“Tutkunuzu” aramayı bırakın. Aslında felçli hissetmenizin nedeni budur.

Burada, aradıklarını bulamadıkları için felçli hisseden insanlardan gelen pek çok gönderi görüyorum. "tutku" veya bir "arıyor." Bir kariyer keşif podcast’i yürütüyorum ve son zamanlarda gerçekten başarılı rollerdeki profesyonellerle (Meta’daki yazılım mühendisleri, Google’daki satış görevlileri, en iyi %1 emlakçılar) konuşmak için çok zaman harcadım ve baskıyı hafifletebilecek bir şey paylaşmak istedim.

Bu insanların neredeyse hiçbiri "görüş". Tanıdığım bir adam, sonunda ürün yönetimini sevdiğini anlayana kadar reklamcılık, yatırım bankacılığı ve kamu hizmetlerinde staj yapmıştı. Bana bundan sonra ne yapmak istediğini aslında bilmene gerek olmadığını söyledi; sadece bundan sonra ne yapmak istemediğinizi bilmeniz gerekir.

Bu genellikle bir eleme sürecidir, yıldırım gibi bir ilham kaynağı değil. Bir rolü denersin, ondan nefret ettiğini fark edersin "bir makinenin dişlisi" Hissetme veya ağ oluşturma tarafını tercih ettiğinizde seçeneklerinizi daraltmak için bu yolu kesersiniz.

Tutku genellikle yetkinliğin ardından gelir, tam tersi olmaz. Bize ilk önce tutkumuzu bulmamız söylendi, ancak gerçek şu ki, bir kariyere temel beceriyi geliştirmek için yeterli zaman verdiğinizde, ondan keyif almaya başlıyorsunuz çünkü sonunda bu işte iyi oluyorsunuz.

21 yaşındayken hayatınızın geri kalanında ne yapmak istediğinizi bilmenizi beklemek açıkçası gerçekçi değil. Konuştuğum bir kadın 22 yaşına kadar şu anki kariyerinden haber bile almamıştı. Geçiş yapmak düşündüğümüzden çok daha kolay ve erken tercihleriniz nadiren nihai oluyor.

Eğer kaybolmuş hissediyorsan, aramayı bırak "kıvılcım" ve doğal olarak iyi olduğunuz bir şeyi arayın. Olmana gerek yok "en iyisi" başkalarıyla karşılaştırırken. Sadece bu konuda kesinlikle berbat olmadığınıza dair biraz güven hissetmeniz gerekiyor. Ve onu daha da derinleştirmek, bilemek için merak burnunuzu takip edin. Ve eğer işe yaramazsa bu da sorun değil; daha sonra istediğiniz zaman dönebilirsiniz