Yönetici olmanın en zor kısmının, katılmadığınız kararlara katılıyormuş gibi davranmak olduğunu mu düşünüyorsunuz?

Bir yönetici olarak son birkaç yılda bu durumla çok karşılaştım. Büyük şeyler bile şart değil.

Sadece doğru gelmeyen bir şeyi zorlamam isteniyor. Veya asıl işten uzaklaşır. (zaten birçok kez küçülttük ve iş ekledik, bu nedenle herkes daha meşgul)

Bir fiyat değişikliği, bir işe alma kararı, sadece iş katan yeni bir girişim olabilir. Tek başına çılgınca bir şey yok.

Ama yine de arkasında durmanız gerekiyor. Ve onu taşıyordum. Sanki savunmam benimmiş gibi.

Yüksek sesle söylediğimde kulağa aptalca geliyor ama şu anda öyle hissetmiyordum.

Sanki işin bir parçasıymış gibi hissettim. İşte bu noktada yorucu olmaya başladı.

İşin kendisi değil… sadece sürekli olarak aslında vermediğim kararları haklı çıkarmaya çalışıyorum.

Bir noktada bunu yapmayı bıraktım ya da en azından yapmayı denedim.

Her şeye katılmam gerekmiyor. Ama bunu doğru şekilde halletmem gerekiyor.

O kısım öyle benim üzerimde.

Şimdi şuna odaklanmaya çalışıyorum:

düzgün bir şekilde uygulandığından emin olmak
kenarlarda elimden geleni düzeltiyorum
aşırı açıklamamak veya bunun için özür dilememek

Çoğu zaman rahatsızlık hissi verir. Bazen gerçekten berbat oluyor.

Özellikle ilişki kurduğunuz müşterilerle. Veya kendi ekibiniz.

Bunu halletmenin “doÄŸru” bir yolu olup olmadığını bilmiyorum.

Sadece diÄŸer insanların bununla nasıl baÅŸa çıktığını merak ediyorum…

Daha fazla geri mi itersiniz yoksa karar verdikten sonra ileri mi gidersiniz?