Tanrım, kesinlikle herkesten daha iyiyim

Bir genç olarak şunu düşündüğümü hatırlıyorum: Tanrım, kesinlikle herkesten daha iyiyim (ki ironik olmayan bir şekilde öyleyim). Bunun gibi herkesin büyümesini ve hepimizin sadece insan olmasını bekleyemem. Ama büyümüyorlar ve ne yazık ki ben hala çoğu insandan daha iyiyim.

Açık olmak gerekirse övünmüyorum – berbat. Çoğu insandan daha akıllı, daha düşünceli, daha nazik vb. olmam berbat bir şey. Ortalama bir insan keyif için mi kitap okur? Gerçek bir kitap mı? Peki ya yaratıcı hobiler; zevk için mi yaratıyorlar? Öğrenmek için mi öğreniyorlar?

Yetişkin olmak, bahçenizi ekip biçmek demektir; yetiştirmenin çok isteğe bağlı olduğunu ve çoğu insanın kesinlikle yapmak zorunda olmadığı her şeyden vazgeçeceğini fark etmek.

Neyse, bu insanların çoğu büyüyünce hemşire oluyor ve tamamen boş insanlar oluyor. Ve açık olmak gerekirse bunların hiçbiri akıllıca bir şey değil; bu bir karakter meselesi. Çoğu insanın karakteri kötüdür.

Bu hiç de ironik bir şekilde düşündüğüm bir şey değil.