Åžubat 10, 2026
18-24 yaşlarımı boşa harcadım ve şimdi umutsuz hissediyorum
Ben (24M) birkaç aydan kısa bir süre içinde 25 yaşına gireceğim ve son birkaç yıla dönüp baktığımda, her şeyden pişman olmaktan kendimi alamıyorum.
Diplomamı geride bıraktım (26 yaşında mezun olacağım), hukuk fakültesine girmek boş bir hayal gibi görünüyor, hiç arkadaşım yok, liseden beri arkadaşım olmadı, hiç ilişkim olmadı, hala bakireyim, yarı zamanlı olarak ayda 1 binden az para kazanıyorum ve hayatım boyunca beni istismar eden ve ihmal eden bir aileyle yaşamak zorunda kaldım. Bunca zamanı dış dünyadan uzakta geçirdim ve artık sadece ailemle nasıl başa çıkacağımı biliyorum ve başka kimseyle bağlantı kuramıyorum.
18-24 yaş arası insanların büyük çoğunluğunun iki şeyden birini yaptığını düşünüyorum: ya hata yapıyor ve sosyal olarak eğleniyor ya da profesyonel ya da akademik olarak iyi adımlar atıyor. Ben bunların hiçbirini yapmadım. Peki ne yaptım?
Pandemi sırasında ticaret okulunu bıraktım çünkü kötü niyetli bir ortamda çevrimiçi okulla baş edemedim, kötü bir akıllı telefon bağımlılığı geliştirdim, 50 kilo aldım, 21 yaşında üniversiteye kaydoldum ve dışarı çıkmaktan utandığım için ailemin evinden çıkıp kendi bokumu yapmak için yatılı bir eve taşındım, 50 kilo verdim, yemek pişirmeyi ve hobileri zar zor edindim, ailemin yanına taşınmak zorunda kaldım ve öğrenci kredisi sorunları nedeniyle okul masraflarını cebimden ödedim ve düşük maaşı dengeledim yarı zamanlı iş.
Şimdi yakında 25 yaşıma giriyorum ve tek yaptığımın kendi kendime yarattığım sorunları aşmak olduğunu hissediyorum. Ve hepsini izolasyonda da yaptım. Bu kadar aptal olmasaydım, tüm başarılarımın tek bir yılda elde edilebileceğini düşünüyorum.
Yapmamam gerekirken tek başıma kendimi geliştirmeye çalışmayı çok kaçırdım. Sınıf arkadaşlarımın çoğu benden birkaç yaş küçük olduğundan üniversite için arkadaş edinme fırsatını kaçırdım.
Bu yalnızlık beni etkiliyor. Geceleri uyuyamıyorum, işime ve derslerime odaklanmakta zorlanıyorum ve giderek daha da kırgın ve öfkeli olduğumu hissediyorum ve bu yüzden kendimden nefret ediyorum. Bir gecede iyi bir arkadaş grubum ya da bir ilişkim olsa bile, bu işimi ve okulumu olumsuz etkiler ve mahvolurdum. Gerçek bir destek alma şansım olmadan cehennemde sıkışıp kaldım ve ne yapacağımı bilmiyorum. Şu anda bana yardımcı olabilecek tek şey, sihirli bir şekilde liseden mezun olduğum zamana geri dönüp hatalarımı düzeltebilmem gibi görünüyor.
Yalnızlığımla baş edip mesleki ve akademik olarak kendimi geriye mi çekmeliyim yoksa okula ve işe odaklanıp uykusuz gecelere devam mı etmeliyim bilmiyorum.
Etiketler:
4 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Me too my guy.
A post I saw recently said: be happy it wasn’t your whole life.
Yeah it’s been a few years and it feels like time wasted but it’s just a few years in a large span of life.
I didn’t make any friends in college either. I’m now changing my career path and no longer using my degree.
Look at the bright side. You have been able to work on yourself. You’re getting a mfn college degree despite your trauma!!!! Don’t be so hard on yourself. Beating yourself up or dwelling on what you could’ve done is a waste of time as well. Focus on what you can do now. Put yourself in situations to make friends. You can stop holding yourself back NOW
25 is young man lots of time to figure things out, you’re gonna have to jump outta that comfort zone and start making small changes day to day let the snowball effect run its course. Its normal to feel lost at around 25 when youre seeing people having kids getting married all that at the same age. 25 is a time where you’ll have less friends everyone is focused on making a career or trying to figure themselves out. You’re not alone so many feel this way at that age my biggest advice is making changes even the smallest change can have a massive impact for example: you hit the gym this gets you feeling good, you start to eat healthy cause you’re exercising and feeling better, you start making small talk with people at the gym, after awhile you become a familiar face and people start to approach you, next thing you know you’re invited somewhere Saturday night with a new friend you’ve met. There’s positives in everything you just gotta find them you’ll work it out it’ll take some time for sure but just keep an open mind and never give up you’ve got a whole lifetime ahead of you my friend.
“ I have no friends “ – You can still find one good friend before you graduate next year at your university. It’s still not too late.
“ I’ve never been in a relationship, still a virgin, “ – This is not new! There are still people older than you who are in their 30s who never dated and still virgins. It’s not a race and be thankful that didn’t lose your innocence yet.
“ I’m making less than 1k a month part-time, and I’m stuck living with a family that abused me and neglected me my entire life “ – Look for a second part time job like on campus employment or other jobs that pays better with more hours so that by the time you graduate next year you have saved enough money to leave your parents to rent a room or as studio and live your life!
You are not behind, but look for a better job to save more and leave when you graduate to take good care of yourself away from the toxic environment. Also, go to free counseling. There are many universities that provide those counseling services for free.