Hayatta geride kalmanın yalnızlığı. Artık yapabileceğim bir şey var mı?

25 yaşındayım, hiçbir iş deneyimim yok, dolambaçlı bir akademik gidişat var, neredeyse amaçsızım ve artık hiçbir hırsım kalmadı. Yüksek lisansımı yapıyorum, hiç arkadaşım yok, iş konusunda hâlâ hiçbir fikrim yok, gerçekten hiçbir bok bilmiyorum. Eskiden tanıdığım herkes şu anda hayatta gayet iyi durumda.

Kendi paramı kazanmak için tek motivasyonum babamın evine geri dönmemek çünkü orası çok bunaltıcı ama bazen anlamsız hayatımı düşündüğümde benim gibi bir insanın orada var olmasının ne anlamı var diye merak ediyorum. Ne için kazanmalıyım? Özellikle istediÄŸim bir ÅŸey yok. Bazı insanların IR’ye yakın olmasını isterim ama ben iliÅŸkiler için yaratılmamışım.

Ben sosyal olarak bir hayaletim ve kimse için önemim yok. Benim bölgemdeki insanlar yaşlılığa karşı oldukça duyarlı ve elbette bu durum istihdamı da etkiliyor, çünkü işe alım uzmanları da böyle düşünüyor. "yirmili yaşların ortasındaki kadın = yakında evlenmek + aile yükümlülükleri != sömürebileceğimiz genç ve saf çalışan".

Hiçbir şansı olmayan bir kadınım. Benim için kesinlikle hiçbir şey yok. Bir kadının en parlak dönemi olması gereken bir yaşta böyle olmak son derece yalnızlıktır. Etrafımda benim yaşımdaki neredeyse hiçbir kızla, büyük kızların ofis işlerinde çalışan kadınlarla, uzun yıllara yayılan ilişkilerle ve sadece iyi uyumlu yetişkinlerle ilişki kuruyorum. Ve asla yetişemeyeceğimi bilmek dünyadaki en yabancılaştırıcı duygu.