Neden gelecekten umutlu olayım ki?

Bu yıl 18 yaşına giriyorum. Haziran ayında liseden mezun oluyoruz.

Üniversiteye falan gitmeyeceğim. Ağabeyim 23 yaşında ve iki yıl önce bilgisayar bilimleri diplomasını aldıktan sonra çıkmaz bir depo işinde çalışmak zorunda kaldı ve o zamandan beri daha iyi bir iş bulamadı. Çocukluğunun geçtiği yatak odasında hâlâ öğrenci kredilerini ödüyor.

Üniversitedeki başarısızlığın nihai sonucunu gördüm, peki neden gideyim ki? Yapmayacağım.

Ben lise mezunu olarak hiçbir kariyer alanına giremem, o da üniversite mezunu olarak hiçbir kariyer alanına giremez. Yani çalışmayacağız.

Anne-babalarımızın bunda bir sakıncası yok, bizim için bıraktıkları kasvetli geleceğin farkındalar.

İş imkanları giderek azalıyor. İş gereksinimleri giderek artıyor.

60 yaşına geldiğimizde sosyal güvenlik olmayacak.

Konut fiyatları geçmiş gelirlerde hızla artmaya devam edecek.

Zenginlik Yaldızlı Çağ’a göre daha yoğundur.

Hiçbir zaman kiraları karşılayamayacağımız için asla büyüyemeyeceğiz, taşınamayacağız ve kendi hayatlarımızı kuramayacağız.

İntihar oranları bir asır öncesine göre hızla arttı.

Varlıklar emekten daha değerli hale geliyor (yani hiçbir varlığımız olmadığı için zaten kaybedilen bir oyunla mücadele ediyoruz). Enflasyon ücretlerin çok üzerinde gerçekleşti. Asgari ücret yaşanılacak bir şey değil.

Bir kadın olarak neden çocuk sahibi olmalıyım? Neden gelecekten umutlu olayım ki? Neden oy vermeliyim? Neden iş başvurusu yapmalıyım? Neden zamanımı üniversiteyle, ticaret okuluyla, eğitimle harcayayım ki?