hayata ulaşamadığım için kendimi cezalandırmak istediğim için içiyorum.

Daha iyisini yapabilirdim ve her zaman olmak istediÄŸim yerde olabilirdim (akademi peÅŸinde koÅŸmak, PNW’de yaÅŸamak, bunun gibi ateÅŸli rüyalar). Suçluluk duygusu her zaman içimi kemirdi ve terapi suçluluk duygusundan kurtulmama yardımcı olmadı. Hiç gerçekleÅŸmemiÅŸ ÅŸeyler için kendimi suçlu hissediyorum, bunların asla yaÅŸayamayacağım rüyalar olduÄŸunu bildiÄŸim için kendimi kötü hissediyorum.

Belki bu benim şımarık olduğum anlamına geliyor. Ama depresyonla dibe vurduğumdan beri, işlerin benim için daha iyi olup olmamasını pek umursamadım. Terapi sırasında bile tünelin sonundaki gerçek hedefe ulaşmak için hiçbir zaman gelişmeye çalışmadım. Hayaller her zaman ortalıkta takılıp kalıyordu, ama onları bir şekilde bir kenara bıraktım çünkü o zamanlar odaklanmam gereken bir okul vardı (ama benzer şekilde güzel bir durumda). Artık ekim ayı ve her şeyi yakmayı seçebilirim. Neden yapmayayım?