neredeyse arkadaşımın annesine kalp krizi yaşatıyordum

tamam yani dün gece bu partideydim değil mi ve arkadaşım grup sohbetinde bir “güven egzersizi” yapmaya karar verene kadar her şey yolundaydı. telefonunu kilidi açık olarak masanın üzerine koydu ve herkesin 2 dakika boyunca kişilerinden istediği kişiye mesaj atabileceğini söyledi. Komik olduğunu düşündüm, bu yüzden onu aldım ve kaydırmaya başladım.
annesi tam zirvedeydi. “Hey anne, hayattayım” gibi aptalca bir şey göndermek istemiştim ama başparmağım kaydı ve onun yerine ara tuşuna bastım. bağlandı. Annesi ilk çalışta telefonu açtı ve endişeli bir tavırla “Tatlım iyi misin?” dedi. ve tüm oda ölüm sessizliğine büründü.
Paniğe kapıldım ve becerebildiğim en sahte, kalın ses tonuyla “hıh evet anne mağazada süt alıyorum” dedim. sonra arkadan biri “ONA SÜTÜ SÖYLEYİN” diye bağırdı ve telefonu o kadar hızlı kapattım ki neredeyse telefonu düşürüyordum.
arkadaşım hâlâ benimle konuşmuyor. annesi ona 40 kere mesaj atıp tehlikede olup olmadığını ve neden rastgele bir kızın cevap verdiğini sordu. Ona bunun bir kaza olduğunu söyleyip duruyorum ama o ‘anne-kız iletişimindeki kutsal bağı bozduğumu’ falan söylüyor.
Her neyse, hikayenin ahlaki kısmı, serçe parmağıyla söz verseler bile, kilidi açılmış telefonunuzla kimseye asla güvenmeyin. ya da belki partilerde güven egzersizleri yapmayın. Bilmiyorum. Bir daha asla başka bir telefona dokunmayacağım.