Yeter artık

Bakın, fazla zamanım olmadığı için bunu kısa tutacağım. Bu seriyi Battlefield 1942’den beri oynuyorum. Wake Island demosunu hatırlıyorum. Hareketin yarısının DEHB iblisleri doÄŸmadan önce orada olduÄŸumu hatırlıyorum. DICE’ın bir sonraki oyun için anlaması gereken gerçek ÅŸu: Top kırma fabrikasında haftada 95 saat çalışıyorum. 6 eÅŸimin ve 9 çocuÄŸumun (hepsi 4 yaşın altında) geçimini saÄŸlıyorum. Üçlü vardiyadan sonra eve geldiÄŸimde, yorgunluktan bayılmadan önce video oyunları oynamak için tam olarak 12 dakikalık boÅŸ zamanım oluyor. Oturum açtığımda sadece rahatlamak istiyorum. Daldırma istiyorum. Ä°stemediÄŸim ÅŸey, ortaya çıkmak ve yokuÅŸ yukarı kayan, tavÅŸan zıplayan ve Mach 10’da ekran boyunca titreyen didler Didlo adlı bir gencin anında 360 derece dürbünsüz yakalanması. Neden herkes bu kadar hızlı hareket ediyor? Askerler ne zamandan beri betonun üzerinde kayabiliyor? Taktiksel gerçekçiliÄŸi bozar. Oyun tarzım basit: Güzel bir çalılık ya da karanlık bir pencere bulup yüz üstü yatmak ve 25 dakika boyunca tek bir kapı aralığını hedeflemek istiyorum. Bu taktiksel bir oyundur. Bu bir sektörü tutuyor. Ama artık bunu yapamıyorum çünkü bipodumu kurduÄŸum anda birisi köşeden kayıyor, kafamın üzerinden atlıyor ve karakterim 15 derece dönmeden beni bıçaklıyor. Battlefield 6’nın seriyi kurtarması için talep listem şöyle: Sprint’i Kaldır: Gerçek askerler yürüyor. Sonsuza kadar koÅŸmazlar. Yalnızca yürüme hızı. Dayanıklılık Cezaları: Maç başına birden fazla zıplarsanız karakteriniz ACL’yi yırtıp düşmelidir. Hedef Edinme: EÄŸer seni ilk ben görürsem, ölmelisin. Geri dönüp ateÅŸ etmenize izin verilmemeli. Artık baba reflekslerim var lütfen buna saygı gösterin. Kayma Yok: Harita buzla kaplı olmadığı sürece kaydırma düğmesini kaldırın. Oyunun mekaniklerini gerçekten öğrenmiÅŸ insanların terini dökmeden sadece biramı içip grafiklere bakmak istiyorum. Bunu istemek çok mu fazla? Ä°mzalı, Gerçek Bir Gazi (1942’den beri)