Katı Ebeveynlerle Hayallerinizi Nasıl Takip Edebilirsiniz?

20 milyon Hindistanlıyım ve şu anda işletme alanında lisans eğitimimi yapıyorum. Orta sınıf bir aileden geliyorum. Piyano çalıyorum, her gün egzersiz yapıyorum ve ticareti öğreniyorum. Bunlar aslında şu anda hayatımdaki ana şeyler.

Sorun şu ki ailem özellikle geleceğim konusunda son derece katı ve kontrolcü.

Ailem müzik alanında çalışıyor, bu yüzden bunu nesiller boyu devam ettirmemi istiyorlar. Piyano çalmayı seviyorum ama sadece kendi zevkim için. Sanatçı ya da müzik öğretmeni olmak istemiyorum. Ama bunu onlara söylediğimde beni daha çok zorlamaya başladılar. Her gün beni müziğe tam olarak odaklanmadığım için suçluyorlar ve sorunumun ne olduğunu soruyorlar.

Hala 13 yaşımdayken piyanoya ciddi anlamda devam etmek istemediğimi söylediğim için beni dövdüklerini bile hatırlıyorum.

Ayrıca dışarı çıkmamdan da pek hoşlanmıyorlar çünkü günün büyük bölümünde piyano çalışmamı istiyorlar. Zaten günde yaklaşık 4 saat pratik yapıyorum ama bu onlar için asla yeterli değil.

Onlara üniversite çalışmalarım için de zamana ihtiyacım olduğunu anlatmaya çalışıyorum ama üniversitenin faydasız ve doymuş olduğunu düşünüyorlar. Kelimenin tam anlamıyla bana sadece diploma almama izin vereceklerini söylediler çünkü "gelecekte evleneceğiniz kız sizin niteliklerinizi soracaktır."

Sorun şu ki, aslında ticaret konusunda tutkuluyum. Bu gerçekten takip etmek istediğim bir şey. Henüz yeterli sermayem olmadığı için demo ticareti yoluyla hâlâ öğreniyorum. Ancak aileme ticaret yapmaktan bahsettiğimde bana hemen pes etmemi, bunu asla başaramayacağımı, bunun çok zor olduğunu ve sadece para kaybedeceğimi söylediler.

Şimdi ben de onların haberi olmadan bunu gizlice öğreniyorum.

Üniversiteyle pek ilgilenmiyorum bile, ama ticaret gerçekten bir gelecek inşa etmek istediğim bir şey. Sorun şu ki, yarı zamanlı bir iş bulmama bile izin vermiyorlar çünkü bu zamanı onun yerine piyano pratiği için kullanmamı istiyorlar.

Ayrıca özel hayatım konusunda da çok şüpheleniyorlar. Bazen bana şöyle sorular soruyorlar "Ãœniversitede iliÅŸkiniz var mı? EÄŸer böyle bir ÅŸey bulursak…" Ve açıkçası yorucu ve sinir bozucu oluyor.

Ne hissettiğimi açıklamaya çalıştığımda hep şunu söylüyorlar: "Bunu sizin iyiliğiniz için yapıyoruz."

Belki buna gerçekten inanıyorlar ama şu anda zihinsel olarak çok zorlanıyorum.

Kendimi kaybolmuş hissediyorum. Yeterli olmadığımı hissediyorum. Çoğu gün odamda tek başıma bilgisayarıma bakıyorum. Bazen bunun benim ruh sağlığımı da etkileyip etkilemediğini merak ediyorum. Geleceğimden korkuyorum ve hayatımın bir anlam ifade etmesini istiyorum.

Fazla mı düşünüyorum, bilmiyorum.

Aranızda bu kadar katı ebeveynlerle anlaşan var mı? O ortamda yaşarken kendi hayallerinizin, hedeflerinizin veya tutkularınızın peşinden nasıl gittiniz?

Şu anda işler zor olsa da bildiğim bir şey var ki, ticaretten vazgeçmiyorum.