24 yaşındayım, yurt dışında yaşıyorum, umursamadığım bir iÅŸte sıkışıp kalıyorum, 20’li yaÅŸlarımın baÅŸlarını boÅŸa harcamış gibi mi hissediyorum?

ABD’den 24 metre uzaktayım. Ä°ngilizce öğretmek için Eylül 2024’te Güney Kore’ye taşındım ve ÅŸu anda özel bir akademide baÅŸ eÄŸitmen olarak görev yapıyorum. Kağıt üzerinde kulaÄŸa hoÅŸ geliyor. Aslında artık bundan hiç keyif almıyorum. Öğretmekten keyif almıyorum. Çocuklardan hoÅŸlanmıyorum.

Kitle İletişim alanında oldukça kötü bir not ortalamasına sahip bir lisansım var. Üniversitede radyo yaptım, editörlük yaptım, öğrenci medyası için podcast yaptım + bazı serbest profesyonel podcast çalışmaları (küçük süreli podcastler ama o zamanlar maaş bana iyi geliyordu) Ama bunların hiçbiri net bir kariyer yoluna dönüşmedi. Mezun olduktan sonra herhangi bir yönlendirmem olmadığından yurt dışı öğretmenlik yolunu seçtim. Geçici olması gerekiyordu ama şimdi başka ne yapılabilir bilmiyorum.

Orduya katılmak için geri dönmeyi düşünüyordum ama ergenlik yıllarımdaki bazı akıl sağlığı sorunları nedeniyle bunu yapıp yapamayacağımdan bile emin değilim. Üniversite eğitimim veya mezuniyet sonrası deneyimim ile ilgili herhangi bir görev alamadım.

AYRICA, çok büyük bir ‘hata’ yaptım ve buradayken aşık oldum, kız arkadaşımla Ekim 2024’ten beri çıkıyorum. Bu Eylül Kore’den ayrılırsam, en az 2 yıl uzun mesafe olur (o hala üniversitede)

Yaşıma bakıyorum ve mantıksal olarak 24’ün yaÅŸlı olmadığını biliyorum. Ama aynı zamanda zaten iki yılı “nötr” olarak yaktığımı da hissediyorum. Yeteneksiz olduÄŸumu düşünmüyorum. Çabuk öğreniyorum. Ä°lgilendiÄŸimde çok çalışıyorum. Bahse girecek kadar saÄŸlam hissettiren tanımlanmış bir yönüm yok.

Bütün bunlar hakkında felaket tellalı mı oluyorum? Bu durumda bana ne gibi tavsiyeleriniz var?