Son derece seyrek bir özgeçmişe sahip 31 yaşında. Röportajlarda bunu nasıl konuşabilirim?
Yirmili yaşlarım zordu. Tedavi edilmemiş bir akıl hastalığım vardı ve aynı zamanda fiziksel olarak engelliyim, bu nedenle iş seçeneklerim zaten sınırlıydı ve zaten sınırlı. Bütün bunlar benim sadece bir avuç geçici/yarı zamanlı işte çalışmama yol açtı. (Lütfen Tanrı aşkına bana “sadece engelliliğe geçin” demeyin. Kişi bunu basitçe yapmaz ve eğer yaparsa bağımsız bir hayat yaşamak için yeterli değildir.)
Sonunda hayatta kalmak yerine yaşamaya başlamaya hazır olduğumu hissediyorum, ancak sahip olduğum özgeçmişle kendimi oldukça berbat hissediyorum. Şu anda tıp alanında sertifika almak için çalışıyorum ama tüm bu çalışmaların boşa gitmesinden endişeleniyorum.
Benzer bir deneyimi olan var mı? Bunu nasıl hallettin?
Etiketler:
Benzer İçerikler
evet yani ben (28f) gerçekte ne yaptığımı merak ediyoru...
Hayatı eğlenerek ve kısa yollara başvurarak atlattım. Hiçbir şey yapmadım ve çok az şey başardım. Pek çok otelcilik işinde çalıştım ve önlisans eğitimimi bir hobi gibi gördüm. So...
Başarılı bir hayat yaşayan insanları kıskanıyorum
İyi bir kariyere sahip, yüksek maaşlı, yakışıklı ve sadece popüler olan, normal bir hayat yaşayan insanları çok kıskanıyorum. Öyle bir lüksüm yok ve ne kadar çabalarsam çabalayım b...
Uzay kuvvetlerinde subay olmalı mıyım? Diplomam teknik de...
Herkese merhaba, ben 29F, Uluslararası İlişkiler diplomam var ve Tedarik Zinciri Yönetimi alanında başka bir diplomaya doğru çalışıyorum. Gerçekten Uzay Kuvvetlerinde subay olabilir miyi...
22 milyon kendimden umudumu kaybediyorum
22 yaşındayım ve bir mentorluğa yatırım yapıp müşteri kazanmak için tüm paramı reklamlara harcadıktan sonra bir kez daha başarısız olduğumu hissediyorum. Yani temelde grafik tasarım...
Hayatınızı sıfırlamaya çalışırken hiç “her şeyi...
Ne zaman hayatımı yeniden düzene sokmaya çalışsam, düşündüğüm şeye girme eğiliminde olduğumu fark ediyorum. “tam sıfırlama modu.” Aniden her şeyi bir anda düzeltmek isteyeceği...
35 yaşında Donanmaya mı katılacaksınız?
Bu yüzden Pazartesi günü çağrı merkezi işimden kovuldum ve deliler gibi işlere başvuruyorum. Annem askere gitmeyi önerdi. 35 yaşındayım ve hâlâ Donanmaya katılma hakkım var. Çağrı ...
25 yaşındayım, hayatımda ne yaptığım hakkında hiçbi...
25M yaşındayım ve Hindistan'da yaşıyorum. Lisans eğitimimi bilişim teknolojileri alanında mühendislik alanında tamamladım. Şu anda bir ön uç geliştirici olarak çalışıyorum ama işim...
Yaşam yönünüzle ilgili hala çözemediğiniz tek şey ne...
Pek çok insan, hayatlarının yönü hakkında bir parça netliğin eksik olduğunu düşünüyor. İnsanların hâlâ cevaplayamadığı hangi soruları merak ediyorum.
Tamamen yeni bir başlangıç yapmak isteyen biri içi...
Herkese merhaba, 27 yaşındayım ve 2023'te aldığım BT alanında lisans derecesine sahibim. Bir yazılım mühendisinde birkaç ay stajyer olarak çalıştım ve bir yıl iş başvurusunda bulundu...
Ezilmiş Bir Hayalle Başa Çıkmak
Burada sadece genel tavsiye arıyorum. 21 yaşındayım ve havayolu pilotu olma hedefim vardı. Son 8 aydır uçuş okulundayım, zaten özel pilot lisansımı aldım ve bir sonraki dereceme yakındı...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

I’m considering the medical field again? What certification are you working towards?
I’m in a similar position at 27, but unfortunately my solution has been being lucky enough to have friends who care for me, getting IHSS hours approved, and getting financial aid as I barely limp through a bachelor’s degree three classes a semester with extensive accommodations and few job prospects. I’m waiting for disability, but it’s been stuck for over a year at part 2 and I am unlikely to get it. Every single sub I’ve asked has told me to just get disability or to “shed some of the restrictions.” God, I wish I could.
I wish I had better advice, honestly. If you can hide being physically disabled, do it. Lie. Come up with plausible reasons for being out of work or make up jobs that are difficult to disprove existed.
It feels like every time I see a post about this there’s either judgment or disabled people commiserating with each other hoping there’s some answer we’re missing. It’s hard not to come to the conclusion that beyond unicorn jobs or social support there is little way out of poverty for us.