R/impracticaljokers’ta görüldü: bir kabus

Bütün hafta aşırı klip izledikten sonra gördüğüm bir rüya

Beyzbol stadyumunda olduğum bir rüyadan yeni uyandım ve her ne sebeple olursa olsun acelem vardı ve etrafta koşuyordum ama bu yüzmeye benzeyen rüya gibi bir koşuydu. Sonunda, kafeteryanın ortasındaki hibachi ızgarasında tam bir şef kıyafetiyle duran ve lazanya yapan Sal dışında kelimenin tam anlamıyla kimsenin olmadığı bu devasa, boş, kapalı kafeteryaya ulaşıyorum. Bu eşik kafeteryada oturuyorum ve Sal bana bir tabak veriyor ve birlikte tek masaya oturuyoruz. Bir ısırık alıyorum ve berbat bir şey bu yüzden şöyle düşünüyorum: "Sal, lazanyan berbat dostum" Bunu söylerken gülüyorum ama sonra tek kelime etmeden ağlamaya başlıyor ve gerçekten üzgün görünüyor. yani hoşuma gitti "Pekala Sal, lazanyan o kadar da kötü değil" ve o sanki "Gerçekten mi?" ve evet dedim, sonra elini uzattı ve ben onu tuttum ve o lazanyasını içerken ağlarken bir dakikalığına el ele tutuştuk.

Sonunda yavaşça ve sessizce ayağa kalktım ve elimi yavaşça elinden çektim çünkü hâlâ lazanyasına doğru ağlıyordu, esrarengiz miktarda gözyaşlarıyla birlikte şişmiş hıçkırıklar gibi ve kafeteryadan ana stadyumu çevreleyen devasa dairesel koridora koştum ve ileride bir kargaşa var. O kadar hızlı koşuyorum ki, birdenbire o kadar korkuyorum ki, sahnenin yanından geçerken zaman yavaşlıyor ve Joe Gatto’nun 6 polis gibi dövüştüğünü ve yüzü kanla kaplı olduğunu görüyorum. Nasıl oynandığını görmek için durmadım ve koşmaya devam ettim.

Stadyumu çevreleyen koridor birdenbire gerçekten karardı ve gölgelerin içinde, Q’yu düzensiz bir şekilde kafasını duvara vurarak geçtim ve sadece Q olduğunu gördüm çünkü kafası duvara her çarptığında kıvılcımlar çıkarıyor ve karanlığı aydınlatıyordu.

Sonunda koridordan çıkıp Murray’in sahada tek başına beyzbol oynadığı stadyuma giriyorum. Bir atış yapıyor, sonra eldiveni düşürüyor ve koşuyor ve yerden topu alıyor, sopayı alıyor, topu havaya fırlatıyor ve sopayla vuruyor, vs. Bir nedenden dolayı Murray’in boynu ve uzuvları alışılmadık derecede uzundu ve gözleri tamamen siyahtı ve bu beni gerçekten korkuttu, bu yüzden parmak uçlarımda yürüyerek stadyumdan dışarı çıkmaya başladım ve tam fark edilmeden kaçmak üzereyken, Murray uzun boynunu geriye doğru itip bana baktı. Tehditkar bir şekilde, Murray bana çılgınca koşmaya başlamadan önce bir süre bakışıyoruz ve sonra uyandım, biraz düşündüm ve bunu yazmaya başladım.