Ne *yapmam* gerektiği konusunda çok uzun süre endişelendim

Merhaba. Son zamanlarda hayatım büyük ölçüde deÄŸiÅŸti ve ÅŸimdi bir yol bulmak istiyorum, dolayısıyla burası bir yol aramayı denemek için oldukça uygun bir yer gibi göründü. Hayatımın çoÄŸunu yapmak istediklerimden ziyade *yapmam gerektiÄŸini* düşündüğüm ÅŸeyleri yaparak geçirdiÄŸimi fark ettim. Tek sorun ÅŸu ki artık *ne* yapmak istediÄŸimi bile bilmiyorum. 32 yaşındayım ve Winnipeg, MB, Kanada’da yaşıyorum. EÄŸitimime baÅŸlayacağım.

Lisede akademik olarak çok başarılıydım. Özellikle matematikte. Ama her derste eskiz defterime hep çizim yapıyordum. Sanat muhtemelen en sevdiğim dersti. Üniversiteye gittim ve başlangıçta fizik veya matematik yapmayı planlıyordum. 2. sınıftan birkaç ders alarak ilk dönemimde bir nevi kaza yaptım ve tükendim. Okula geri döndüğümde ne yapmak istediğimden emin değildim ve birçok şeyi denemek zorunda kaldım. Biraz güzel sanatlar, biraz mimari, daha çok bilim aldım. Her şeyi gerçekten ilginç buldum ve herhangi birini seçmekte zorlandım. Bilgisayar bilimine yöneldim çünkü bazı insanların bu konuyu aldığını biliyordum ve bunda iyiydim. Mezun olduğum için biraz üzüldüm, çünkü 4. sınıf derslerimde gerçekten ilerleme kaydettim ve okulda olmaktan keyif almaya başladım. Sadece liseli olmak yerine profesörlerimle diyalog kurabildim. Not almanın öğrenmeme veya bilgiyi aklımda tutmama pek yardımcı olmadığını öğrendim. Benim için işe yarayan şey eskiz defterimi sınıfa getirmek ve dinlerken çizim yapmaktı. Dikkatimi toplamama yardımcı oldu.

Ãœniversiteden sonra birkaç yazılım geliÅŸtirme iÅŸinde çalıştım ve her birinden nefret ettim. Ofis ortamında çalışmak beni gerçekten mahvetti. Bilgisayar bilimi teorisini oldukça ilginç bulsam da kodlamayı pek umursamadım. Ancak yalnızca lisans diplomasıyla iÅŸlerin büyük çoÄŸunluÄŸunun geliÅŸtirici iÅŸleri olduÄŸu görülüyor. BaÅŸka bir geliÅŸtirici iÅŸinden ayrıldıktan sonra bir kariyer danışmanına gittim. Sonunda hastalarla çalışan ve protez uzuvlar yapan bir protez uzmanı olarak çalışmaya baÅŸladık. Bir protez okuluna bakmak için Vancouver’ı ziyaret ettim ve bunun yerine bir robot bilimi programına kaydoldum. Uygulamalı bir ÅŸeyden daha çok keyif alacağımı ama bazı becerileri aktarabileceÄŸimi düşündüm. Program için Vancouver’a taşındıktan kısa bir süre sonra COVID ve karantinalar geldi. Tüm eÄŸitim yalnızca çevrimiçi ortama taşındı ve ben okulu bırakmak zorunda kaldım. Sanal okul gerçekten bana göre deÄŸildi.

Vancouver’da geliÅŸtirici rollerine baÅŸvurdum ve bunun sonucunda bir animasyon stüdyosunda tank avcısı olarak çalışmaya baÅŸladım. Ä°lk baÅŸta render çiftliÄŸinin yönetiminden sorumluydum, daha sonra sanatçıların iÅŸlerinde kullandıkları araçları geliÅŸtirmeye baÅŸladım. Hiç tanımadığım insanlar için kimsenin kullanmayacağı bir uygulama yerine, kendileri için bir ÅŸeyler yaptığım insanlarla doÄŸrudan çalışmak güzeldi. Ve daha yaratıcı bir sektörde olmak güzeldi. Zaman zaman %100 evden çalışmanın zor olduÄŸunu gördüm. Bazı ciddi saÄŸlık sorunlarının ardından 2022’de Winnipeg’e geri döndüm. Batı kıyısını çok özledim. Montreal merkezli baÅŸka bir animasyon stüdyosunda iÅŸ buldum ancak sonunda saÄŸlık izni almak zorunda kaldım ve bu izin sırasında sözleÅŸmem sona erdi. Son birkaç yıldır saÄŸlığıma odaklandım ve sonunda iÅŸler tersine döndü. Ä°ÅŸte buradayım.

Tekrar herhangi bir teknik görevde çalışmaya geri dönüp dönemeyeceğimi bilmiyorum. Animasyonda çalıştığım ilk yıl iyi geçmiş olsa da eve döndükten sonra işimden gerçekten nefret etmeye başladım. İnsanların yanında daha fazla olmam gerektiğini düşünüyorum. Yıllarca çok yalnız kaldım. Kendimi hangi yöne yönlendireceğimi bulmaya çalışıyorum ve açıkçası benim için neyin önemli olduğundan bile emin değilim. Benim için neyin önemli olduğunu nasıl öğreneceğimi bile bilmiyorum. Çalışmadığım halde aklımı başında tutan tek şey köpeğim oldu. Yazılım işine başlamadan önce bahçe merkezlerinde ve seralarda çalıştım. Bazen bunu çok özlüyorum. Ama bazen zihinsel olarak biraz daha canlandırıcı bir şey de isterim. Dışarıda olmayı seviyorum. Zooloji, ekoloji vb. olanakları üzerine düşündüm. Ayrıca bir çeşit öğretmenlik rolü hakkında da çok düşündüm. Pek çok insan bana iyi bir öğretmen olacağımı söyledi.

Sanırım benzer deneyimleri olan insanlar olup olmadığını ve onların daha tatmin edici bir hayata giden yolu bulmalarına neyin yardımcı olduğunu duymak isterim. Bu kadar çok şey eşit derecede ilginç görünürken nasıl bir yol seçersiniz? Mükemmeliyetçi olabileceğimi ve bu yön eksikliğini hiçbir şey yapmamaya devam etmek için bir bahane olarak kullanma alışkanlığım olduğunu biliyorum. Ama artık değişim *istiyorum*. Bundan korkuyorum ama daha iyi şeylere ulaşmanın tek yolu bu. Bunca zamanı üniversitede geçirmiş olmak canımı acıtıyor ve şimdi bu alanın akıl sağlığım için berbat olup olmadığını merak ediyorum.

Eğer bunu okursanız size minnettar olurum. Ne bekleyeceğimden emin değilim ama bunu neden oraya atmadığımı düşündüm. Soruları yanıtlamaktan veya açıklığa kavuşturmaktan da mutluluk duyarım.