Yalan söylemeyi / aldatmayı nasıl bırakabilirim… Hakkım var ve kendime saygı duymuyorum (33m)

Tamam çıkıp bu kadar zamandır aklımda/vicdanımda olanı söyleyeceğim. Haklı bir yalancı ve dolandırıcı olduğum için kendimden çok hayal kırıklığına uğradım. Bu kelimeleri yazarken bile sanki başka birinden bahsediyormuşum gibi geliyor, belki de kendimin farkında olmadığım için.

Şu anda işsizim ve geçen yılın başlarında ilişkilerimi, kariyerimi ve mali durumumu tamamen mahveden Bipolar manik bir dönem geçirdim. Ama en büyük şey, özgüvenimin çok düşük olması ve sürekli kaçınıyorum / saklanıyorum ve yalan söylüyorum. 4 yıl önce hayalimdeki partnerimle yüksek uçan bir finans rolündeydim, sonra iş kaygısı ve baskısı nedeniyle ve daha fazlasını hak ettiğimi hissettiğim için tamamen çöktüm. İşyerinde kendimi her zaman bir sahtekar / sahtekar gibi hissettim ve buna ayak uyduramadığım zamanlarda kısayollara ya da izin günlerine giderdim. Sonra tamamen bıraktım ve eski sevgilimi çok suçladım.

4 yıl sonra onu hala özlüyorum ve eğer kalıp bazı şeyleri halletseydim onunla hayatın ne kadar güzel olacağını sürekli hatırlıyorum. Ne kadar terapi yaparsam yapayım aynı düşünce ve duygulara geri dönüyorum. Onun kadar iyi birini bulabileceğimi sanmıyorum. Daha da kötüsü, kadınlarla seri olarak çıkıyorum ve ondan ayrıldığımdan beri bir aşk / seks bağımlılığı geliştirdim, iyi hissetmek için sürekli başkalarının onayına ihtiyaç duyuyorum.

Geçen sene hoş bir kızla ara ara görüşüyordum ve onu kaybetme korkusuyla bağımlılığıma sahip çıkmadım. Sanki masaj salonlarına ve flört uygulamalarına gidiyorum ve bunu ondan saklıyorum. Ama sonra onunla kalmak da çok acı verici geliyor çünkü biliyorum ki bu kadar çok şey yalanlar üzerine kurulu olduğundan ona asla bağlanamayacağım. Yani ben kompulsif bir yalancıyım ve dolandırıcıyım.

Bağımlılığımın üstesinden gelmeye yardımcı olmak için (o bunu bilmiyordu) bir rehabilitasyon hastanesinde 3 hafta geçirdikten sonra ondan ayrılmayı denedim ama sonra tekrar bağlandık ve şu anda bir durum içindeyiz.. her şey biraz karışık. Ona ve hatta en yakın arkadaşlarımdan bazılarına ne kadar boktan bir insan olduğumu anlatamadığım için kendimi yalnız ve izole hissediyorum.

Neden böyleyim? Narsist (NPD), muhtemelen gizli narsisizm veya sosyopatik/psikopat olabileceğim gerçeğine açığım. Aslında kesin olarak bilmiyorum.

Tek bildiğim, hayatı bu şekilde yaşamaktan bıktığım. Yataktan kalkamıyorum, başkalarından soyutlanıyorum, evim darmadağın, şu an işsizim, düzenli arkadaşlarım yok, kilo aldım, ailemi ve kendimi hayal kırıklığına uğrattığımı hissediyorum.

Sempati aramıyorum. Sadece benim gibi biri için bir umut var mı bilmek istiyorum. Geçmişte maneviyat sahibi olmama rağmen dindar değilim. Kendimi bir başkasına teslim etmem gerekebileceği gerçeğine açığım. "Daha Yüksek Güç" bu karakter kusurlarının/zayıflıklarının üstesinden gelmeme yardımcı olmak için. Kendime üzülmek ve porno, televizyon ya da kadınlarla uyumak / kendimi uyuşturmak sorunu çözmüyor, sadece işleri daha da kötüleştiriyor.

Benzer bir durum yaşayanlar tavsiye veya öneride bulunursa sevinirim. Böyle yaşamaya devam edemem.