Şubat 12, 2026
Sakatlayıcı utancın üstesinden nasıl gelebilirim
23F yaşındayım ve lisans diplomamı yaklaşık 6 ay önce aldım ve deli gibi başvuruda bulundum ve başarılı olamadım. Bu beni yiyor. Ben her zaman güvensizdim ama. Üniversiteye 2 yıl geç başladım ve bu yüzden kendimden nefret ettim. Şu an arabamdan nefret ediyorum. İyi bir iş bulup onu değiştireceğimi düşündüm ama bu yakın zamanda mümkün görünmüyor. İki çıkmaz yarı zamanlı işim var. Ayrıca çıktığım için de utanıyorum. Devlet üniversitesine gittiğimde okulda kendimi iyi hissetmiyordum, bu yüzden profesörlerimden uzak dururdum. LinkedIn’e sahip olmaktan kaçınırdım çünkü ne kadar az şey başardığımdan dolayı çok utanıyordum. Şu anda hatamın farkına varıyorum ve utandığım halde bir şeyler yapıyorum. Ancak, spirallenmeye devam ediyorum. Bu keşmekeş yarışından asla kaçamayacağımı, sanki benim için işler asla düzelmeyecekmiş gibi hissediyorum. Kimsenin benim gibi zavallı biriyle arkadaş olmak istemeyeceğini düşündüğüm için kendimi izole ediyorum. Harika bir adamla çıkıyordum ve ayrılmak istedim çünkü ailesinin beni yargılayacağını ve haklı olacağını hissettim. Ağlamamak için her gece verilen bir savaş. Sanki içinden çıkamadığım bu deliğin içindeymişim gibi hissediyorum. Etrafta yürüyorum ve herkesin bana baktığını varsayıyorum. Bana ne yaptığımı, nerede okuduğumu vb. sorular sorduklarında utanıyorum ve belirsiz bir cevap veriyorum. Ayrıca kendimi çok mağlup hissediyorum. Oda arkadaşlarımla yaşıyorum. Güvenecek kimsem yok ve risk almak imkansız geliyor. Şu anda pes etmek ve daha fazla ileri gidemeyen insanlardan biri olduğumu kabul etmek istiyorum. Bütün arkadaşlarım ve ailem bana çıkmamı söylüyor ve utandığım için tuhaf davrandığımı düşünüyorlar. Çok fazla arkadaşım yok bu yüzden gördüğüm 20’li yaşların başındaki insanların hepsi iyi bir hayat yaşıyor gibi görünüyor. Birisi lütfen bana 20’li yaşların başındaki deneyiminizi anlatabilir mi?
Etiketler:
2 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I also graduated at 23, as I missed a year struggling with depression. When I finished school, it was at a time when the economy and the job market were an absolute mess…just like they are now. So I bounced around trying to find work while also dealing with depression and some physical health issues. I ended up working as a barista for two years. I moved back in with my parents.
Fnally, a month before my 29th birthday, I got my first “real” career job. Then I got my own apartment. I saved money, and bought a house in my early 30s. I got promoted. I got a dog. I traveled. I found a good psychiatrist and therapist and finally got effective treatment for my lifelong depression. I recently got married at age 42. And honestly, my life is pretty great.
So…Stop comparing yourself to others. There’s no timeline you need to follow. If you’re experiencing depression, seek help. But know that you are not the first person to struggle in their 20s, and you won’t be the last. Struggling now doesn’t mean it will always be this way.
Noo 🥲. Look. Your 20s are hard, no matter what. I’m just turning 30 and I do not want to do my 20s again. It is a season of learning, adapting, growing, and stepping into the world. It’s scary, it’s new, and while you have some experience, you also just don’t have any. Your friends change. Your personality is developing. Everything about you is in flux.
Then, shame. Shame is a bitch. Guilt says “I did something wrong”. Shame says “I am wrong”.
The hard part is learning to believe there’s nothing wrong with us, and honestly, just finding people you can talk safely with and explore your shame is the best way to do it. It can start with a therapist if that’s safest, or if you have someone you feel safe talking to, that also works.
Shame hides, which is why it’s so difficult to overcome. Shame doesn’t believe it’s worth talking about because it believes no one will listen and no one will care. But when you find the right people to talk to, you realize that’s just not true.
I wish you well 🧡.