O kadar kayboldum ki komik bile deÄŸil

Burada havalandırma mı yoksa alternatif yollar mı aradığımdan tam olarak emin değilim. Bu tartışmadan ne aradığımı ben de bilmiyorum ama yazmanın iyi hissettirdiğini biliyorum. Duşumun zemininde oturup bunu yazıyorum. Daha sonra ne yazacağımı düşünmek için sağa asılırken sol tarafımdan sular akıyor.

Bağlam açısından, her şeyin en başından başlamanın en iyisi olduğunu düşünüyorum.

2010’ların ortasında, 2011 ile 2016 arasında (çok fazla kiÅŸisel bilgi vermek istemiyorum) yurt dışında geçirdiÄŸim bir dönemin ardından periÅŸan bir halde eve döndüm. Yıllarımı @ Walter Reed’in orada aldığı yaraların iyileÅŸmesi için hastanede geçirdim. Sınırda psikopat oldum. Acı, ameliyatlar, her ÅŸey. Kendimi öldürmeye çalıştım. 12 Klonopin aldım. Yaralı savaşçıların bir parçası olarak popüler bir MLB takımıyla uçmam planlanmıştı, ancak onun yerine ölmeyi planladığım için ÅŸenlikleri atlamayı seçtim.

Walter Reed benim için çok korkutucuydu. O dönemde yaralananların sayısı, akıl saÄŸlığı sorunları vs.’den bahsetmiyorum bile. Kendi ciddi sorunlarımla birleÅŸtiÄŸinde 8 ayda 65 kilo kadar aldım ve ölmek istedim. Orada harika arkadaÅŸlarım vardı ama herkesin aynı zihinsel cehennemde olduÄŸunu hayal edin. YaÅŸamın kutlanmasından ya da savaÅŸtan sonra iyileÅŸmekten çok daha fazla acı vardı.

12 Klono’yu aldıktan sonraki gerçek hikaye. İç çamaşırlarımla (yakınımdaki hiç kimse bu hikayeyi bilmiyor çünkü bu benim ve ordu için de son derece utanç verici) bloklar halinde PX maÄŸazasına doÄŸru yürüdüm. Kelimenin tam anlamıyla gömlek yok, ayakkabı yok, çorap yok; iç çamaşırım ve bastonum yok. PX’in ön kapısına doÄŸru yürüdüm. AlışveriÅŸ yapanların inanmayan gözleriyle kapı eÅŸiÄŸinde kendime kızdım ve lobiden geçip merdivenlerden yukarı çıkarak ayakta tedavi odama doÄŸru bloklar halinde yürüdüm. Kimse beni durdurmadı. Kimse bir ÅŸey söylemedi. Daha sonra, solunum sorunları gerçek hale geldiÄŸinde öldüğüme inanarak bayıldım (aynı zamanda kafamda da olabilirdi bilmiyorum). 36 saat uyudum, kendi pisliÄŸim, sidiÄŸim ve baÅŸka her ÅŸeyle kaplı olarak uyandım. Ä°yileÅŸmem yaklaşık 4 gün sürdü, bu yüzden bu saçmalığın tekrar yaÅŸanmasını önlemek için gidip bir köpek aldım (bir daha adı geçmeyecek ama yakın zamandaki vefatına kadar onu sakladım). Kazacağıma, sürüneceÄŸime, yürüyeceÄŸime, kemireceÄŸime, ilerlemek için ne yapmam gerekiyorsa yapacağıma söz verdim. Spor salonuna ilk döndüğümde, içeri girmeden önce bir paket mermer kırmızısı 100’lük sigara içtim. Tam bir paket artı antrenman öncesi (ikinci kuru kepçe beni daha fazla su aramak için içeri girmeye zorladı)

Zamanla kendimi düzelttim. 280’den 215’e düştüm ve yırtıldım. Okula kaydoldum, sonunda hastaneden ayrılırken hemen o zamanlar büyük paralar ödeyerek eve döndüğümde bir iÅŸ buldum. Halihazırda 30 bin gelir elde eden bir hesap için saat başına 15 artı %10 komisyon. Hastaneden ayrıldım ve haftada 80 saat gibi çalışmaya baÅŸladım, hatta CEO’dan günde 84,5 saat ulusal tanınma alacak kadar ileri gittim. Satışları artırıyordum ve ayda 10 bin kazanıyordum ki yapacak baÅŸka iÅŸi olmayan bekar bir adam için bunu yenemezdiniz.

Sorun şu ki, zihinsel olarak kendimi gizlemek için bu şekilde çalışıyordum. Askerden sonra tamamen yok oldum. Orada çok güzel şeyler yapacağımı ve uzun vadede orada olacağımı düşünüyordum. Ölene kadar çalışmaya razı olan bir zavallı gibi hissettim kendimi.

Kendimi yakmanın zirvesine çıktığımda, karışıma okulu da ekledim. Haftanın 4 günü yaÅŸadığım yerden 1 saat uzakta, yüz yüze dersler saat 19:00’da. akÅŸam 9’a kadar …gece 23:15’te eve varmak. sabah 4’te uyanmak akÅŸam 6’ya kadar çalışmak hepsi kötüydü.

Nihayet kaza. Antidepresanlar ve çok sayıda ilaçla soğuk hindi küvetinde geçirilen günler ve günler. Terleme. Ağlıyorum. Kahretsin. Toplam detoks. En azından korkmuş bir halde oradan çıktım. Sonunda içinden çıkıp doğruca kiliseye gittim, kurtuluşu beklemiyordum ama içinde bulunduğum cehennemin tam tersine ihtiyacım vardı ve öylece arkada oturdum. Mesaj bu konuya benzerdi. Yolunu bulmak. Sanki benim için tasarlanmış bir kelimeymiş gibi hissettim. Evet, 24 yaşındayken oynamak istediğim d1 üniversite sporunu oynama hayalini gerçekleştirmeye karar verdim.

Sahip olduÄŸum her ÅŸeyi sattım. Araç. Bot. ATV. Zaten çılgınca saatler çalıştığım için hiç kullanamadığım tüm oyuncaklarım ve eÅŸyalarım. Ä°nsanların kanepesine taşındım ve sörf yaptım, asgari ücretle bulduÄŸum yarı zamanlı bir iÅŸten yardım etmek için elimden geleni yaptım. Topu kazanma ÅŸansı yakalamak için her gün antrenman yapmak üzere tam zamanlı, büyük paralı iÅŸimi bıraktım. Ailem beni VA’yı aramakla tehdit etti, çok korktular. Psikoz halinde olduÄŸumu sanıyordum. Ben… ama iÅŸe yaradı. Lanet ÅŸeyi yaptım.

Yürüme şansım için bir düzine eyaletten uzağa taşındım.

BaÅŸardım. Birinci yıldan sonra burslu oldum ve 3. yılda en yüksek kalitede ulusal ödüller kazandım/kazandım ve her zaman aradığım kiÅŸi oldum: bir savaşçı. Fiziksel ve zihinsel saÄŸlığın zirvesi. Akış durumu. Durdurulamaz. Her ne ÅŸekilde olursa olsun kazanıyordum ve çevremde pek çok destekçi vardı. Kahretsin, hayat çok canlı ve gerçek geliyordu. Şükran bir çeÅŸme gibi üzerimden aktı. Her ÅŸeyden keyif aldım – aÄŸaçların yeÅŸil olması, sabah yolumu kesen adam – hayatımı yaÅŸamaktan büyük onur duydum. Verimlilik, zaman yönetimi ve bir sonraki baÅŸarıyı yüksekte kovalama konusunda bir CANAVARA dönüştüm.

Üniversitede tasarruf edebildim. Üniversitede kaç kişi PARA TASARRUFU yapabiliyor? Bir iş kurmaya yetecek kadar biriktirdim ve mezun olmadan önce yarım milyondan fazla satış yapan 8 yarı zamanlı w2 çalışanım vardı.

Hızlı ileri sar, bu iş hala devam ediyor, bana sağlam bir gelir kazandırıyor ve bundan nefret ediyorum hahaha, olduğundan veya insanlardan nefret ettiğim anlamında değil, daha ziyade bir şeyler yaratmanın doruklarının heyecanı artık dağıldı.

Lisans ve yüksek lisans dereceleriyle mezun oldum ve kısa süre sonra baÅŸka bir ÅŸirkette çalışmak üzere iÅŸe alındım. Büyük ÅŸirketler için çalışmanın monotonluÄŸundan nefret ettiÄŸimi hatırladım ve 2 yıl sonra bıraktım….bu iÅŸ benim savunmamda berbattı. 7/24 – haftanın 7 günü, bütün gece, bütün gün, her zaman, bana rapor veren 100 kiÅŸiyle SAÇMALIK. Her gün bir bok fırtınası var, moral çok düşük ama maaşı çok yüksek.

Öte yandan işim o kadar kendi kendine yetiyor ki yaklaşık 3 aydır bu işe adım atmıyorum. Nişanlım onu ​​benden daha çok seviyor ve her gün onu seviyor ve besliyor. Temel olarak maaş bordrosunu yönetiyorum ve perde arkası pazarlama yapıyorum çünkü hobiyi eğlenceli buluyorum.

140’tan fazla iÅŸe, o kadar dolu bir özgeçmiÅŸle baÅŸvurdum ki, aranacağımdan emindim. Hayır. Hiç bir ÅŸey. Ben amaçsızca dünyada dolaÅŸan iÅŸsiz bir köleyim.

Gazilerin mesleki rehabilitasyon yardımlarına baÅŸvurmaya karar verdim ve bu sonbaharda iÅŸ liderliÄŸi alanında doktoramı almayı planlıyorum çünkü açıkçası baÅŸka ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok. Görünüşe göre iÅŸsizim. Ayrıca dürüst olmak ve istihdam edilebilir olup olmadığımı bile bilmediÄŸimi belirtmekte fayda var. Her zaman büyüme peÅŸindeyim. Büyümeyi seviyorum, geliÅŸmeyi seviyorum, yeni ÅŸeyler öğrenmeyi seviyorum. Pek çok iÅŸ bunu hiçbir ÅŸekilde desteklemiyor; üst yönetimin kendi rahatını güvence altına alması için yüksek güçlü fonksiyonel liderleri pozisyona kilitlemeye ve yukarı doÄŸru hareketlerini engellemeye çalışıyorlar. Liderlik ettiÄŸim ve bana rapor veren 100 kiÅŸi, perakende operasyonlarını düşünün, yüksek güce sahip insanlar deÄŸildi. BirçoÄŸu çok nazik ve iyi niyetliydi ama ben akıllıca bir konuÅŸma yapıp akıllıca geri bildirim alamadım, otomatik pilottaydılar. Otomatik pilot beni korkutuyor dostum. IQ’su yüksek insanlarla çalışabileceÄŸim, geliÅŸebileceÄŸim, büyüyebileceÄŸim, öğrenebileceÄŸim ve öğrenmeye devam edebileceÄŸim bir ortam istiyorum. Zor projeler üstlenin. Bilinmeyen. Tahmin edilebilirlik eÄŸlenceyi mahveder.

Yakın zamanda (20 ay) tüm yapay zeka endüstrisini altüst edebileceÄŸine inandığım bir teknoloji fikri aklıma geldi ve baÅŸlangıç ​​kampanya videosu, maketler, mühendislik, düzinelerce yatırımcı iliÅŸkileri sayfası için çok para ödedim ve bu alanda beni dinleyecek herhangi bir ÅŸirkette bir toplantı ayarlamak için yaklaşık bir buçuk yıl harcadım. Kimse bu fikri duymak istemiyor, kimse toplantı yapmak istemiyor. Yapay zeka yarışı o kadar hızlı ilerliyor ki onların zamanları yok. Ayrıca ben onlar için kimim? DoÄŸu kıyısından bir ÅŸakayık. Silikon Vadisi’nde yaÅŸamıyor musunuz? Teknolojik herhangi bir ÅŸeyi tanıtmada iyi ÅŸanslar. Bundan vazgeçmedim ama yanımda yardım edecek biri olmadan tüm enerjimle bir kampanya baÅŸlatmıyorum.

Ben özünde vahşi bir adamım, 33 yaşındayım. İçimde çok fazla hayat ve enerji kaldı. Ben delicesine çalışkan biriyim. İnsanları geliştirmeyi seviyorum, sıfırdan inşa etmeyi seviyorum, devrimci fikirleri seviyorum ve aşağıdaki konularda bir geçmişim var:

Mühendislerden oluşan bir ekiple Köprü Mühendisliği Bilim MBA Kurumsal deneyim (sektörümdeki akıl almaz rakamlarla iyileştirilmiş ölçümler) Küçük işletmeler için danışmanlık deneyimi Kendi şirketimi kurdum ve onu zirveye taşıdı Yüksek güçlü sporcu ve aynı zamanda büyük bir bankada büyük bir proje yöneticisinin yanında perakende satış, ipotek, opsiyon ve hisse senedi alım satımını öğrenmek için staj yaptım. Bir milyonun üzerinde gelir elde eden başka bir şirket kurdu ve sattı.

Monotonluktan, bürokratik sahte siyasi kurumsal süreçlerden nefret ediyorum (ortalama İK çalışanı benim gerçek düşmanımdır, çünkü bunlar bunu somutlaştırıyor) ve işyerindeki durgunluktan NEFRET EDİYORUM. Haftada 7 saat bana ihtiyacınız varsa, hem zamanımıza değecek hem de gerçek bir etki yaratsa iyi olur.

İşsiz oturup işimin benim refahım olmasına izin veremem. Okul ve spor sona erdiğinden beri kendimi ilhamsız hissediyorum, kendimi yönsüz ve kışa hazır hissediyorum, sanırım bunu ifade etmenin bir yolu bu. Yüksek güçlü fırsatlar aramak ve yaratıcılığımın geliştiği akış durumuna geri dönmek istiyorum.

İşimi genişletmek gerçek bir potansiyel; ancak genişlettikten sonra, işimde verimlilik yarattıktan ve süreçleri otomatikleştirdikten sonra daha yaratıcı çıkış noktaları aramaya başladım.

Sertifikasyon yapmalı mıyım? Eğitim yönü değiştirilsin mi? Başvurulacak spesifik işler mi var?

Dostum o kadar kayboldum ki komik bile değil ama ne pahasına olursa olsun mesafeye gitmeye hazırım.