30 yaşında, 5 yıllık tıp fakültesi mezunu, savaş nedeniyle yerinden edilmiş, yeniden başlamakla vazgeçmemek arasında kalmış.

30 yaşındayım ve açıkçası kendimi tamamen sıkışmış hissediyorum.

Ukrayna’da akredite üniversitelerde 5 yıl Ä°nsan HekimliÄŸi eÄŸitimi aldım. Tıp sadece benim seçimim deÄŸildi; ailemin hayali, kimliÄŸim ve kendimi tam anlamıyla adadığım yoldu. Sonra savaÅŸ oldu. Ayrılmak, Almanya’ya taşınmak zorunda kaldım ve her ÅŸey çöktü.

Tıp eğitimimin burada tanınmasını sağlamaya çalıştım. Üniversiteleri, tanıma ofislerini, özel kurumları denedim. Hiçbir şey işe yaramadı. Kredi transferi yok, devam yok. Yıllarca bekledikten ve umut ettikten sonra artık doktor olmanın çok düşük bir ihtimal olduğunu kabul etmek zorunda kalıyorum.

Şu anda yaşlı bakımında hemşire asistanı olarak çalışıyorum. Faturaları ödüyor ama canı yanıyor. 5 yıllık tıp fakültesinden sonra bu asla plan olmadı. Kulağa kibirli geldiğini bilsem bile, sanki not düşürüyormuşum gibi geliyor.

Yakında başlayacak olan Dijital Sağlık / Tıp Bilişimi eğitimi almak üzere özel bir üniversiteye kabul edildim. Kağıt üzerinde mantıklı: sağlık hizmetleri + teknoloji, geleceğe yönelik, gerçekçi. Ama duygusal olarak çok zorlanıyorum. Sözleşmeyi imzalamak resmen ilacı gömmek gibi geliyor ve hazır olduğumdan emin değilim.

Kendime sürekli soruyorum:

• Am I being realistic, or am I giving up too early?

• Is this a smart pivot, or just another escape?

• How do you let go of a dream that defined you for years?

• At 30, is starting over still reasonable, or am I already late?

Motivasyon sözleri aramıyorum. Özellikle uzun vadeli bir hedeften vazgeçip hayatlarını farklı bir yönde yeniden inşa etmek zorunda kalan insanlardan dürüst bakış açıları istiyorum.

Benim yerimde olsaydın ne yapardın?