21 yaşıma yeni girdim, üniversitenin son sınıfındayım ve gerçekten hayatımda ne yaptığım hakkında hiçbir fikrim yok.

Gerçekten nereden başlayacağımı bilmiyorum. Yaklaşık bir ay önce 21 yaşına girdim ve son zamanlarda hayatımın kesinlikle hiçbir yere gitmediğini hissediyorum.
Ãœniversite üçüncü sınıftayım, iÅŸletme okuyorum ve son birkaç aydır aktif olarak staj ve iÅŸ baÅŸvurularında bulunuyorum. Ferrari ve diÄŸer tanınmış firmalar da dahil olmak üzere oldukça iyi bazı ÅŸirketlerle görüşmeler yapmayı baÅŸardım. Hepsi tarafından da tamamen reddedildiÄŸimi söyleyemem. Ä°K’nın beni bekletmesi, güncellemeler vaat etmesi veya bana asla geri dönmemesi nedeniyle iÅŸe alım süreçlerinin çoÄŸu uzadı.
Bu noktada, açıkçası bu fırsatların çoğuna dair umudumu kaybettim. Ama hâlâ başvuru yapmaya, görüşmelere katılmaya, özgeçmişimi ve becerilerimi geliştirmeye çalışıyorum.
Sorun şu ki Girmek için bu kadar çok çalıştığım kariyeri isteyip istemediğimi bile sorgulamaya başlıyorum.

Yarın bir iş geliştirme rolü için planlanmış bir röportajım vardı. Başlangıçta bu fırsat ilgimi çekti ancak röportaj yaklaştıkça kaygım arttı. Nitelikli olup olmadığımı, işten gerçekten keyif alıp alamayacağımı, tam zamanlı kurumsal rutinin üstesinden gelip gelemeyeceğimi ve hatta bunun uzun vadede istediğim bir şey olup olmadığını sorgulamaya başladım.
Son dakikada yeniden planlama talebinde bulundum ve hemen rahatlamış hissetsem de, şimdi şansımı mahvetmiş olmaktan korkuyorum.
Bu da beni daha da kötü hissettiriyor çünkü daha önce de röportajlara katılmıştım. Kendimi birçok kez oraya koydum. Bu olayın beni neden bu kadar kötü etkilediğini anlamıyorum.
Bence sorunun bir kısmı şu Hayatımda ne yapmak istediğimi gerçekten bilmiyorum.

Yaratıcı bir insanım, sosyalim ve insanlarla etkileşimde bulunmaktan keyif alıyorum. İçerik oluşturmayı düşündüm çünkü bundan gerçekten keyif alacağımı düşünüyorum ve internette halka açık bir şekilde yer almanın bir sakıncası yok. Bazen beni engelleyen tek şey yargılanma korkusudur.
Ama sonra kurumsal bir kariyeri sorgularken gerçekçi davranıp davranmadığımı merak ediyorum. İyi kazanmak, mali açıdan bağımsız olmak ve kendime rahat bir hayat kurmak istiyorum. Aynı zamanda, sırf finansal açıdan ödüllendirici bir hayat aşamasına ulaşmak için yıllarımı kurumsal merdivenleri tırmanarak geçirme düşüncesi beni korkutuyor.
Çalışmaktan mı, büyümekten mi yoksa sadece yanlış yolu seçmekten mi korktuğumu bilmiyorum.
İşleri daha da karmaşık hale getirmek için ailem emekli olmayı ve potansiyel olarak önümüzdeki yıllarda taşınmayı düşünüyor. Bana iş bulmam için baskı yapmıyorlar ama eninde sonunda bağımsız olmam gerektiğini biliyorum. Hatta kendime onların olduğundan daha fazla baskı uyguladığımı düşünüyorum.
Ben de son zamanlarda berbat bir rutinin içine düştüm. Çoğu gece uyanık oluyorum, geç saatlere kadar uyuyorum ve sanki hayatımın yapısını tamamen kaybetmişim gibi hissediyorum. Aniden tam zamanlı bir işe geçme düşüncesi bunaltıcı geliyor.
Sadece 21 yaşında olduğumu biliyorum ve insanlar muhtemelen bana bolca zamanım olduğunu söyleyecektir. Mantıksal olarak bunu anlıyorum. Ama duygusal olarak, herkes ilerliyor gibi görünürken ben geride kalıyor ve zaman kaybediyormuşum gibi hissediyorum.
Neyi yanlış yaptığımı bilmiyorum. Nasıl iyileşeceğimi bilmiyorum. Ve gerçekten hayatımın nereye gittiğini bilmiyorum.
Sanırım şunu sormak istedim:

20’li yaÅŸlarının başında, özellikle de üniversiteden çalışma hayatına geçerken bunun kaybolduÄŸunu hisseden var mı?
Hiç kaygı nedeniyle bir röportajı son dakikaya ertelediğiniz oldu mu? Bu sana fırsata mal oldu mu?
Hiç kimse kurumsal bir kariyere adım attığı halde bundan emin olmadığı halde bundan keyif aldığını fark etti mi? Yoksa sonunda tamamen farklı bir şey mi buldunuz?
21 veya 22’de kesinlikle hiçbir yönleri olmadığını düşünenler için, ÅŸimdi neredesiniz? Sonunda iÅŸler nasıl sonuçlandı?
Bana her şeyin sihirli bir şekilde düzeleceğini söyleyecek birini aramıyorum. Gerçekten benzer bir şey yaşamış ve kendi ayakları üzerinde durmayı başarmış insanlardan haber almak istiyorum.
Çünkü şu anda yanlış kararlar vermekten, fırsatları boşa harcamaktan ve aynı şekilde aslında istemediğim bir hayata son vermekten korkuyorum.
TL;DR: 21 yaşına yeni girdim ve işletme okulunun son yılındayım. Aylardır iyi şirketlerde görüşmeler yapıyorum ama sürekli ortada kalıyorum ve kurumsal bir kariyer isteyip istemediğimi bile sorgulamaya başlıyorum. Geçenlerde bir röportajı son dakikada yeniden planladım çünkü kaygıdan bunalıyordum ve şimdi başka bir fırsatı mahvettiğimden korkuyorum. Annem ve babam yakında emekli olabilir ve başka bir yere taşınabilir, bu yüzden mali açıdan bağımsız olma konusunda baskı hissediyorum ama gerçekte hangi kariyeri istediğime dair hiçbir fikrim yok. Yaratıcıyım ve içerik oluşturmaya ilgi duyuyorum, ancak yanlış seçimler yapmaktan korkuyorum. Bu yaşta kendini tamamen kaybolmuş hisseden, mülakat kaygısıyla mücadele eden veya sonunda gerçekten keyif aldığı bir kariyer ve hayat bulan başka biri var mı?