Şubat 14, 2026
Eski sevgilimden ayrıldım, işimi kaybettim, evsizim ve depresyon yavaş yavaş yaklaşıyor. Buradan nereye gitmeliyim… 32F
Yaklaşık 8 yıllık eski erkek arkadaşımdan geçen ay ayrıldım. Onu hala çok seviyorum ama hayatlarımızda olduğumuz yer ile olmak istediğimiz yer artık aynı hizada değil ve geçen yıl duygusal emeğin çoğunu ben üstlendim. Başka bir yere gitmek için para biriktirme planıyla oradan ayrıldım ve arabama taşındım ama tam bir hafta sonra işimden izin verildim. Hemen işsizlik başvurusunda bulundum, bu uzun bir süreç. Yemek pulu için başvuruda bulundum, başka bir bekleyen süreç olmadan bunları alamıyorum ve bu yıl kimliğimi doğrulamam gerektiğinden vergi beyannamemin erteleneceğini öğrendim…. Meteliksizim. Arabamın dışında yaşıyorum. Üzgünüm ve üstüne bir de içinde bulunduğum durum nedeniyle geçici olarak vesayet vermek zorunda kalan bir ebeveynim. Depresyon her geçen gün daha da derinleşmeye başlıyor. Sırf HER ŞEY için pek çok işe başvurdum. Hiçbir şeyi geri alamadım. Bu cehennemin 3. haftasına girmek üzereyim. Birkaç yıl önceki MVR’ımdaki birkaç bilet yüzünden kapıya bile koşamıyorum. Hayat beni duvara sıkıştırdı ve ne yapacağımı bilmiyorum.
Ben de DEHB’yim. Bana Vyvans reçetesi verildi ama odaklanma konusunda sadece bir dereceye kadar yardımcı oluyor. Hayatım boyunca maddi olarak mücadele ettim ve bundan bıktım ama buradan nereye gideceğimi bilmiyorum. Bunca zamandır ofis işlerinde çalıştım ve bundan nefret ettiğimi biliyorum, ancak bir ebeveyn olarak kariyerinizi yeniden en alttan başlamak zorunda kalarak değiştirmek zor. Hele ki bu ekonomide. Ayrıca yaşadığım yerde ailem ve desteğim yok. Bunu yazarken ağlıyorum çünkü şu anda kendimi çok çaresiz ve depresif hissediyorum.
Şimdi yeni bir kariyer alanına adım atma fırsatım olduğunu biliyorum ama ne yapmak istediğimi bile bilmiyorum. Ben olduğum kişi olarak hızlı tempolu, her gün aynı şeyi yapmadığım ve vücudumu hareket ettirebildiğim bir şey isterim. Barmenlik yapmayı ya da barmenliğe girmek için garsonluk yapmayı düşündüm ama benim bölgemde (Idaho) paranın orada olup olmayacağını bilmiyorum. O kadar kayboldum ki. Bir kariyere ihtiyacım var. Nereye döneceğimi bilmiyorum. İşte buradayım, biraz destek ve yardım istiyorum. Bugün gerçekten moralim bozuk. Teşekkürler arkadaşlar
Etiketler:
2 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
A novel solution is to take on student debt and live in dorm housing. Any cash above your tuition from your loans would be given as a cash refund to either put towards the debt you’ve incurred or towards living expenses. From there you can get federal work study programs for a basic income while having a roof over your head. If you don’t mind working with your hands I’d recommend my profession of Airframe and Powerplant Mechanic. I’m just starting my second year and am sitting to make 124k minimum this year. It leads into a bachelor’s degree that’ll get you into a desk job towards the tail end of your career. Takes about 18months and is offered by colleges.
First, breathe. Nothing is solved tonight. Your only job right now is to stabilise your daily life and not redesign your entire life.
You are trying to solve career, love, parenting, money, identity and the future all at once. That is why your nervous system is on fire.
Shrink the frame.
Step one is survival and stability for the next 30 days. Food. Safe place to sleep. Basic income. That is it.
Forget “career pivot” for now. Apply for temp agencies, warehouse shifts, serving jobs, anything that pays weekly. You need cash flow, not clarity.
Step two is support. Call 211 in Idaho. They can connect you to local housing resources, food, emergency assistance. If you are living in your car, you qualify for more help than you think. Use it. This is what it exists for. (We dont even have that in India here)
Step three is structure. ADHD plus stress equals chaos. So create three daily anchors: wake up time, job application block, and one physical activity block like walking or anything that can push your body a bit on a daily basis and gets you sweating. Same times every day. Boring and repetitive. That is how you calm your brain.
Do not make any big life decisions while you are in crisis mode. No “new career field” thinking yet. Stabilise first. Then think.
You are not hopeless. You are overwhelmed. There is a difference.Tonight, focus on one small action. Not the whole mountain.
I hope this helps.