Ocak 23, 2026
Tekil Yol, Gizli
Evanjelik, Fundamentalist Hıristiyan bir ailede büyümek, “amaçları” profesyonel olarak yaptıkları işten ayrılamaz olan iki işkolik ebeveynle birlikte amaç anlayışımı derinden şekillendirdi (biri acil servislerde BT uzmanı olarak çalışıyordu; diğeri eyalet çapında bir hastane sisteminin üst yönetiminde çalışıyordu, her ikisi de haftada 70 saatten fazla çalışıyordu). Çoğu kişinin yaptığı gibi ben de “Tanrı’nın senin için bir planı var” duygusuyla büyüdüm; “plan”ın tekil olduğunu fark ettim. Yetiştirildiğim inançların hiçbirini artık tanımıyor olsam da, ister akademik ister profesyonel olsun, bir yol seçmeyi düşündüğümde hâlâ bu karşı konulmaz korku hissini hissediyorum çünkü yanlış seçim yapacağımdan ve hayatımın sonuna onu tamamen boşa harcayarak veya Tanrı’yı hayal kırıklığına uğratarak ulaşacağımdan eminim. OKB’ye sahip olmak buna gerçekten yardımcı olmuyor.
Bu düşünce tarzını deneyimleyen ve/veya onu aşan başka biri var mı? Varoluşsal korkunun bir sonucu olarak ortaya çıkan kronik kararsızlık, hayatım üzerinde gerçek sonuçlar doğurmaya başlıyor ve bu çok yorucu. Ne yazık ki bana “ilahi amacımın” ne olduğunu söyleyebilecek herhangi bir internet kaynağı bulamadım (lol).
Etiketler:
2 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
You just have to choose. And choose again when given forks in the road
Coming from an Eastern perspective, the idea of God’s plan or Hukam is interpreted a bit differently. I think Alan Watts is good at explaining this because he was an Anglican priest who became a Buddhist writer. Perhaps Orthodox Christian spirituality shares some of these concepts, that God’s plan is far beyond our understanding in a Book of Job sort of way. (I’m unemployed myself btw lol)
>Once upon a time there was a Chinese farmer whose horse ran away. That evening, all of his neighbors came around to commiserate. They said, “We are so sorry to hear your horse has run away. This is most unfortunate.” The farmer said, “Maybe.” The next day the horse came back bringing seven wild horses with it, and in the evening everybody came back and said, “Oh, isn’t that lucky. What a great turn of events. You now have eight horses!” The farmer again said, “Maybe.”
>The following day his son tried to break one of the horses, and while riding it, he was thrown and broke his leg. The neighbors then said, “Oh dear, that’s too bad,” and the farmer responded, “Maybe.” The next day the conscription officers came around to conscript people into the army, and they rejected his son because he had a broken leg. Again all the neighbors came around and said, “Isn’t that great!” Again, he said, “Maybe.”
>The whole process of nature is an integrated process of immense complexity, and it’s really impossible to tell whether anything that happens in it is good or bad — because you never know what will be the consequence of the misfortune; or, you never know what will be the consequences of good fortune.
>— Alan Watts