Neredeyse 18F ve şimdiden başarısız olduğumu hissediyorum.
Yani Yeni Zelanda’da yaşıyorum ve şehrim çok merkezi değil ve en iyi eğitim fırsatlarına da sahip değil. 14 yaşımdayken aşırı zorbalığa maruz kaldığım için liseden atıldım ve o zamandan beri kaygı ve TSSB ile ilgili nedenlerden ve kendimi çok geride ve tükenmiş hissettiğim için hiçbir şey yapamadım.
Hayatımla ne yapacağımı bilmiyorum? Hiçbir şey yapacak vasfım yok, liseyi bitirdim bile diyemiyorum, bundan sonra ne yapacağımı da bilmiyorum. Gerçekten ne yapmak istediğimi bile bilmiyorum. Bu beni gerçekten çok strese sokuyor. 😭 Hiç hobim yok, depresyondayım, insanlardan ve sosyal etkileşimlerden korkuyorum ve hayatımda hiçbir şey yapabileceğime inanmıyorum.
Şu anda en azından BİR ŞEY konusunda kalifiye olmak için kurslara bakıyorum, ancak beni ilgilendiren yapabileceğim hiçbir şey olmadığını hissediyorum. Yani, nefret ettiğim bir şeyi yapmaya kendimi zorlayabilirdim ama patlayacağımdan oldukça eminim. Ben ne yaparım? Bu imkansız gibi geliyor.
Etiketler:
Benzer İçerikler
23 yaşındayım, neredeyse bir yıldır işsizim ve bir son...
23 yaşındayım, perakende satış ortağı pozisyonumdan sezonluk bir iş olduğu için işten çıkarıldığım Aralık 2025'ten beri iş bulamadım ve açıkçası bu saçmalıktan o kadar sıkı...
Tanıdığım çoğu insan yüksek lisans yapıyor ve kendim...
Ailem üniversitenin finansmanına hiçbir zaman yardım etmedi. Bekarlarım bana 40 bin öğrenci borcu bıraktı. Geçen yıl çalıştım ve 23 bine düşürdüm. Yurt dışında yüksek lisans yap...
Nereye gitmeliyim?
30 milyon yaşındayım ve beş ay sonra tam zamanlı iş arıyorum. Bir ara okula geri dönmek istiyorum. Henüz tam zamanlı, anlamlı bir iş bulamadım. Yazmayı seviyorum ve bir gün Disney'de ç...
28 yaşında Amerikalı erkek. Kariyerim ve sosyal hayatıml...
Şu anda yılda 66 bin kazanarak çalışıyor. Evde yaşadığım için sağlam bir yuva yumurtam var (200k$+) ama dürüst olmak gerekirse hala bunun yeterli olmadığını hissediyorum. Şu andaki ...
Tıp fakültesini düşündüğüm için gülünç mü oluyo...
Merhaba. Son zamanlarda tıp fakültesine başvurmak aklıma geldi. Ama çok fazla çekincem var. Final haftasında bir sınavda başarısız olduktan sonra DPT programından başarısız oldum. PT ok...
Bu doğru yol mu?
Yıllarca perakende ve fast food sektöründe çalışıp Alzheimer hastası büyükanneme baktıktan sonra 27 yaşında lojistik okuyorum. İki yıl önce vefat etti ve ben güvenliğe gittim ama par...
22 yaşındayım ve hayatımla ne yapacağım hakkında hiç...
(İngilizcem için özür dilerim, ana dilim için değil) Merhaba, 22 yaşındayım ve hemşirelik diplomamı yeni aldım ama dürüst olmak gerekirse hemşirelik hiçbir zaman hayalimdeki iş ya da...
Birinin bana iş vermesine ihtiyacım yok. Keşke birisi ban...
Son zamanlarda çok zorlanıyorum ve açıkçası bu duyguları başka nereye koyacağımı bilmiyorum. Yüksek lisansımı Klinik Psikoloji alanında tamamladım ve diplomamı almak kolay olmas...
Felsefe ve Sinirbilimin çift diploması iyi midir?
Merhaba, Bir ana dal seçme konusunda biraz çıldırdığım için şimdi biraz reddit'e çarpıyorum. Benim tutkum felsefe ama aynı zamanda iyi maaşlı bir iş de isterim, gerçekten mecbur kalÄ...
Cesareti kırıldı ve 36 yaşında kaybedildi
Sanatla ilgili bir şeyler yapma umuduyla başladım ve lise dışında animasyon üzerine üniversiteye gittim. Yaklaşık 2 yıl sonra, bilgisayar tarafına girmeye başlayınca, bunun pek de eğlen...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

I never cared about my career or adult life until I understood it was a smaller part of my larger narrative.
What do you *want* to do? Or *be*?
What kind of story do you want to tell at the end?
That’s extremely vague, but that’s a cool place to be in a way. Write about it, do some research. Finding something you *really* want to pursue can remove a lot of the noise of indecision.
You’re being really honest with yourself here, which already puts you ahead of where most people start. Feeling lost, anxious, or “behind” after what you’ve gone through is completely understandable, especially when school experiences left real scars. The good news is, there are ways to rebuild confidence and direction, one small step at a time.
Speaking as an assessment scientist (Ph.D. in I/O Psychology) who specializes in helping people find meaningful careers, I’d recommend starting with two things:
**1. Take a proper career test**
Not the cheesy “Which color are you?” kind! I mean a scientific one that actually helps identify your interests, needs, and personality fit with different careers. A few free and trustworthy ones (never ask for money, no ads, and no selling your data) are:
* Testerly Career Inventory: the most comprehensive and detailed. Covers interests, needs, and personality.
* O*NET Interest Profiler: from the U.S. Department of Labor.
* Careers.govt.nz: specifically for New Zealanders.
They won’t magically hand you “the answer,” but they can help you make evidence-based decisions and spark new ideas.
**2. Talk with a career guidance counselor**
They’re literally trained and certified to help you figure out healthy next steps. In NZ, you can contact Work and Income, Careers NZ, or even local polytechnics that offer free guidance sessions. No offence to Reddit, but a certified expert can give more helpful, personalized guidance by actually getting to know you and exploring your options with you.
A good career test and guidance counselor should make a world of difference in helping you identify small, healthy next steps. Often, the path becomes much clearer once you start to walk it.