Üniversite mi, İşgücü mü?

Neredeyse 19 yaşındayım ve geçen yıl mezun oldum. Ailemde neredeyse hiç kimse düşünmediği için üniversiteyi hiç düşünmedim. Kız kardeşim giden tek kişiydi ve bu onun için mantıklıydı, çünkü o gerçekten akıllıydı. Benden çok daha akıllı.

Mezun olduğumdan beri sadece çalışıyorum. Hayatımla ne yapmak istediğimden hala emin değilim ama bunun bu olmadığından eminim.

Okula ücretsiz gidebileceğimi öğrendim. Hiçbir ücret ödemeden lisans diploması alabileceğim iyi bir üniversite. Bunu düşünmeye devam ediyorum. Bu sonbaharda gitseydim, temelde şu an bir boşluk yılı olurdu.

Gidip gitmeme konusunda gerçekten kararsızım. 18 yaşına geldiÄŸimde taşındım ve geniÅŸ bir destek sistemim yok, muhtemelen bu yüzden her yerde reddit’teyim. Sanki çok çalışıyormuÅŸum gibi geliyor ama kira ve faturalardan sonra ceplerim bomboÅŸ. Henüz dünyanın bir parçası olmaya hazır olduÄŸumu bilmiyorum. Kendimi çok olgunlaÅŸmamış hissediyorum.

Eğer üniversiteye gidersem, kalacak yeri nasıl karşılayabileceğimden emin değilim. Beni gerçekten geride tutan şeylerden biri de bu. Bir diğeri ise ailemdeki herkesin üniversitenin ne kadar değersiz ve gereksiz olduğunu vaaz ettiği anılar. Hiçbirinin okula ihtiyacı yoktu, yani benim gitmem dört yılımı boşa mı geçirecekti?

Mevcut işimden ayrılmam gerekiyor çünkü işe girmeyi düşünmek bile midemi bulandırıyor. İşimden nefret ediyorum. Daha yüksek maaşlı tam zamanlı bir pozisyona mı başvurmalıyım yoksa gerçekten okula gidip yarı zamanlı çalışıp bu sorunu çözmeli miyim diye merak ediyorum.

Sanırım üniversiteyi sevebilirim. Bilmiyorum.

İkisi de bana makul seçenekler gibi görünüyor. Hiçbir seçimin doğru ya da yanlış olmadığını biliyorum ve günün sonunda karar bana bağlı. Sanırım hayat tecrübesi daha fazla olan birinin ültimatom hakkında bir fikri olup olmadığını merak ediyorum.

Genç olduÄŸumu ve “hata yapacak zamanım olduÄŸunu” biliyorum ama aynı zamanda oldukça yalnızım ve kiÅŸisel hatalarımı düzeltmeye yardımcı olacak kimse yok.

Riski göze alabilir miyim bilmiyorum ama yapmadığım atışlardan pişmanlık duyarak yaşamak istemiyorum.