27 yaşındayım ve işleri berbat etmekten korkuyorum. Bunu farklı görmeme yardım edebilir misin?

27 yaşındayım, İngiltere’de yaşıyorum ve gümrük/lojistik alanındaki kariyerimden yoruldum. Yeniden başlamaktan korkuyorum. Sadece basit ve uygun fiyatlı bir hayat istiyorum.

Son birkaç yılımı lojistik alanında kariyer yapmakla geçirdim. İstediğim için değil, üniversiteden umutsuzca çıktığım için ve bu, aldığım ilk ofis işi olduğu için. Nakliye, gümrük ve tedarik zincirinde çalıştım ve yakın zamanda ilk yönetici pozisyonuma geçtim. Biraz hoşlanmaya başladım ama aynı zamanda moda iletişimi diplomama olan inancımı da kaybettim.

Önceki işim inanılmaz derecede stresliydi ve başa çıkması oldukça zor hale gelmişti, bu yüzden yakın zamanda bana yeni bir fırsat teklif edildiğinde bunun ihtiyacım olan yeni bir başlangıç ​​olabileceğini düşündüm.

Sorun şu ki, yeni işi haftanın beş günü her iki yönde de evden 50 mil uzakta. Her gün yaklaşık üç saatimi, bazen dört saatimi işe gidip gelmek için harcıyorum ve eskisinden zar zor fazla para kazanıyorum. Aslında işe gidip gelme maliyetinden dolayı daha az kazandığımı düşünüyorum, matematik yapmak bile istemiyorum.

Zor olacağını biliyordum ama en az altı aydan bir yıla kadar idare edebileceğimi ve değerli bir deneyim kazanabileceğimi düşündüm (bu rol benim ilk yönetim rolüm, bu yüzden hayatta kalabilirsem kapıları açmalıyım). Bunun yerine, yalnızca üç haftadır buradayım ve şimdiden tamamen bitkin durumdayım.

Hatta hastalandım ve izin almak zorunda kaldım, bu da beni şartlı tahliyem, hastalık geçmişim ve işverenimin zaten işi yapamayacağımı düşünüp düşünmediği konusunda endişelenmeye sürükledi.

Bu sabah ağladım çünkü işe gidecek kadar iyi olup olmadığıma bile karar verememiştim. Karar vermekten çok bunaldım ve yoruldum.

Çıkmazda kalmak yerine bu işi alma kararı bile çok büyüktü ve haftalarca bunu düşünerek geçirdim.

Ama sanırım bu daha büyük bir şeyin farkına varmamı sağladı: Bu kariyer yoluna devam etmek istediğimden bile emin değilim.

Ciddi olarak tam bir kariyer değişikliğini düşünüyorum. Önümüzdeki 40 yılımı ofiste oturarak geçirmek istediğimi sanmıyorum. Veya en azından lojistik bir tane.

Daha uygulamalı bir şey yapmayı çok isterim, beni ofisten çıkaracak bir şey. Havacılık, demiryolları ve operasyonel roller de dahil olmak üzere tamamen farklı sektörleri inceliyorum. Kendime daha fazla gerçek gün geçirmek anlamına geliyorsa, alışılmadık vardiya düzenlerine veya çalışma gecelerine bile açığım.

Ama korkuyorum.

Lojistik alanında deneyim kazanmak için yıllarımı harcadım ve tamamen farklı sektörlerdeki işverenlerin beni ciddiye almayacağından endişeleniyorum. Diplomam, mesleki deneyimim ve aktarılabilir becerilerim var, ancak bunların hiçbiri beni ilgilendiğim şeyler için yeterli kılmıyor.

Ben de para konusunda endişeleniyorum. Birleşik Krallık’ta yaklaşık 30 bin £ kazanıyorum ki bu çok büyük bir maaş değil ama buraya gelmem yıllarımı aldı. Pek çok giriş seviyesi kariyer değişikliği fırsatı önemli ölçüde daha az para kazandırıyor gibi görünüyor ve finansal olarak yeniden başlamaktan veya uzun vadeli kazanç potansiyeli sınırlı olan bir sektöre geçmekten korkuyorum.

Zengin olmama gerek yok. CEO olmak ya da hayatımı kurumsal merdivenleri tırmanarak geçirmek gibi bir hırsım yok.

Ben sadece uygun fiyatlı, nispeten kolay bir hayat istiyorum.

Faturalarımı ödeyecek kadar kazanmak, bir ev için tasarruf etmek, biraz maddi güvenceye sahip olmak ve yine de akşamları ve hafta sonlarını eğlendirecek enerjiye sahip olmak istiyorum.

İşten eve gelip gerçekten bir hayat kurmak istiyorum.

Ve sürekli olarak finansal istikrar, kariyer gelişimi ve kendi mutluluğum arasında seçim yapmak zorunda kaldığımı hissediyorum.

Ayrıca bu kadar kısa bir süre sonra bu yeni işten ayrılmanın beni güvenilmez göstereceğinden de korkuyorum, her ne kadar işe gidiş gelişler benden beklediğimden çok daha fazlasını alıyorsa da.

Tamamen sıkışmış hissediyorum. Azimle mi devam edeceğimi, evime daha yakın başka bir lojistik işi mi bulacağımı yoksa tamamen farklı bir konuda şansımı mı deneyeceğimi bilmiyorum.

Burada yirmili ya da otuzlu yaşlarının sonunda kariyerini tamamen değiştiren, özellikle de daha pratik ya da uygulamalı bir şeye yönelen biri var mı?

Önemli bir ücret kesintisi yapmak zorunda kaldınız mı? İşverenler size doğrudan deneyim olmadan bir şans vermeye istekli miydi? Peki değişen kariyerler gerçekten yaşam kalitenizi artırdı mı?

Sanırım her şeyden çok, biraz güvence arıyorum.

Ne yapacağımı bilmiyorum ve karar vermekten çok yoruldum.

TLDR: Moda diplomam var, lojistikte çalışıyorum, bir ay önce kapıları açacağını umarak yeni bir yönetim işine başladım ama işe gidip gelmem çok fazla. Yoruldum, karar vermekten o kadar yoruldum ki ne yapacağımı bilmiyorum.

Düzenleme: bu arada ben bir bayanım ve çok kadınsı bir görünüm sergiliyorum. Bu yüzden aslında daha operasyonel kariyerlerde de ciddiye alınmayacağımdan biraz endişeleniyorum.