YaÅŸam ve okul krizi

Fizik lisansı için üniversitedeki 3. yılıma yeni başladım. Şu anda bir krizden geçiyorum çünkü nereye gitmem gerektiği hakkında hiçbir fikrim yok. Herhangi bir lisans derecesi almak için çok geç olduğundan endişeleniyorum çünkü ön koşullarım yok, sadece 2 yıllık genel çalışmalar diplomam var.

Hayatımdaki sürekli stres ne yapmak istediğimi bilememek, beni harekete geçiren bir tutkuya sahip olmamaktı. Yazmayı seviyorum, müziği gerçekten seviyorum, video yapmayı seviyorum, serbest videografi yapıyorum ve kendi videolarım yapıyorum. İnsanlarla işbirliği yapmayı ve çalışmayı seviyorum, yakın zamanda animasyona başladım ve bunu gerçekten seviyorum, matematiği ve problem çözmeyi seviyorum (doğal bir eğilimim olmasa da, anlamak için çok çalışmam gerekiyor). Belgesel yapma fikrini her zaman sevdim, uzayı ve astronomiyi de her zaman sevdim, bu yüzden sanırım fizik lisans diplomasının beni bu yöne götürecek kadar yakın olduğunu düşündüm. Artık çıldırıyorum çünkü kesinlikle öğretmenlik yapmak istemiyorum ve yüksek lisans fikri beni korkutuyor. Kök yönünün benim için iyi bir fikir olup olmadığından bile emin değilim.

Her zaman kendimi yönsüz hissettim ve yanlış şeyi seçmekten korktum, bu yüzden hiçbir şeyi seçmedim ve şimdi kendimi çok geride kalmış hissediyorum. Ve hala nereye gideceğimi bilmiyorum. Bir çeşit mühendislik okumayı düşündüm ama şimdi fark ediyorum ki önkoşullarım olmadığı için toplam 6 yıl sürecek, sadece 2 yılım kaldı. Okulu sevmeyi erken yetişkinliğimde devlet üniversitesinde öğrendim ve doğrudan A aldım ama şimdi verdiğim her kararda tamamen yanıldığımı hissediyorum. Üniversiteye ilk başladığımda biraz daha rehberlik almayı dilerdim, böylece buraya düşmezdim, ama bunun bir önemi olmazdı çünkü ne yapmak istediğimi hiç bilmiyordum.

Bir lisans programı seçip onunla devam mı etmeliyim? Beşeri bilimler derslerini yeterince ilginç buluyorum sanırım… ama beni hiç heyecanlandırmıyor. Hala hangi kariyeri istediğimi bilmiyorum. Korku ve pişmanlıkla doluyum, geleceğimi ciddiye almadığım, hatta sadece gerçekçi bir şekilde düşünmediğim için kendimi çok aptal hissediyorum. Her zaman korktuğum durumun aynısıyla karşılaştım çünkü korkunun beni yönetmesine izin verdim.