Son derece seyrek bir özgeçmişe sahip 31 yaşında. Röportajlarda bunu nasıl konuşabilirim?
Yirmili yaşlarım zordu. Tedavi edilmemiş bir akıl hastalığım vardı ve aynı zamanda fiziksel olarak engelliyim, bu nedenle iş seçeneklerim zaten sınırlıydı ve zaten sınırlı. Bütün bunlar benim sadece bir avuç geçici/yarı zamanlı işte çalışmama yol açtı. (Lütfen Tanrı aşkına bana “sadece engelliliğe geçin” demeyin. Kişi bunu basitçe yapmaz ve eğer yaparsa bağımsız bir hayat yaşamak için yeterli değildir.)
Sonunda hayatta kalmak yerine yaşamaya başlamaya hazır olduğumu hissediyorum, ancak sahip olduğum özgeçmişle kendimi oldukça berbat hissediyorum. Şu anda tıp alanında sertifika almak için çalışıyorum ama tüm bu çalışmaların boşa gitmesinden endişeleniyorum.
Benzer bir deneyimi olan var mı? Bunu nasıl hallettin?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Sanırım kendimi sefil bir hayata hazırlıyorum.
Herkese selam! Ben (19K) önümüzdeki ay muhasebe için üniversiteye başlıyorum ve sinirleniyorum çünkü hayalimden ziyade kolay, güvenli bir seçime gittiğimi düşünüyorum. Hayatımın her...
Hayatımla ne yapacağımı bilmiyorum
25 yaşındayım, otistik, bipolar II, DEHB ve çok düşük gelirli bir evde yaşıyorum ve mali açıdan istikrarlı olma ve iyi bir kariyere sahip olma hayalimden vazgeçmem gerektiğini hissetmeye...
İyi maaş veren ve öğleden sonra vardiyası olan bazı i...
Herkese merhaba, Sabah 9'dan 5'e kadar işe erken kalkmakta gerçekten zorlanıyorum ve bunun sağlığımı etkilemeye başladığını düşünüyorum. Bu konuyu görüşmek için doktor randevusu ...
20 yılı aşkın süredir marketlerde çalışıyorum. Art...
42 yaşında erkek. Ne yapmak istediğimi bulmak için üniversiteyi bıraktığım 2004 yılından beri marketlerde çalışıyorum. Birkaç yıl üst düzey yöneticilik de dahil olmak üzere çok s...
Kırılmama 3 Ay Kaldı
Şu anda yazılım geliştirici olarak önceki işimden işsizim. Param bitene kadar sadece 3 ayım var. Nisan ayına kadar istikrarlı bir gelir elde etmek için yapabileceğim bir şey var mı? Akti...
Yazılım mühendisliği iş piyasası iyileşirken, önüm...
Daha yetenekli hale gelene ve/veya iş piyasası toparlanana kadar önümüzdeki birkaç yıl boyunca işlere başvurmaktan vazgeçtim, bu nedenle 2030'larda sektöre girebilmek için zamanımı mümk...
Beyaz Yakalı bir işten geçiş yapmak için hangi Mavi Yak...
Şu anda Muhasebeciyim. Evde çalışıyorum, makul bir maaşım var ve stres çok da kötü değil. Sorun şu ki artık ofis işlerinde çalışmaktan nefret ediyorum. 5 yılı aşkın süredir bu po...
30'lu yaşların sonlarında, okula döndüğümde bira...
Başlığın da söylediği gibi, 39 yaşındayım ve 20'li yaşlarımda Biyoloji alanında lisans derecesi almak için yaptığım birkaç denemeden sonra okula geri döndüm. Her zaman tıp fakülte...
Bir kariyer dönüm noktasının ardından tamamen kaybolmu...
Bundan sonra ne yapacağım konusunda gerçekten kaybolmuş hissettiğim bir noktadayım ve artık kendi tepkilerime güvenmiyorum. Bilgisayar Bilimleri diplomam var ama mezun olduktan sonra hiçbir ...
Her zaman sıkıcı bir masa başı işi istediğimi düşü...
Merhaba! Teksas'ta yaşayan 43 yaşında bir kadınım ve çalışma hayatımda kendimi sıkışmış ve depresyonda hissediyorum. Kendimi yararlı bir insan gibi hissetmeme yardımcı olacak neyin p...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I’m considering the medical field again? What certification are you working towards?
I’m in a similar position at 27, but unfortunately my solution has been being lucky enough to have friends who care for me, getting IHSS hours approved, and getting financial aid as I barely limp through a bachelor’s degree three classes a semester with extensive accommodations and few job prospects. I’m waiting for disability, but it’s been stuck for over a year at part 2 and I am unlikely to get it. Every single sub I’ve asked has told me to just get disability or to “shed some of the restrictions.” God, I wish I could.
I wish I had better advice, honestly. If you can hide being physically disabled, do it. Lie. Come up with plausible reasons for being out of work or make up jobs that are difficult to disprove existed.
It feels like every time I see a post about this there’s either judgment or disabled people commiserating with each other hoping there’s some answer we’re missing. It’s hard not to come to the conclusion that beyond unicorn jobs or social support there is little way out of poverty for us.