Orta Yaş Krizine Girerken Boş ve Köksüz Hissetmek

Ben (F) yakında 40 yaşına gireceğim ve tamamen boş olduğumu fark ettim. Hayatımdaki her şey benden alındı.

12 yıl önce istismarcı eski sevgilimle evlendikten sonra İrlanda’ya taşındım. Beni adım adım aşağı çekerken hayatını yaşıyordu. O zamanlar oldukça yetenekli bir yazılım mühendisiydim ama o beni İrlanda pazarı için yeterince yetkin olmadığıma ve teknik destek veya dil rollerine odaklanmam gerektiğine ikna etti. Ona o kadar güvenmiştim ki tüm bunları özümsedim.

Başlamak için yerelleştirme mühendisliği alanındaki ilk işimi aldım ancak birkaç ay sonra işi bıraktım çünkü çok sıkıcıydı ve kendimi geliştirme dünyasında geride hissediyordum. Ancak geliştirme işleri hiçbir zaman gerçekleşmedi. Bu süre zarfında pek çok çukura düştüm. İşi nedeniyle uzak bir yere taşınmak zorunda kaldım, bir süre iş bulamadım, bu yüzden evlilikte işler gerçekten kötüye gidene ve ben de çıkmak zorunda kalana kadar geçici olarak bazı eğlenceli şeyler yapmak için eğitildim. İş bulma umuduyla Dublin’e geri döndüm ve bunu başardım, ancak bunların hiçbiri kolay olmadı ve birbiri ardına taciz edici durumlarla karşı karşıya kaldım.

Daha sonra iyileşmek ve iyileşmek için kendi başıma bir yer kiralamayı başardım. Birkaç yıl orada yaşadım ve hayat iyiydi. Daha sonra yakında eski olacağım işi buldum ve geleceğe dair umutlanmaya başladım. İyi bir iş, iyi maaş ve iyi bir ekip. Ancak covid’den bu yana çok sık hastalanıyorum ve bu beni oldukça etkiledi.

Önemli olan, yaklaşık 1,5 yıl önce yaşanan başka bir yaralanmaydı ve bu her şeye zarar verdi. Aylardır rahatsızdım ve işe döndüğümde performans şikayetleriyle karşılaştım. Şok oldum çünkü işim sıkıcı olmasına ve çoğu zaman akışına kapılmama rağmen performansımla ilgili şikayet almak kabul edilemezdi. Kendimi kanıtlamak için mücadeleye giriştim ve mücadele etmeye devam ettim ama ne yazık ki işler düzelmedi. Bu arada evsiz kalma korkusuyla, öngörülemeyen miktarda işçilik gerektiren bir ev satın almak için acele ettim. Çok güvenli ve güzel dairemi çok küçük bir İrlanda evine bıraktım. Altı ay oldu ve bundan pişmanlık duymadan bir gün geçirmedim.

Beni aşağılara doğru çekiyor. Kendimi çok yalnız ve düşük hissediyorum. Bu arada iş çıkmaza girmişti. Sürekli zorbalığa ve tacize uğradım ve daha fazla dayanamadım, bu yüzden şikayetimi görmelerine izin verirken tükenmişlik izni aldım. Yaklaşık altı ay oldu, bana ödeme yapılmadı ve işler daha da kötüye gidiyor.

Hiçbir başarılı ilişkim ya da arkadaşlığım olmadı (burada burada birkaç arkadaşım var ama güvenebileceğim önemli bir şey yok), bana karşı her zaman istismarcı ve ihmalkar davrandıkları için ailemden de destek alamadım ve kelimenin tam anlamıyla tek başımayım. O kadar uzun süre dayandım ve kendi başıma çok şey yaptım ama tamamen kırıldım ve artık dayanamıyorum.

Geçenlerde sosyal olarak tanıdığım ve benden çok daha yaşlı bir adamla konuşmaya başladım. Bana gerçekten ilgi gösterdi ve birkaç randevuya çıktık, ancak daha sonra onun davranışlarında bir değişiklik yapmaya başladım. Normalde olan budur. İşleri iyi hallediyorum ve işlerin iyi gittiğini düşündüğüm anda birdenbire çöküyorlar. Hâlâ benimle konuşuyor (sadece mesaj atıyoruz, bir kere konuşabilir miyiz diye sordum, yorgundu ve yatağa gidiyordu. Ona onu sakin ve ayakları yere basan bulduğumu ve bu yüzden konuşmak istediğimi ve etkileşimlerini değiştirdiği noktanın bu olduğunu hissettiğimi söyledim).

Ayrıca İrlanda’da sürekli akıntıya karşı gidiyormuşum gibi hissediyorum ve dört mevsimi, dağları olan başka bir yere gitmem gerekiyor ama bunu iş olmadan nasıl yapacağımı bilmiyorum. Kendi ülkeme geri dönmek çeşitli faktörlerden dolayı bir seçenek değil.

Kariyerimde olabildiğim veya olmam gerektiği kadar büyüyemedim, gelişmedim ve her şey sıfırlandı.

Evin ayrıca oda kiralamak/kiralamak/satmak için de çok fazla çalışmaya ihtiyacı var ve benim bunun için ne param ne de zamanım var. Lanet olsun, yarım yıldır para kazanamadım.

Tüm çabalara rağmen hayatımda iyi insanlardan yoksunum ve içimdeki diğer her şeyden yoksunum, oysa nadiren deneyimlediğim bir miktar sevgi ve destekle çok büyüyüp gelişebileceğimi biliyorum. Hayatımın yarısı gitti ve tamir etmem gereken berbat bir evden başka hiçbir şeyim yok, bu da bana düşündüğüm gibi bir güvenlik ya da emniyet duygusu vermiyor. Kendimi sevilmemiş ve boş hissediyorum ve bu adamla harika bir kimyam olsa da, zaten meşgul ve kendi hayatı ve görevleriyle stresli olduğundan onu korkutmak istemiyorum.

Benim için hangi bilgelik sözlerin var?