Neredeyse 18F ve şimdiden başarısız olduğumu hissediyorum.
Yani Yeni Zelanda’da yaşıyorum ve şehrim çok merkezi değil ve en iyi eğitim fırsatlarına da sahip değil. 14 yaşımdayken aşırı zorbalığa maruz kaldığım için liseden atıldım ve o zamandan beri kaygı ve TSSB ile ilgili nedenlerden ve kendimi çok geride ve tükenmiş hissettiğim için hiçbir şey yapamadım.
Hayatımla ne yapacağımı bilmiyorum? Hiçbir şey yapacak vasfım yok, liseyi bitirdim bile diyemiyorum, bundan sonra ne yapacağımı da bilmiyorum. Gerçekten ne yapmak istediğimi bile bilmiyorum. Bu beni gerçekten çok strese sokuyor. 😭 Hiç hobim yok, depresyondayım, insanlardan ve sosyal etkileşimlerden korkuyorum ve hayatımda hiçbir şey yapabileceğime inanmıyorum.
Şu anda en azından BİR ŞEY konusunda kalifiye olmak için kurslara bakıyorum, ancak beni ilgilendiren yapabileceğim hiçbir şey olmadığını hissediyorum. Yani, nefret ettiğim bir şeyi yapmaya kendimi zorlayabilirdim ama patlayacağımdan oldukça eminim. Ben ne yaparım? Bu imkansız gibi geliyor.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Potansiyel olarak Mavi Yaka'ya geçmek için İKİ Beya...
O yüzden elimden geldiğince kısa tutacağım ve umarım bir sonuç çıkarmak için yeterlidir ama uzun olacak. 25 yaşındayım, üniversiteden 3 yıl önce mezun oldum. Finans mezunuyum, aynı za...
Üniversite Eğitimi Olmayan ve Sonunda Uzaktan Çalışmak ...
Hiçbir zaman üniversite diploması alacak param olmadı. Ben otizmliyim ve diploma olmadan ilerleyebileceğiniz, çalıştığım işlerden herhangi biri iç politikaya indi ve sosyal beceri eksikli...
hayatımda ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok (25f) yar...
herkese merhaba!! 25 yaşındayım ve hayatta kendimi çok kaybolmuş ve geride hissediyorum. Bununla konuşacak kimsem yok, bu yüzden herhangi bir tavsiye/yorum takdire şayandır. 2020'den beri (ar...
evet yani ben (28f) gerçekte ne yaptığımı merak ediyoru...
Hayatı eğlenerek ve kısa yollara başvurarak atlattım. Hiçbir şey yapmadım ve çok az şey başardım. Pek çok otelcilik işinde çalıştım ve önlisans eğitimimi bir hobi gibi gördüm. So...
Başarılı bir hayat yaşayan insanları kıskanıyorum
İyi bir kariyere sahip, yüksek maaşlı, yakışıklı ve sadece popüler olan, normal bir hayat yaşayan insanları çok kıskanıyorum. Öyle bir lüksüm yok ve ne kadar çabalarsam çabalayım b...
Uzay kuvvetlerinde subay olmalı mıyım? Diplomam teknik de...
Herkese merhaba, ben 29F, Uluslararası İlişkiler diplomam var ve Tedarik Zinciri Yönetimi alanında başka bir diplomaya doğru çalışıyorum. Gerçekten Uzay Kuvvetlerinde subay olabilir miyi...
22 milyon kendimden umudumu kaybediyorum
22 yaşındayım ve bir mentorluğa yatırım yapıp müşteri kazanmak için tüm paramı reklamlara harcadıktan sonra bir kez daha başarısız olduğumu hissediyorum. Yani temelde grafik tasarım...
Hayatınızı sıfırlamaya çalışırken hiç “her şeyi...
Ne zaman hayatımı yeniden düzene sokmaya çalışsam, düşündüğüm şeye girme eğiliminde olduğumu fark ediyorum. “tam sıfırlama modu.” Aniden her şeyi bir anda düzeltmek isteyeceği...
35 yaşında Donanmaya mı katılacaksınız?
Bu yüzden Pazartesi günü çağrı merkezi işimden kovuldum ve deliler gibi işlere başvuruyorum. Annem askere gitmeyi önerdi. 35 yaşındayım ve hâlâ Donanmaya katılma hakkım var. Çağrı ...
25 yaşındayım, hayatımda ne yaptığım hakkında hiçbi...
25M yaşındayım ve Hindistan'da yaşıyorum. Lisans eğitimimi bilişim teknolojileri alanında mühendislik alanında tamamladım. Şu anda bir ön uç geliştirici olarak çalışıyorum ama işim...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

I never cared about my career or adult life until I understood it was a smaller part of my larger narrative.
What do you *want* to do? Or *be*?
What kind of story do you want to tell at the end?
That’s extremely vague, but that’s a cool place to be in a way. Write about it, do some research. Finding something you *really* want to pursue can remove a lot of the noise of indecision.
You’re being really honest with yourself here, which already puts you ahead of where most people start. Feeling lost, anxious, or “behind” after what you’ve gone through is completely understandable, especially when school experiences left real scars. The good news is, there are ways to rebuild confidence and direction, one small step at a time.
Speaking as an assessment scientist (Ph.D. in I/O Psychology) who specializes in helping people find meaningful careers, I’d recommend starting with two things:
**1. Take a proper career test**
Not the cheesy “Which color are you?” kind! I mean a scientific one that actually helps identify your interests, needs, and personality fit with different careers. A few free and trustworthy ones (never ask for money, no ads, and no selling your data) are:
* Testerly Career Inventory: the most comprehensive and detailed. Covers interests, needs, and personality.
* O*NET Interest Profiler: from the U.S. Department of Labor.
* Careers.govt.nz: specifically for New Zealanders.
They won’t magically hand you “the answer,” but they can help you make evidence-based decisions and spark new ideas.
**2. Talk with a career guidance counselor**
They’re literally trained and certified to help you figure out healthy next steps. In NZ, you can contact Work and Income, Careers NZ, or even local polytechnics that offer free guidance sessions. No offence to Reddit, but a certified expert can give more helpful, personalized guidance by actually getting to know you and exploring your options with you.
A good career test and guidance counselor should make a world of difference in helping you identify small, healthy next steps. Often, the path becomes much clearer once you start to walk it.