Yirmili yaşımı depresyona kaybettim. 28 yaşında hayatımı yeniden başlatabilir miyim?
Yirmili yaşımı depresyona kaybettim. 28 yaşında hayatımı yeniden başlatabilir miyim? Mezun olduktan sonra çalışamadım çünkü şiddetli depresyonla mücadele ediyordum. Muazzam bir çaba ile çok iyileştim ve şimdi hayatımı yeniden başlatmak istediğim bir konumda. Ancak, herhangi bir iş deneyimi olmadan nasıl bir iş bulacağım hakkında hiçbir fikrim yok. Toplumumda, 28 olmak – özellikle bir kadın olarak – genellikle çok eski olarak görülür
Etiketler:
Benzer İçerikler
Tavsiye arıyorum - Sadece bir adım atmaktan mı korkuyorum...
Profesyonel olarak gitmek istediğim yol hakkında çok düşündüm. Bir şey çok açık: Hayatım boyunca kendimi maaşlı bir çalışan olarak görmüyorum. Şu anda bir çalışan olarak ortalam...
Ne irade kaldı, ne arzu
Neredeyse 30 yaşındayım. Hala annem ve babamla aynı evde yaşıyoruz. Paralarını işe yaramaz bir işletme yöneticisi lisans diplomasına harcadılar, en azından benim öğrenci borcum yok. Ç...
Üniversitede tavsiyeye ihtiyacım var
Bir hata yapmışım gibi hissediyorum Yani ben psikoloji bölümü öğrencisiyim. Bu temelde durumu özetliyor. Bölüm değiştirmek için çok geç kaldım ve üniversiteye gitmek istememin asıl...
Hayattaki amacımı görmekte zorlanıyorum
Benim (24 ay) hayatım boyunca video oyunları oynamak dışında hiçbir hobim olmadı. Liseden sonra Bilgisayar Bilimleri okumak istedim ama bundan nefret ettim ve çok aptal olduğumu düşündüm,...
Yolun bir yerinde kendimi kaybettim
Büyük bir planım vardı; Meksika'dan başlayıp Arjantin'e giden yolda her ülkeyi ziyaret etmek. Çevrimiçi uzaktan çalışmayla kendimi destekleyecektim. İşlerin karmaşıklaşması çok uzun...
Mezuniyete 2 dönem kaldı
Ana dalımla tamamen ilgisi olmayan şeyleri ve şu anda öğrenmek istediklerimin çoğunu öğrenmeye zaman harcıyorum ama açıkçası bunu başarabileceğime pek güvenmiyorum. Başlangıçta iş...
Günlük işiyle mücadele eden ve aynı zamanda günlük bi...
Merhaba arkadaşlar, motivasyon ve bakış açısı konusunda yardıma ihtiyacım var. Ne yaptığımı bilmiyorum. AuDHD'li 21F'im ve Temmuz ayında Ekonomi ve Sosyal Bilimler bölümünden dereceyle...
2 işe yaramaz derece, bir çıkış yoluna ihtiyacım var.
Büyüdüğümde ne olmak istediğimi hiçbir zaman gerçekten bilemedim. Hemşirelik okuluna başladım ama staj sırasında bunun bana göre olmadığını öğrendim. Fiziksel olarak çok zorluydu ...
24 yaşında rehberlik arıyor
Açıkçası başlığa göre ben 24 yaşındayım ve perakende satıştan yeni çıkmak isteyen biriyim. 19 yaşımdan beri bu işi yapıyorum ve liseden sonra üniversiteye gitmediğim için pişman...
Babamın uzun süren kült benzeri psikolojik manipülasyonu...
NSFW / İçerik uyarısı: Duygusal istismar, psikolojik manipülasyon, hayvan ablarından bahsediliyorse ve s\Cide. Hayatta hangi yöne gideceğini bulmaya çalışan 27 yaşında bir adamım. Benli...
11 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Lol. Babe, my mother was thirty-nine when she *decided* that she wanted to go to medical school. A bachelors and masters degree later, she was accepted to Emory Med and then became their oldest female to ever graduate med school. She then enjoyed a twenty+ year career practicing medicine before passing away last year.
Twenty-eight? Pfftt. Go be a doctor.
What country are you in? Hard to give advice since every country’s a bit different. But I’m the same way. I lost most my 20s due to depression and am 28. I ended up going to grad school to change careers, now have a great job, a loving partner, and hobbies that make me feel fulfilled. If you don’t restart your life now, what are you going to do?
Yes! I only really started my life in my late 30’s. You’ve got LOTS of time
I’m in a similar boat, spent most of my twenties in a depressing marriage. Now I’m single again at 29 with no job. Feel just like how I felt after finishing University at 21. Oh well.
I got diagnosed with bipolar disorder at around 30 but I’d been symptomatic since 24. Totally burned my life down. Couldn’t get treatment and continued to go downhill for another 8 years or so. Now I’m on stable medication, have two kids and a wife, and a small business. I’m m44. You can do it! Go get an internship!
Idk i am only 21 but a good way to find a job is to make connections, it seems people are way more likely to hire you if you have references. I’d say maybe find something like retail to get you started just to get you into a routine and familiar with employment, and then slowly work your way into your desired career field. You can try making connections at job fairs, through local schools, apprenticeship programs, linkedin, and social networks.
I’m 22 and feel the same way.
You certainly can, and what I might suggest is you simply put yourself in the mindset that you *have* to, because what other choice do you have?
For some people (maybe not you, but you can give more info) that sort of “existential” level of motivation helps push past the barriers you’ll face. You’re not old, but you’ll be fighting with younger people for entry level jobs in an already tight job market with AI looming. It’s not impossible, but you’ll definitely need to swim against the current and likely you’ll need to work harder than many around you.
But also remember if you want to work for yourself, if *you* want to do something, you’re never too old to learn and make it happen.
I’m 32 (nobinary afab) and currently in the process of trying to reclaim my life after feeling like my teenage years and 20s were in a depressive fog. Turned 26 in 2020 which made me realize how little control I had over anything, let alone my life. Mostly worked in food&bev/hospitality since my first job was at Starbucks in 2014 and used most of my money buying things I wanted rather than investing in my future. Never finished school either so no degree whatsoever.
I have plans to go back to community college in the fall next year to try and get my associates in GIS, a field I want to get into. I’m trying not to let my life be driven by money which made room for hobbies and interests, specifically regarding animals and birds. I also give large credit to my partner for inspiring my interest in animals and the natural world since they work in vet-med. I don’t just want to work for a paycheck but I want to feel fulfilled in my work and I know I needed to do a complete 180. My biggest goal right now is to just get an associates degree and go from there.
It’s okay to be uncertain of where a path can take you as long as you keep going and figuring it out.
Start identifying where and what makes you feel okay about life. Literally go outside and touch grass (not meant to be derogatory but seriously, being in nature does wonders to your health).
Depression can’t hit a moving target.
It’s literally insane that we have prolonged our lifespans so dramatically with modern medicine, only for 28 to be considered “old” in modern society. If you are old now, will you be geriatric when you hit 45? Then what will you be once you’re 70, 80, 90?
If I were to die at 28 and the archeologists of the future found my bones, there’s a very good chance they would put me into the 20-35 group (young) when trying to determine my age of death. They wouldn’t be able to tell exactly how old I was when I died, but they would know for sure that I died young, maybe as young as 20.
Anyway, all this to say that the societal pressure to hit all the milestones by 30 is bs. Because the modern world is just not built in your favour, unless you come from money and privilege.
One of my favourite quotes is: “It’s no measure of health to be well-adjusted to a profoundly sick society”.
Being depressed means that you actually see the world for what it is, not what you were conditioned to see. That’s a gift. You have the ability to undo your conditioning. Instead of internalising false notions like “28 is too old to start over”, just because society says so, you can say “society is sick, no one knows what they’re doing, and instead of trying to conform to unrealistic standards, I can do whatever I want”.
Let go of the past, just live the 50 years ahead