17 yaşındayım, hoşlanmadığım bir çalışma yolundayım ve bir sanatçı olarak potansiyelimi boşa harcamaktan korkuyorum. Ne yapmalıyım?

İşte başlıkta var. Gerçekten küçüklüğümden beri sanatın içindeydim. Çevremdeki insanlar tarafından motive edildim ve desteklendim. Sanat benim en önemli işlerimden biri oldu "özellikler"Akademik mükemmelliğin yanı sıra.

Büyüdükçe kendi projelerimi yapmaya başladım. Araştırdım ve kendimi başka birinin işine yardımcı olmak ya da üretmekten ziyade yönlendirmeye ilgi duyduğumda buldum. Ben egoist biri değilim, lamba cini de değilim. Ve bunu söylerken ciddiyim, ***gerçekten*** ciddi bir şekilde kendi projelerimi yapmaya başladım. Hatta yaşadığım yeri ve çeşitli dil becerilerimi göz önünde bulundurarak birçok bağlantı kurmayı planladığım kendi planlarımı bile yaptım.

Ama 15 yaşıma geldiÄŸimde ve okulda eÄŸitim yollarını seçmek zorunda kaldığımızda ailem benimle konuÅŸtu. Evde resim öğrencisi yok. Açıkçası çünkü "hayallerinin peÅŸinden git!" ÅŸu anda çalışmıyor. Baban zengin bir adam olmadığı sürece öyle olduÄŸunu da sanmıyorum. Benim durumum göz önüne alındığında, sanatta iÅŸe alınmak zaten çok zor. (Orta sınıf, hala genç, kahverengi göçmen kökenli…) Utanç veya hırsızlık korkusu nedeniyle projelerimin büyük bir bölümünü özel tuttuÄŸumu belirtmeye bile gerek yok.

Ve orada yaşadığım yerin likr denilen bilim-teknik yolunu seçtim. 2 yıl geçti ve değiştirmedim. Bunda iyiyim. Ama bu yıl gerçekten zamanımı alıyor. Ve o zaman bile bundan pek hoşlanmıyorum. Bütün kapılar çoktan kapanmış gibi hissediyorum. Ve sanat öğrencilerinin temelde güneş ışığı ve gökkuşağıyla geçindiğini görünce durum daha da kötüleşiyor, biraz kıskançlık duyuyorum.

Sanat diploması alıp internette dilenmek istemiyorum. Bağımsız endüstride baÅŸka bir mısır topu olmak da istemiyorum. (Ä°ndie’yi prodüksiyon olarak deÄŸil, içerik ve topluluklar açısından sevmiyorum. Indie’deki en baÅŸarılı ÅŸeyler, en baÅŸtan savma olanlar oluyor.) Çalışmalarımın en iyilerinin Google’ın 15. sayfasında yer almasını da istemiyorum. Ama esas olarak…

Projelerimin tanınmamasını, daha da kötüsü benimle birlikte ölmesini istemiyorum!

Bunun çok bunaltıcı olduÄŸunu hissediyorum, sadece 17 yaşındayım ama kalemi bırakmam gerektiÄŸini hissediyorum çünkü bu saf bir yanılsama gibi görünüyor. Åžimdilik, sosyal medyayı patlatanlardan kaçınmaya çalışırken, medya spesifikasyonu olmadan sadece hikayeler yazıyorum. Ama dostum…

(Buna ek olarak, zevklerimi neredeyse hiçbir şeyi sevmediğim noktaya kadar geliştirdim. Sevmem gereken şeyleri bile. Veya kendi projelerimin veya senaryolarımın zevkine uyan şeyleri bile. "Vay, bu gerçekten benim tarzıma uyuyor, buna bayıldım!" Artık değil. Daha fazlası "Neden onun yerine koyma şansım olmadı?" Ve bu ***korkunç***.)