O kadar kayboldum ki. Kendimle ne yapacağımı bilmiyorum.

Uzun yazı için özür dileriz.

Ben 20 yaşında bir kızım. Orta yaş krizi geçirmek için oldukça gencim ama uzun zamandır kendimi toparlamakta zorlanıyorum.

Maddi durumdan dolayı 8.sınıftan ayrıldım. Ondan sonra okula bir daha gitmedim. Paranın hayatımızda her zaman büyük bir sorun olduğunu gördüm. Her zaman ortaya çıktı. Ve bu beni birçok yönden yaraladı. Belki okulu bıraktıktan sonra başka şeyler yapsaydım, şu anda içinde bulunduğum berbat durumda olmazdım. Ancak altı yıl bulanık geçti. Acı verici derecede verimsiz. Kendi kendime çalışmaya çalıştım ama her zamanki finansal sorunlarla birlikte monoton hayat beni çok etkiledi ve zamana ve diğer her şeye karşı hissizleştim. Endişelendiğim tek şey yemek ve uykuydu. Biz de başka bir ülkedeydik ve durum çok daha kötüydü.

Altı yıl sonra GED’imi aldım (Amerikalı değilim ama araştırmadan sonra bunun bir şekilde lise düzeyinde olabileceğimi göstermek için yapabileceğim tek şeyin bu olduğunu fark ettim). SAT’ımı verdim. Hepsi 2025’te. Ve şimdi şansımı üniversitede denemek istiyorum. Ama bazı nedenlerden dolayı sıkışıp kaldım. Üniversitelerin maliyeti (ve kendime olan güven eksikliği) nedeniyle başvuru yapacak gücüm yok. Birçok şeyi erteledim. Ve yine hiçbir şey yapmadım. Eski mesafe alma, hayal kurma ve hiçbir şeyi umursamama alışkanlıklarına geri döneceğimi hissediyorum.

Basit bir yol haritam vardı: Çevrimiçi bir üniversiteye başvurun ve iş bulun. Çalış, öde ve oku. Bunun için birçok beceri üzerinde çalışmam gerektiğini fark ettim. Uygun becerilere sahip değilim ve temelde her şeyden yoksunum. Kendimi çok aptal ve ilgisiz hissediyorum. Kendimi tanımayı bıraktım. Altı yıl boyunca hiçbir şey yapmadan sadece bir yerde kalmak "bazen kaotik, bazen değil" Evde para sorunları bizi her zaman yere seriyor…beni onarılamayacak kadar mahvetti. Ve kıvılcımımı asla geri alamayacakmışım gibi hissediyorum.

Nasıl kalkıp bir şeyler yapacağım? Neden her şey bu kadar zor? Neden bir tutkum, bir kimliğim ya da işe yarar herhangi bir şeyim yok? Bugün anneme saldırdım… sürekli bana bir şeyler yapmamı söylüyordu. Hiç haksız değildi ama içimdeki güvensizlikler kendimi savundu. Çok utanıyorum. Kendimi çok işe yaramaz hissediyorum.

Lütfen…herhangi bir tavsiye memnuniyetle karşılanacaktır.