Kasım 27, 2025
Başarı hikayeleri hâlâ gündemde mi?
Hayatımın uzun yıllarını akıl hastalığından dolayı kaybettim. Hayat her zaman, benim dışımda herkesin bileti olan, hareket eden bir tren gibi hissettirdi.
Şu anda 30’lu yaşlarımın başındayım ve nihayet yeni bir başlangıç yapabilecek kadar (hem zihinsel hem de finansal olarak) yeterince ilerleme kaydettim.
Her ne kadar bunu yazarken oraya gidiyor olsam da, sanki treni çoktan kaçırmış gibi hissetmekten kendimi alamıyorum.
Bunun nedeni, çok da uzak olmayan bir geçmişte (ben 20’li yaşlarımın başındayken bile), deneyecek kadar cesur olan insanlara karşı dünyanın bugünkü kadar düşmanca olmamasıydı.
Ben şahsen, elinde bir bavul ve bir hayalden başka hiçbir şeyi olmadan kalkıp giden pek çok insan tanıyorum. Ve başardılar.
Ama artık yaşadığımız dünyanın bu olduğunu düşünmüyorum.
Bunu başaran akranlarımın tümü ya daha gençken doğru seçimleri yapmışlar ya da mükemmel bir destek sistemine ve/veya coğrafi/finansal şansa sahipler.
Bunlara sahip olmasam da, benim de başarabileceğime umutsuzca inanmak istiyorum. Ancak sıkı bir gerçekçi olarak bunu yapmak benim için çok zor.
Sanırım en büyük korkum yeni bir başlangıç yapmak, bu süreçte birikimlerimi tüketmek ve param ya da beni destekleyecek bir destek sistemi olmadan ilerleyememek.
O halde sana sorum şu: Özellikle günümüz dünyasında, TÜM olumsuzluklara rağmen başarılı olmanın hala mümkün olduğunu düşünüyor musunuz?
Etiketler:
3 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I don’t know, but as someone who used to have a lot of different side hustles, I’ve noticed that more people and platforms are more hostile now whenever you try to promote your work in any kind of way. Heck even the lemonade stands aren’t immune to being shut down by city health officials. I understand why (people are sick of being advertised to, and a lot of the hurdles exist for a reason) but the world doesn’t seem to encourage enterprising anymore, especially for younger generations (yet people complain when youth is more passive these days)?
I recently turned 30. I feel you with mental illness. I’m autistic with bipolar 1 and I know how that goes. I lost a lot of my late teens and early 20’s to mental illness. I still have issues with trauma and social stuff, but for the most part I got my mind right.
After working many shitty jobs and some in the trades I went back to school a few months before my 25th bday at a community college. A year later I transferred to a state uni. I graduated with a bachelors from there at 29yo. College was hard for me. I failed a few times and had to withdraw from a couple of semesters to be hospitalized for bipolar episodes. But I eventually found a good cocktail of meds and soldiered on. It was infuriating because I was smart enough to get a degree but my mental illness would sabotage me, and hard. Getting my degree is perhaps my most proud accomplishment. To some it’s not a big deal but for me it is. The fact someone like me could succeed in college may have seemed far fetched to many.
Due to the job market for current grads I’m working as a CNC machinist again. It’s not forever and it pays $27hr. Honestly I don’t mind the work. I’m just glad I got some good to me income now. My friends give me a lot of shit for not “using my degree”. But idc what they think.
Honestly if I can make it then I think you can too. It’s never too late to learn something new or start over. The current market is bad for people starting over like us, but jobs are still out there.
Wishing you luck. You got this.
I’ll I have to go on about you is this post, but for you absolutely.
You aren’t illiterate, you don’t seem to have any things that outcast you from mainstream society (debilitating addictions, face tattoos, etc.) and you suggest that you are starting from a little bit of a financial foothold in the world.
It’s unclear why you need to move on from what’s helping you build momentum right now? If it’s just unfulfilling- stick it out until you have some savings.