Takıntılı değilim.

18 yaşındayım. Harika bir sanatçı olmak istiyorum. Harika filmlere bakıyorum, onları izliyorum ve film yapımcılığına hayranlık duyuyorum. Harika müzikler dinliyorum, prodüksiyona hayran kalıyorum.

Ya harika bir film yapımcısı ya da harika bir müzisyen olmak istiyorum.

Yapamam. Belki DEHB’dir ama ne zaman şarkı yapmaya çalışsam hayal kırıklığına uğruyorum. Ne zaman bir senaryo yazmaya çalışsam hayal kırıklığına uğruyorum.

Steven Spielberg 8 yaşında falan arkadaşlarıyla birlikte film yönetiyordu.

Michael Jackson 5 yaşında şarkı söylemeye başladı.

Bunlar muhtemelen kendilerini zanaatlarına adamış ve bulundukları yere ulaşmak için binlerce zorlu ve sinir bozucu saat harcayan takıntılı sanatçılardı.

16 yaşında yeni müzikler keşfettim, geçen ay gitarı elime aldım.

Aslında 15 yaşında film izlemeye başladım, beni hayal kırıklığına uğratan ve perişan eden 3 boktan kısa film yazdım.

Nasıl takıntılı olurum? Nasıl gerçek bir sanatçı olurum?

Eğer sanatçı olmazsam, McDonald’s’ta sıkışıp kalacağım, 9-5’te çalışacağım ya da köle gibi çalışacağım.

Sanat olmadan hayat bir hiçtir.