Neden hep vazgeçiyorum?
Selamlar.
16 yaşında lise son sınıf öğrencisiyim (kadın).
Her zaman bazı şeyleri bıraktım.
8. sınıfta basketbol takımına girmeye çalıştığımda çok fazla iş olduğu ve koçtan sürekli azarlandığım için istifa ettim. 5 yaşındayken baleyi sevmediğim için bıraktım. 3. sınıftayken evden çıkamayacak kadar tembel olduğum için paten yapmayı bıraktım. 10. sınıftayken piyanoya olan ilgimi kaybettiğim için bıraktım.
Ayrıca lisemde yönettiğim Kodlama Kulübü’nden de ayrıldım çünkü üçüncü sınıfta yapılacak çok fazla iş olduğunu ve bir kulübü başarılı bir şekilde yönetmek için zamanımı tükettiğini düşündüm.
Ayrıca ben her zaman gerginim. Başarısız olmaktan korkuyorum. Bir şeyleri bu kadar bırakmamın nedenlerinden birinin de bu olduğuna inanıyorum.
Daha fazla böyle kalmak istemiyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Herhangi bir ipucu var mı?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Asla bir kariyer yolu bulamayacakmışım gibi hissediyorum....
MERHABA. Gerçekten zorlanıyorum ve yardıma ihtiyacım var. 23 yaşındayım ve geçen baharda psikoloji alanında lisans derecesiyle mezun oldum. Başlangıçta terapist olmayı istiyordum ama mezu...
"Boşluk" yılı için tavsiye?
Ben (21F) Mayıs ayında Sosyoloji Lisansımdan mezun oldum. Yüksek lisansa gitmek istediğimi ve bir sonraki başvuru döngüsünde doktora programlarına başvurmayı planladığımı biliyorum (to...
Kodlamayı ve arşivci(?) işini birleştiren kariyerler mi ...
Herkese merhaba! Şu anda bir ön uç geliştiriciyim ve işimin problem çözme yönünden (ve maaştan) keyif alsam da, bu konuda hiç hevesim yok. Daha tutkulu iş arkadaşlarım en son trendleri ...
28 yaşındayım, kaybolmuşum, hiçbir yeteneğim yok, işl...
Herkese merhaba, 28 yaşındayım, Asyalıyım ve kendimi tamamen hayata sıkışmış hissediyorum. Başka bir ülkede bir yıldan az çalıştım çünkü her zaman yurtdışına taşınmak ve bel...
Güzel insanlar, 33 yaşındayım, “güvenli” bir kariye...
Herkese merhaba x Bu biraz derin gelebilir ama bunu bir yere sormam lazım ❤️❤️🥲. Son on yılımı bilinçli olarak seçmediğim bir senaryoyu takip ederek geçirdim (derece, “güvenli...
29'a geliyorum, kaybeden/başarısız gibi hissediyorum
Daha çok bir havalandırma yazısı ama geri bildirimleri memnuniyetle karşılarım. Yani bir ay sonra 29 yaşına giriyorum ve kağıt üzerinde başarılı olmama rağmen kendimi hâlâ çok geri...
Hayatımla ne yapacağımdan emin değilim
Merhaba, ben (26 yaş) hayatın beni nereye götürdüğünden emin değildim. Başlangıçta lisede sınıf tekrarı yaparak sınıf arkadaşlarımın gerisinde kaldığım ve lise sonrası üniversi...
Çoğu insanı NPC olarak deneyimledim. Sonra gerçek oldula...
Geç teşhis edildi, 34 milyon, AuDHD, Üstün yetenekli, yüksek başarılı ama aynı zamanda da kendini aptal gibi hissediyordu. Uzun zamandır hayatım için çalışan bir modelim vardı. Yukar...
Yardım! Hangi alanda uzmanlaşacağımı bilmiyorum.
Yardım! Hangi alanda uzmanlaşacağımı bilmiyorum.
4 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
It sounds like once things aren’t fun anymore, you quit. Learning something new isn’t always fun and exciting and time doesn’t always pass by quick. It’s tiring at times, requires discipline and effort, and once you push through the initial learning curve then you truly know if you like it or not. You call it quits too early.
I mean to be honest quitting things when you’re 5 years old or in the third grade is not reflective of you at all, that’s so young. Not necessarily indicative of who you are as a person.
If you stopped the coding club because you didn’t feel like you had the time to dedicate to it, that’s objective a good decision and is being considerate of other people as well.
Not excusing you entirely but this doesn’t seem problematic to me at all. The one thing to address is the fear of failure, which is kinda normal but something you need to get used to especially if you pursue something in tech(or most careers). Failure is normal, failure is common, you’re probably going to fail at many things throughout your life, it’s really all about how you respond to it. Push through, learn from mistakes and then don’t make them again. It’s a big part of how you grow both personally and professionally.
You will have to grow and change through putting in effort.
You will never fulfill your potential if you keep giving up once you meet resistance. As a lifelong fuckup, I know this all too well. Make yourself proud.