Üniversite beni perişan ediyor ve ne yapacağımı bilmiyorum

22 yaşındayım ve şu anda mezuniyetime daha iki yılı olan bir üniversite öğrencisiyim. Yüksek Lisans veya bazı bağlantılar (İngilizce ve tarih) olmadan diplomam neredeyse işe yaramaz. Kendimi ortaya koymama ve kulüplere katılmama rağmen üniversitede hiç arkadaşım yok. Garip biriyim ve biraz "garip," bu yüzden kendine güven ve dışa dönüklük gibi davranmanın bile faydasız olduğu kanıtlandı. Artık yalnızlığa dayanamıyorum. Çoğu zaman uyuyamıyorum bile çünkü çok fazla zamanımı derin düşünerek harcıyorum. Üniversitede tek başıma bir gün geçirdikten sonra ya ağlamak üzereyim ya da ağlamak üzereyim. Orada inanılmaz derecede mutsuzum ve kaliteli uyku eksikliğinden dolayı sürekli bir duygusal iniş çıkış içerisindeyim. Okulu bırakmadan önce sıfırdan başlamak için son çare olarak üniversiteleri aktarmayı denedim. Yeni üniversiteyi daha da sevmiyorum. Keşke sosyal bağlantı arzulayan tarafımı kapatabilseydim çünkü gelişim yıllarımdan beri yalnızdım. Bana çocukken OSB teşhisi konuldu, bu yüzden ne yazık ki bu sadece benim hayatım.

Eğer ayrılırsam benim için başka seçenek yok. En azından diploma, diplomasızlıktan iyidir. Yarı zamanlı temizlikçilik ya da gece spor salonunda temizlikçilik gibi oldukça berbat işlerde çalıştım ve perakende ya da konaklama sektörüne giremiyorum. Muhtemelen bu roller için düşünülemeyecek kadar garip biriyim. Ondan fazla terapisti denedim ve hatta kendimi günlük olarak sosyalleşmeye zorladım, ancak hiçbir zaman pek bir ilerleme kaydedemedim. Zeki, karizmatik ya da hiçbir konuda yetenekli değilim. Sanki hayatımda hiçbir yere gitmiyormuşum gibi hissediyorum. Şu anda üç haftalık bir depresif dönemde sıkışıp kaldım. Doktorum bana güçlü dozda antidepresan yazdı ama kontrolcü annem ilaçlarımı çöpe attı. Kendimi bu durumda sıkışıp kalmış hissediyorum ve bir şekilde üniversiteyi atlatmak zorundayım.

Benim için yapacak bir şey yok. Depresyon yüzünden üniversiteyi bırakacağımdan eminim ve o zaman muhtemelen hayatım sona erecek. Belki şu anda sadece felaket yaşıyorum ama artık umut edemiyorum ya da mantıklı düşünemiyorum. Keşke hayatımdaki tüm sorunlardan uzaklaşıp uzaklaşabilsem ama biliyorum ki hala aynı kişi olacağım. Yapabileceğim hiçbir şey aklıma gelmiyor ama çaresiz kalıyorum. Üniversiteden ayrılmam gerekiyor çünkü böyle yaşayamam. Belki üniversite bile değildir ve sadece uygun bir günah keçisidir.