Üniversiteye gittiğime pişman oldum.
27 yaşındayım. 2026 baharında mezun olacağım. Staj tecrübem yok (staj bulamadım) ve tam anlamıyla beyaz yakalı durgunluğunda mezun olacağım. Yani 28 yaşında olacağım ve sonu olmayan işler dışında hiçbir şeyim olmayacak. Küçük kardeşim ve en yakın arkadaşım inşaatta çalışıyorlar ve güzel şeyleri var. Normal çalışan ve yeni bir araba gibi, kendi dairelerinin masraflarını kendileri karşılayabilirler. 4 yıldır meteliksiz olduğumu ve bu fedakarlığa değmeyeceğini bildiğim için gerçekten kendime kızıyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
"Alışılmadık" yaşam durumu - bir yol bulamıy...
Herkese merhaba, Umarım bu benim için doğru topluluktur. Kendime bir yol bulmaya çalışan 21 yaşında bir kızım ama ne kadar çabalarsam çabalayayım yapamıyorum. Ben Avrupalıyım ve ABD...
Yarı zamanlı kariyer yolları için en iyi seçenekler?
ÇoÄŸumuz gibi ben de tam zamanlı çalışmayı sevmiyorum. Çok çalışmaya karşı deÄŸilim, ama dahası, haftanın 5 günü, günde 8 saat + iÅŸe gidip gelmenin çok yorucu olması. Bu yüzden, Ã...
Sizce Sosyal Hizmet benim için iyi bir eşleşme olur mu?
Herkese selam, Ben 35/E/Güney Avustralya'yım. Sosyal Hizmet'i bir kariyer olarak deÄŸerlendirmenin ilk aÅŸamalarındayım ve dürüst görüşlere gerçekten deÄŸer veririm. EÄŸer düşündüğÃ...
30 yaşına giriyorum, hiç tam zamanlı bir işim olmadı, ...
Ben (29A) bu yıl 30 yaşına giriyorum ve çok korkuyorum. Yaklaşık 2 yıldır tam zamanlı olarak okuldayım ve teknik olarak fizik alanında uzmanlaşıyorum, ancak gezegen bilimine de gitmek is...
Mezun oluyorum ama şimdiden tükenmiş ve geride kalmış h...
Mezun olup bilgisayar mühendisi olarak çalışmaya başlamak üzereyim. Sanırım diplomamı kullanma konusundaki ilgimi kaybettim ama tam zamanlı bir teklif aldım. Her şey çok rekabetçi gel...
Nasıl ilerleyebilirim?
24, sanki hayatımı boÅŸa harcamışım gibi hissediyorum ve bu çıkmazdan nasıl kurtulacağımı bilmiyorum Bu duyguyu nasıl tarif edeceÄŸimi bile bilmiyorum, bu yüzden ne olduÄŸunu anlatacaÄŸÄ...
Herhangi bir zihinsel veya fiziksel çaba harcamadan saatler...
Gerçekten hiç çaba harcamamayı kastetmiyorum ama mümkün olan en az çabayı kastediyorum, bunun var olmadığını varsayıyorum, gerçekten maaş umurumda değil. 40'lı yaşlarımın ortasın...
38M 2006'dan Bu Yana Pek Çok Kariyer Yolu Denedi ve Ha...
38 yaşındayım ve uzun bir kariyer deneme yanılma döngüsünde sıkışıp kaldığımı hissediyorum. 2006'dan beri birkaç farklı yol denedim: • Electrician apprenticeship • Medical assi...
İhtiyacı olana yardım eli
Herkese merhaba, Bir süredir burada gizleniyorum çünkü dürüst olmak gerekirse... Uzun zamandır kendimi kaybolmuÅŸ hissettim. Fikirler, iÅŸler, motivasyon aÅŸamaları ve olaÄŸan döngünün tÃ...
Dikişlerden Ayrılma
Daha önce bir yazı yazmıştım ama durumumun ciddiyetini aktarabildiğimi sanmıyorum. Ayrıca yapay zeka aracına başvurmadan bir şeyler yazabilecek miyim bir bakayım... Neyse, geçtiğimiz (5...
4 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

Lol I’m doing my second degree and looking to pick up an automotive job bc at least that’ll always be needed and I’m a car person to begin with
What if the path isn’t expecting a job out of college, but that the college is a placement at a starting line through a jungle, and you have a tiny switchblade?
To one side of you, your fellow college students all with the same dense mass of trees and bush. To the other, well-worn paths others have taken, but the paths ended in sudden unclimbable cliffs, so they are coming back to the bush to “start again”, some with the same switchblades, some with longknives (experience). Nothing longer than that though.
Knowing you have to cut your own path, but college gave you the blade to cut it, and a starting point that is considered a worthy one. Will you cut your way over to your friend’s paths immediately? Or will you slash your way, stick by stick, through to something different – possibly to even better success than your friends? Or perhaps both – gaining skills on their path before going back to your own?
I regret not going to college. Maybe I’d still have my hearing. It’s weird how our journeys can be so different. But I also feel like a lot of things boil down to luck and being in the right space.
What was your major?