Son derece seyrek bir özgeçmişe sahip 31 yaşında. Röportajlarda bunu nasıl konuşabilirim?
Yirmili yaşlarım zordu. Tedavi edilmemiş bir akıl hastalığım vardı ve aynı zamanda fiziksel olarak engelliyim, bu nedenle iş seçeneklerim zaten sınırlıydı ve zaten sınırlı. Bütün bunlar benim sadece bir avuç geçici/yarı zamanlı işte çalışmama yol açtı. (Lütfen Tanrı aşkına bana “sadece engelliliğe geçin” demeyin. Kişi bunu basitçe yapmaz ve eğer yaparsa bağımsız bir hayat yaşamak için yeterli değildir.)
Sonunda hayatta kalmak yerine yaşamaya başlamaya hazır olduğumu hissediyorum, ancak sahip olduğum özgeçmişle kendimi oldukça berbat hissediyorum. Şu anda tıp alanında sertifika almak için çalışıyorum ama tüm bu çalışmaların boşa gitmesinden endişeleniyorum.
Benzer bir deneyimi olan var mı? Bunu nasıl hallettin?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Sıkıştım.
Başlık olarak sıkışıp kaldım. Henüz 21 yaşındayım ama barista olarak çalışıyorum ve yakın zamanda Ağustos ayında SSV'ye terfi aldım. Sosyal etkileşim konusunda pek iyi olmadığım...
23M zehirli bir evde yaşayan hayatımla ne yapacağını bi...
Haziran'da 24 yaşıma giriyorum ve sürekli olarak güvenimi yerle bir eden ve kendimi değersiz hissettiren zehirli, istismarcı bir evde yaşıyorum, sırf onlar gibi olabilmeyi dileyerek bütün g...
tutkularım yok ve yetenekli değilim
merhaba 20 ay ve şu anda oldukça genel bir işletme diploması için okuldayım - benim gibi okuldan hoşlanmayan biri için iki genel seçenek iş ve tıp alanında bir şey gibi geliyor ve bunun k...
Üniversiteden 28 ve 6 yıl sonra. Üniversiteden sonra haya...
Herkese merhaba, Bunu 3 yıldan biraz daha kısa bir süre önce yapmıştım postalamak. O zamanlar, üniversiteden Pazarlama alanında yoğunlaşarak İşletme diplomasıyla mezun olduktan 3 yıl s...
Hukuk fakültesine gitmeye değer mi?
Herkese merhaba, uzun süredir gizlenen biriyim, ilk kez poster yayınlıyorum. Birkaç yıldır mahkeme muhabiri/stenograf olarak çalışıyorum ve 24 yaşındayım. Ayrıca kriminoloji alanında l...
Hayatımla ne yapacağım hakkında hiçbir fikrim yok
Yirmi üç yaşındayım ve gerçekten hayatımı değiştirecek bazı önemli seçimler yapmaya başlamam gerektiğini hissediyorum ama kararsızlık beni tamamen felç ediyor. Çalışma fikri beni ...
32A Uzaklaşıp yeni bir başlangıç yapma dürtüsü
Tüm çevremi değiştirmem gerekiyormuş gibi ısrarcı bir duyguya kapıldım. 9 yıldır aynı şirketteyim ve bu süre zarfında yılda yaklaşık 125 bin dolar kazanan bölge müdürü konumuna t...
Diplomamı aldığım için büyük pişmanlık duyuyorum. O...
Hayatımın 4 yılını planlamadığım, hatta yapmayı düşünmediğim bir şeye harcadım. Artık okul becerilerim var, bu yüzden mezun olmak bile gerçekten zordu (diskalkuli, okd, gelişimsel) ...
Üniversite danışmanının sözlerini ciddiye alman mı ge...
Birkaç yıl önce devlet üniversitesine kaydoldum ancak danışmanım radyoloji teknoloji programının son derece rekabetçi olduğunu ve kabul edileceğinizi sanmıyorum bu yüzden üniversiteden ...
Yapmam gereken her şeyi bıraktım ve sonunda gerçekte ne ...
Herkes bana hayatımda ne yapmam gerektiğini söyledi. Terfi alın, daha fazla ağ kurun, kişisel markamı oluşturun, ek işler yapın, her şeyi optimize edin. Ben de hepsini yaptım ve kendimi ta...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I’m considering the medical field again? What certification are you working towards?
I’m in a similar position at 27, but unfortunately my solution has been being lucky enough to have friends who care for me, getting IHSS hours approved, and getting financial aid as I barely limp through a bachelor’s degree three classes a semester with extensive accommodations and few job prospects. I’m waiting for disability, but it’s been stuck for over a year at part 2 and I am unlikely to get it. Every single sub I’ve asked has told me to just get disability or to “shed some of the restrictions.” God, I wish I could.
I wish I had better advice, honestly. If you can hide being physically disabled, do it. Lie. Come up with plausible reasons for being out of work or make up jobs that are difficult to disprove existed.
It feels like every time I see a post about this there’s either judgment or disabled people commiserating with each other hoping there’s some answer we’re missing. It’s hard not to come to the conclusion that beyond unicorn jobs or social support there is little way out of poverty for us.