Sanırım hayatta tamamen kayboldum ve kırılma noktama ulaştım.

25 yaşındayım ve muhtemelen UC Berkeley’den bilgisayar bilimleri alanında staj yaparak mezun olmak ve şu anda o kadar da göz alıcı olmayan bir işte 2 yıllık deneyime sahip olmak gibi her şeyi taktik kitabına göre yaptığımı bile söyleyebilirsiniz (ancak sektörde, özellikle de kendi şirketimde devam eden büyük maliyet kesintileri nedeniyle yakın zamanda işten çıkarılma şansımın yüksek olduğunu dürüstçe iddia edebilirsiniz). Programlamayı seviyorum ve Bilgisayar Bilimi beni yanlış anlamayın. Ama bunu ne kadar çok düşünürsem, şu anki işimin amacı, bir şirket veya sıradan insanlara hiç aldırış etmeyen başka bir şirket için anlamsız, ruhsuz işler yapmak ve bunun yerine distopik bir dünyayı daha da inşa etmek. Elbette seyahat etme yeteneği (40’tan fazla ülkeyi ziyaret ettim!) ve hatta sadece video oyunları oynamak gibi hobilerimi yapmayı kesinlikle seviyorum; bu da ancak en azından 6 haneli bile olmayan makul bir gelire sahip olmakla mümkün oluyor. Ayrıca son zamanlarda iş piyasasının ne kadar kötü olduğu ve sektörün ne kadar iddialı ve ruhsuz olduğu ve işimin sadece hayatta kalmak için fatura ödemek anlamına geldiği göz önüne alındığında, teknolojiyle ilgili herhangi bir şeyi tekrar yapmak isteyip istemediğim konusunda biraz yarı zihinsel bir çöküntü yaşadım. Zengin olmak da umurumda değil, maaşı çok yüksek olan bir işe kıyasla, maaşı daha düşük olsa bile hayatımın geri kalanında garanti olan bir işi tercih ederim. Gerçekten bilmiyorum, geçen ay olduğu gibi bu konuda da tamamen kayboldum. Gelecek oldukça korkutucu ama ben mecburum ve bana ne atılırsa onu kabul edeceğim. Bu dünyanın ne kadar boktan bir gösteri olduğu gerçekten iç karartıcı bir gerçek. Bu Ocak ayında aklım her yerde.