Müzik yapmaktan hoşlanıyorum ama devam etmek istiyor muyum?

Selam,

23 yaşındayım, Stockholm’de yaşıyorum ve son zamanlarda geleceÄŸim hakkında çok düşünüyorum. Özellikle bir iÅŸ bulduÄŸumdan ve hayattan uzakta çok fazla zaman geçirdiÄŸimden beri. Åžu anda rahatım. Maddi açıdan güvencedeyim, sonunda kendi daireme sahibim ve durumumdan genel olarak memnunum. Ama son zamanlarda kaçırdığıma dair o kemiren his var. Temel olarak Fomo.

Ve bu düşüncenin diÄŸer tarafında kaçış isteÄŸi var. BaÅŸka bir ÅŸey yapmaktan, iÅŸimi bırakmaktan ve tam tersini yapmaktan. Çocukça geliyor çünkü öyle. Belki de alıştığım zehirli bir zihniyettir bu; hayatın doÄŸru yönde gitmesi için iniÅŸli çıkışlı ve üzücü olması gerekiyor. Hayatımın bu dönemi de öyle deÄŸil ama başımı sokacak bir çatım ve kendi tuvaletim var. Ne kadar ayrıcalıklı bir bakış açısı biliyorum. Ama her ÅŸeyin ne kadar hızlı ilerlediÄŸini yeni yeni fark ediyorum, iki gün sonra 24. doÄŸum günüm ve gelecek yıl resmi olarak 20’li yaÅŸlarımın ortasında olacağım. Kim olmak istiyorum? Bilmiyorum.

Yani müzik hakkında. Sürekli geri döndüğüm şey, sadece müzik yaratmaktan ziyade müzisyen olma fikri. Bu benim bir hayalim ama yapmak zorunda olduğum her şeyle karşılaştırıldığında bu hayalin değeri ne kadar? Bir hayalin peşinden nasıl gidebilirim? Materyalist rahatlıktan ziyade özgünlük ve niyet tarafından yönlendirildiğim gerçeğinden içimin yeterince emin olmasını nasıl sağlayabilirim? Şu anda yaptığım şey bu mu? Yoksa her ikisinden de biraz mı? Piyano çalıyorum, gitar çalıyorum ama elbette daha fazlasını da yapabilirim. Yapmam gereken bu mu? Gruplara katılın. Tekniği öğrenmek mi?

Yoksa tüm bunlar sadece başarılı ve ünlü olmayı istemek ve tarihte bir an gibi tamamen ölmemek mi meselesi? Yoksa biraz üzülüp bunu değiştirmek istemek kadar basit mi? Bunu ben de bilmiyorum. Fazlasıyla üzgün müyüm? Belki bunu çözmek için profesyonel yardıma ihtiyacım var.

Kendimi sakinleştirmek için, uzun vadede her gün biraz pratik yapıp aklıma gelen şarkıları yazarsam bir gün bir şeyler çıkarabileceğimi sık sık düşünüyorum. Ama nedeni bu. Neden müzik yayınlamak istiyorum? Hangi hikayeleri anlatmak istiyorum? Peki bu hikayelerin nasıl bir hayattan çıkmasını istiyorum? Ben de yaşam tarzında zorla bir değişiklik istemiyorum. Annem bir keresinde bana güvenliği ve zaten bildiğim şeyleri sevdiğimi söylemişti. Belki de bu doğrudur. Peki kişilik ile rutin arasındaki çizgi nerede çizilir? Tabii ki değişme yeteneğine sahibim, ama belki de bunun bir değişim olmasına gerek yok "VARDİYA" ya da yenim "ÇAĞ" Sosyal medya her zaman her krizin çözümünü düşünüyor çünkü biz her zaman değişiyoruz ama şu anda kendimi durmuş hissediyorum. Kendimi sıkışmış hissediyorum ve bazen geriye doğru gittiğimi hissediyorum. Geçen yıl müzik okuluna gittim ve sahneye çıktım, şimdi kurumsal bir işim var. Bir masam var.

Gördüğünüz gibi, ilk albümümün adı muhtemelen QUESTIONS veya ALL OVER THE PLACE veya FAQ olacak ve yanıt olarak sadece 10 statik şarkı olacak.

Belki terapistlerden, konseyden ve koçlardan tavsiye almanın zamanı gelmiştir? Bu kimsenin işine yaradı mı? Ya da belki de arkadaşlarıma karşı daha açık olmam gerekiyor, arada bir yaşanan travmalar değil hehe.

Eğer herhangi biri benzer bir şey yaşıyorsa, kendinizi daha iyi hissetmek için yaptığınız şey nedir?

Düzenleme: Açıklığa kavuşturmak gerekirse, şarkı sürecinden keyif alıyorum, bu yüzden başarı ile ilgili kısım itici güçten ziyade korkularla ilgiliydi, eğer bu mantıklıysa? Bazı şarkılar yazdım ve onlarla kendimi iyi hissediyorum. Yani evet, biraz müzikalite anlayışım olduğuna inanıyorum. "bir şarkı ne zaman yeter" ve eğer daha iyi olmak için daha fazlasını yapmam gerekirse, tekrar müzik okuluna gitmem vs. her şeyi durduruyor. Şu anda kendi hızımda büyümeye zamanım olmadığını hissediyorum. Her ne kadar istemesem de bir değişikliği zorlamalı mıyım?