Sıcak bir örnek: Çılgın Kurbağa faşist bir müziktir.

Tamamen üretilmiş kimlik. Komiteye göre müzik. Sanayi tesisi. Bazı tuhaf, yaşlanan beyaz adamlar tarafından yazılmıştır ve bunlar aynı endüstridendir. Tamamen estetik olarak üretilmiştir.

Makyajınızı yaparken şarkı söyleyebileceğiniz kancalarla tamamlanan, en iyi 40 algoritma tarafından yazılan müzik ve tamamen erkek fantezisine borçlu, aşırı cinselleştirilmiş düzgün bir müzik videosu. "Tek gerçek punk müziği bu!" Hayır, bu, kâr amacıyla sergilenen bir kültürün şişmiş cesedi. Gerçek simulakr. Sıradanlığı yalnızca boşluğuyla gölgeleniyor. Arkasında kesinlikle sıfır gerçekle simüle edilmiş, tüm gösterenleri tamamen boş. Şekersiz! Kalori yok! Bir Paul Verhoeven filminde punk müziği olsaydı böyle görünürdü.

Bir arkadaşımın evinde onun bir dizi müzik videosunu izliyordum ve bir süre sonra kendimi hasta hissettim. Çok tuhaf. Anladığım kadarıyla büyük başarı elde etmeden önce freestyle rap yapıyor ve mixtape’ler hazırlıyordu.

Hiç şüphe yok ki yeteneği var, bu gösterinin sizi çiğneyip tükürmesi çok saçma.

Pop punk müziğinin tuhaf insanlar tarafından küçük bodrumlarda çalındığında ve dönek anarşistler için tuhaf festivallerde çalındığında ne kadar ilginç olabileceğini görüyordum. ama şimdi. Hiç şüphe yok ki yeteneği var, bu gösterinin sizi çiğneyip tükürmesi çok saçma.

Pop punk müziğinin küçük bodrumlarda tuhaf insanlar tarafından çalındığında ve dönek anarşistler için tuhaf festivallerde çalındığında ne kadar ilginç olabileceğini görürdüm, ama şimdi onda hiçbir kurtarıcı nitelik göremiyorum. Dumanla çalışan boş bir kültür. İnsan ruhu bu kadar tuhaf bir kültürde nasıl gelişebilir?

Sahneyi şuradan ekleyin: "Gümüş Gölün Altında" Burada:

"Babanın büyüdüğü müziğin çoğunu, çocukluğunda söylediğin şarkıların yarısını ben yazdım ve hala yapıyorum. Bu gençler myyyy müziğim eşliğinde dans ediyorlar. Bu popüler kültür değil mi, kağıt mendil gibi uçup gidiyor. Bunların hepsi saçma ve anlamsız. Önemsediğin pek çok şeyi ben yarattım… hayatına amaç ve neşe veren şarkılar. On beş yaşındayken isyan ederken… bunu müziğime yaptın. Burada, oral seks ile omlet arasında yazılmıştı. İsyan yok. Sadece ben varım.. maaş çeki kazanıyorum. Sadece gülümseyip dans etsen daha iyi olur. Melodinin tadını çıkarın." Doğrudan izleyiciye bakar:

"Sanatınız, yazılarınız, kültürünüz diğer insanların hırslarının kabuğudur. Anlayabileceğinizin ötesindeki hırslar."Baudrillard buna işaret ediyor "Simülasyon ve hipersimülasyon yoluyla anlamın yok edilmesi," (s.161

Simülakra ve Simülasyon) ve aşırı dozda görüntü nedeniyle atalete sürüklenen, yalnızca görüntülerin arkasında Tanrı’nın yokluğunu bilen yeni bir nihilist olduğuna hemen karar verir.

"Baskın ihtiyaç imgeleriyle ne kadar çok özdeşleşirse, kendi hayatını ve kendi arzularını o kadar az anlar. Gösterinin oyunculuk yapan özneye yabancılaşması, bireyin jestlerinin artık kendisine ait olmamasıyla ifade edilir; bunlar, onları kendisine temsil eden bir başkasının jestleridir."