Sanırım hayatta tamamen kayboldum ve kırılma noktama ulaştım.

25 yaşındayım ve muhtemelen UC Berkeley’den bilgisayar bilimleri alanında staj yaparak mezun olmak ve ÅŸu anda o kadar da göz alıcı olmayan bir iÅŸte 2 yıllık deneyime sahip olmak gibi her ÅŸeyi taktik kitabına göre yaptığımı bile söyleyebilirsiniz (ancak sektörde, özellikle de kendi ÅŸirketimde devam eden büyük maliyet kesintileri nedeniyle yakın zamanda iÅŸten çıkarılma ÅŸansımın yüksek olduÄŸunu dürüstçe iddia edebilirsiniz). Programlamayı seviyorum ve Bilgisayar Bilimi beni yanlış anlamayın. Ama bunu ne kadar çok düşünürsem, ÅŸu anki iÅŸimin amacı, bir ÅŸirket veya sıradan insanlara hiç aldırış etmeyen baÅŸka bir ÅŸirket için anlamsız, ruhsuz iÅŸler yapmak ve bunun yerine distopik bir dünyayı daha da inÅŸa etmek. Elbette seyahat etme yeteneÄŸi (40’tan fazla ülkeyi ziyaret ettim!) ve hatta sadece video oyunları oynamak gibi hobilerimi yapmayı kesinlikle seviyorum; bu da ancak en azından 6 haneli bile olmayan makul bir gelire sahip olmakla mümkün oluyor. Ayrıca son zamanlarda iÅŸ piyasasının ne kadar kötü olduÄŸu ve sektörün ne kadar iddialı ve ruhsuz olduÄŸu ve iÅŸimin sadece hayatta kalmak için fatura ödemek anlamına geldiÄŸi göz önüne alındığında, teknolojiyle ilgili herhangi bir ÅŸeyi tekrar yapmak isteyip istemediÄŸim konusunda biraz yarı zihinsel bir çöküntü yaÅŸadım. Zengin olmak da umurumda deÄŸil, maaşı çok yüksek olan bir iÅŸe kıyasla, maaşı daha düşük olsa bile hayatımın geri kalanında garanti olan bir iÅŸi tercih ederim. Gerçekten bilmiyorum, geçen ay olduÄŸu gibi bu konuda da tamamen kayboldum. Gelecek oldukça korkutucu ama ben mecburum ve bana ne atılırsa onu kabul edeceÄŸim. Bu dünyanın ne kadar boktan bir gösteri olduÄŸu gerçekten iç karartıcı bir gerçek. Bu Ocak ayında aklım her yerde.