Mimarlık fakültesi son sınıf öğrencisi, DEHB hastası, nereye gideceğinden veya olumsuz düşünceleri nasıl durduracağından emin değil

Ä°yi bir maaÅŸ almayı önemsiyorum çünkü umarım 20’li yaÅŸlarımın ortasından sonuna kadar taşınmak istiyorum (çünkü aile ortamımı sevmiyorum), yine de ailemi önemsiyorum ve karşılığını vermek istiyorum ve kendimi yetkin, deÄŸerli ve güvende hissetmek istiyorum. Mimarlık okulunda kendimi yetenekli hissetmekte zorlanıyorum. Bu nedenler mimarlığın bir yol olarak kullanılması konusunda emin olmamamın nedenidir çünkü bunların bu hedeflere ulaÅŸmamda bana yardımcı olup olmayacağını veya rütbeleri yükseltebilecek biri olup olamayacağımı bilmiyorum. Bir alanda sürekli odaklanmanın sonuç almak için önemli olduÄŸunu söylüyorlar, ama ya baÅŸlangıçta yanlış yola odaklanıyorsam?

Mimarlık lisansı son sınıf öğrencisiyim, 3 yıl zar zor geçindikten sonra nihayet bu dönem DEHB için yardım aldım. Birkaç staj yaptım. İşi biraz anlamlı buldum, farklı çalışma ortamları hakkında bilgi sahibi oldum, ancak tekrarlayıcı olabileceğinden (iç tasarım, mimarlık, disiplinler arası firmalar) her zaman ilgi çekici değil. Olayları büyük resimde düşünmeyi seviyorum. 17 yaşındayken gerçekten neye değer verdiğimi bilmiyordum. Ailem beni herhangi bir kariyere zorlamadı. Babam ticaretle uğraşıyor, eğitimimin bir kısmının finansmanına yardım ediyor (çok minnettarım). İyi para kazanmasına rağmen bir işkolik ve sağlık sorunları var ve onun yaşam tarzını gördükten sonra mavi yakalı hiçbir şey yapmak istemediğimi anladım. Ben de bir kadınım ve mesleklerde daha fazla damgalanma olduğunu hissediyorum.

Mimariyi seçtim çünkü her zaman yaratıcı bir insandım ve hem yaratıcı hem de teknik bir şeyin peşinde koşarak yapılı çevreyi şekillendirme fikri hoşuma gitti. Ancak yüksek maaşlar, stres ve çalışma saatleri ile ilgili istatistikler konusunda dürüst olacağım, kıdemli mimarların yaşam tarzını, ekonomiyi ve DEHB ile daha önceki mücadelelerimi görünce, geleceğim hakkında kendime güvenmek benim için zor, bunun büyük ölçüde nedeni okulda tanı konulamamış DEHB ile çok fazla mücadele etmiş olmam ve bu nedenle kendimi yaşıtlarımdan çok geride, bir tasarımcı olarak ama aynı zamanda bir yetişkin olarak beceriksiz hissediyorum.

İş yükünü kaldıramadığım için terapiye/danışmanlığa gitmek zorunda kaldım ve sadece sürekli bir bunalmışlık hissettiğimi hatırlıyorum. Bu yüzden, yapmam gerektiğini bilmeme rağmen, fırsatları yakalamak için çaba harcamıyorum.

TLDR – bu zihinsel saÄŸlık, belki kariyer veya iÅŸ uyumsuzluÄŸu ve maaÅŸ açısından istediklerim arasındaki uyumsuzluÄŸun bir karışımı. Ä°leriye doÄŸru ne yapmalıyım?