Sadece yaşamanın başka bir yolunu arıyorum
Merhaba, önsöz olarak belirtmek isterim ki bu intihar anlamına gelmiyor. İnanılmaz derecede depresyondayım ve çok fazla sorun yaşıyorum ama hayatıma son vermek istemiyorum. İşlerin şu anki haliyle ilerlemeyi hayal edemiyorum. Yıllardır hem fiziksel hem de zihinsel sağlığımla ilgili sorunlar yaşadım, günlük yaşamı son derece rahatsız eden ve bir noktada kendimi intihara meyilli hissetmeme neden olan kronik bir rahatsızlığım var ama sonunda atlattım.
Ancak artık hayatım temelde sadece çalışmak ve uyumaktan ibaret, diğer her şeye katlanmaya çalışırken kendimi yoruyorum. Uzaktan çalışabildiğim ve neredeyse geçinmeye yetecek kadar para kazanabildiğim iyi bir işim var ama borç batağında boğuluyorum ve iş çok stresli. Döngüden nasıl kaçacağımı bilmiyorum, sadece bir yere gitmek ve her şeyi arkamda bırakmak istiyorum ama bunu nasıl yapacağım hakkında hiçbir fikrim yok, bana ihtiyacı olan bir kedim var ve faturalarım var ve kalkıp hareket edecek param yok. Her gün zar zor geçindiğim ve umut verici görünen her şeyin çok fazla paraya mal olduğu bir dönemde hayatımı nasıl değiştireceğimi bilmiyorum. Bu sadece hayat mı? Sabırlı olursam ve yavaş yavaş para biriktirirsem ya da iki ya da üç işte çalışırsam birkaç yıl içinde bazı şeyleri değiştirebileceğim ihtimali için her gün bir yığın pisliğe katlanmam mı gerekiyor? Her zaman iyimser biri oldum ama kendimi buna bağlıyacak kadar motive hissetmiyorum. Yükümlülüklerimi ve başka bir canlıya bakmam gerektiği gerçeğini öylece görmezden gelemem. Kedimin en iyi hayatını yaşayamaması beni öldürüyor çünkü ona yeni oyuncaklar ya da oynayabileceği başka bir kedi ya da daha fazla alana sahip olduğu daha iyi bir yer almaya gücüm yetmiyor. Depresyonda olduğunu söyleyebilirim, bütün gün kanepede neredeyse aynı yerden kalkmıyor ve bu kendimi kötü bir insan gibi hissetmeme neden oluyor çünkü ona ihtiyacı olan ilgiyi gösterecek zamanım ya da enerjim yok. Daha iyi bir hayata sahip olma fırsatım olsaydı, bunu çoktan kaçırmışım ve şimdi sadece seçimlerimin sonuçlarını yaşıyorum gibi hissediyorum.
Etiketler:
2 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

When I was in my 30s, I left my soul crushing accounting job and had a few bad references. I had to start over. I became a certified nursing assistant and started taking care of the sick and the elderly. It was physically challenging but the adrenaline and the dopamine were off the charts. As I got in better shape, my perception changed. Things went from shades of gray to bright colors. Food tasted better. My self care was better. All because of my decision I made in one day to leave accounting and do caretaking.
I had a part time job at Home Depot to keep me afloat until I could take the state test