Müdahaleci düşünceler teorisi

Doktor Vlach, insanları yarı boş bir kafede önlerinde bir kase çörek varken nasıl davrandıklarına göre ayırdı. Pazar öğleden sonra lüks bir kafe hayal edin. Dışarıda güzel bir gün var ve kafede çok az misafir var. Zaten kahvaltınızı yaptınız, tüm gazeteleri okudunuz ve şimdi yumuşak bir kabinde rahatça arkanıza yaslanıp düşünceli bir şekilde çörek kasesine bakıyorsunuz. Sıkıntı yavaş yavaş kafenin her köşesine yayılıyor.

Ve burada Doktor Vlach’ın teorisine göre hangi gruba ait olduğunuzu göstermeli. Hayal gücü olmayan, dinamizm arzusu olmayan, mizah anlayışı olmayan biriyseniz, öğlene kadar o çöreklere boş boş, düşüncesizce bakacaksınız, sonra kalkıp öğle yemeğine çıkacaksınız.

Doktor Vlach’ın beni de bu ilk gruba dahil ettiğine dair makul şüphelerim var. Bence yanılıyor. Mizah ve dinamizmden bahsetmeyeceğiz ama gelir vergisi beyannamesi için resmi formları doğru doldurduğumu bildiği halde hayal gücümü inkar etmesi beni gerçekten şaşırtıyor. Ama bu önemli değil. Gerçekten bu tür insanlardan olsam bile, biri aniden ve hiç haber vermeden kafedeki diğer misafirleri o börekle bombalamaya başlarsa ne olur düşüncesiyle güya eğlenen ikinci gruba mensup olmaktansa bunu tercih ederim.

(…)

Eğer kader beni Saturnin’e getirmeseydi, üçüncü bir tür insanın, bir çeşit beyaz karganın hâlâ var olduğuna asla inanmazdım. Donutların havada uçuşması fikrinden o kadar etkilenen ve ayağa kalkıp bunu gerçekleştiren insanları kastediyorum.