Meslek, hedef ve motivasyon eksikliğinde ne yapılmalı?

Ä°yi günler, Kolombiyalı 22 yaşındaki erkek. Yabancı Diller Lisans programında beni öğretmen yapacak olan (Ä°ngilizce ve Fransızca’da C1, Portekizce’de B1) konuları yeni bitirdim, tezimden dolayı diplomayı almada gecikmeler yaşıyorum. Denetleyici profesör biraz ortalıkta yok ve bittiÄŸinde en az deÄŸiÅŸikliÄŸi yapmak zorunda kalmak için yardımı gerçekten yararlı olabilir, ancak gelecek yıla kadar bitmek üzere… Buna zaman ayırmak tam zamanlı çalışmama izin vermiyor, ayrıca bu ÅŸehirde iÅŸe almanın kolay olmadığı gerçeÄŸi. Sadece okumak için gelen ve kendi mezunlarına fazla iÅŸ teklif edemeyen insanlardan biri ama bu baÅŸka bir hikaye.

Mesele şu ki, kariyerin yanında işaretlerini de verdiğim kariyer seçimi kararını mahvettim ve sonra bir uygulayıcı olarak hayat cehenneme döndü. Çocuklardan, ebeveynlerinden, bir öğretmenin dersleri planlamak, materyal tasarlamak, sınavları ve ödevleri kontrol etmek için harcadığı ücretsiz saatlerden kesinlikle nefret ediyorum. Yani diploma, bir kez alındıktan sonra motivasyondan ziyade özgürlük ve bitirmenin anahtarıdır, ne?

Bu kariyeri seçtim çünkü modern dilbilimin çıkış noktalarından biri olan KarşılaÅŸtırmalı Dilbilgisi ilginçti ve kendimi yüksek lisans yaparken, üniversitede öğretmenlik yaparken falan düşündüm… Ancak birkaç halka (4’ten 50’ye kadar) ders verdikten sonra bunun ne olursa olsun bir kabus olduÄŸunu keÅŸfettim. DiÄŸer seçenek ise akademik araÅŸtırmacı olmaktı, ancak çeÅŸitli etkinliklere katıldıktan, bu teze takılıp kaldıktan ve Uygulamalı dilbilimdeki akademik araÅŸtırmaların ne kadar abartılı olduÄŸunu gördükten sonra, devlet üniversiteleri size ne kadar çok yayın yaparsanız çok daha iyi maaÅŸlar verse bile, bunu yaparken kilitlenmek istemiyorum.

Okul öğretmeni olmaya gelince, bahsedilen sorunların ötesinde, pek çok hükümet devlet okulu pozisyonlarına girmek için yeni sınavlar yapmadan geçti (bundan dolayı grev olacak), bu yüzden akranlarım sadece özel okulların ve dil öğrenmek için spam akademilerinin mevcut seçenekler olduÄŸu, korkunç maaÅŸlar teklif eden ve bunları sömüren bir pazara giriyorlar… Öğretmenlik yerine vasıfsız bir iÅŸi tercih ediyorum.

Geçmişte sosyal bilimler öğretmeni (o zaman profesör) ya da tarihçi olmayı düşünüyordum ama ailem dil konusunda baskı yaptı. Bugünlerde onların şu anki kariyerimle aynı sorunları taşıdıklarını görüyorum, dolayısıyla artık bir seçenek değiller. Sadece bu yüzden değil, jeopolitik ve tarih görmekten nefret ettiğim için, son hobim cehenneme dönüştü ve üniversitede geçirdiğim diğer beş yıl şu anki kariyerimden daha büyük bir israf olacaktı.

Kariyerin yanı sıra ofislerden ve bunların içindeki masaüstü bilgisayarlar, baskı makineleri, projektörler, Excel ve benzeri her ÅŸeyden ne kadar nefret ettiÄŸimi gerçekten fark ettim ve pandemiden sonra bu, çok güvencesiz ve istikrardan yoksun olan (CV oluÅŸturmak için yeterli zaman kiralanmayan) evden çalışmak için de geçerli. Bu teknoloji uygulamalı proje sunumumu mahvetti… Vücudumun her hücresinden nefret ediyorum, tıpkı öğretmenlik gibi. Aynı ÅŸey müşterilerle yüzleÅŸmek için de geçerli; bunu ebeveynlerle ve onların küçük canavarlarıyla yaÅŸadım.

Gerçekten istediÄŸim kiÅŸi ticari pilottu, çünkü uçakları seviyorum, onları, tarihlerini, güvenlik doktrinlerini vs. inceliyorum… Mesele, kötü bir ÅŸaka olarak, on yıl önce sektördeki herhangi bir kurumla herhangi bir baÄŸlantım olmadan bir sivil olarak toplayabildiÄŸim kadar havacılık üzerine çalışmaya baÅŸladığımda bana teÅŸhis konulan Keratokonus. Görme yeteneÄŸim bir daha asla 20/20’ye ulaÅŸamayacak ve ihtiyacım olan kontakt lensler hem pahalı hem de onları kırmızıya çeviren büyük bir hassasiyet nedeniyle gözlerim bunları kaldıramıyor, yalnızca onları test edebilmek için anestezi gerektiriyor. Ãœstelik uzun vadede korneama halka takılacak ameliyatı yapmak zorunda kalabilirler ki bu da kendi kurallarına göre birini pilot olmaya uygunsuz kılıyor (RAC 67, Aerocivil). Tıbbi muayeneden geçmedim ama bir ÅŸansım olup olamayacağını sormak için bazı nitelikli doktorlarla temasa geçtim ve onlar da bunun imkansız olduÄŸunu ve kabin ekibi üyesi olmanın bile karmaşık olacağını, çünkü maaşın geri kalanının yalnızca her yıl deÄŸiÅŸtirmek zorunda kalacağım lensleri ödemeye gideceÄŸini söylediler…

Kendimi baÅŸka bir ÅŸey yaparken göremiyorum, bunu idealleÅŸtirdiÄŸim için deÄŸil. Formasyon sırasında pilotların ne kadar saçmalık yediÄŸini biliyorum. bölgesel taşıyıcılardaki ilk yılları (bkz. Colgan Air 3407), sektörün ne kadar kırılgan olduÄŸu (COVID), vb… Sadece okul ücretini ödemenin oldukça zor olacağını biliyordum. Yurt dışına gitmeye, mümkün olan etik anlamı ne olursa olsun yeniden baÅŸlamaya istekliydim… Ama bunu hayal etmeye ve o hedefe doÄŸru (kesin bir garanti olmadan) körü körüne çalışmaya bile hakkım yok, çünkü daha baÅŸlamadan baÅŸarısız olduÄŸumu kanıtlamıştım… Üç yıl boyunca bunu duyduktan sonra hala kalbim paramparça oluyor. Ve kazaları araÅŸtırdıktan sonra, bu kadar uzmanlıkla baÅŸa çıkabileceÄŸimi düşündüğüm için kendimin aptal olduÄŸunu bile düşünüyorum (eÄŸer saÄŸlığım buna izin verseydi). Sektörde daha fazla iÅŸ olduÄŸunu biliyorum ama aynı deÄŸil… Özellikle de çoÄŸu ofiste yapılanlar ki bu da cehenneme eÅŸdeÄŸer.

Ben bir tüylüyüm, her hafta yaptıklarımın bir çizimini yüklüyorum, ancak sadece ekran boyunca fandomu yaÅŸamak bana hayatımın boÅŸ ve sahte olduÄŸunu düşündürüyor, çünkü furmeet’ler (küçük olaylar) benim bölgemde olmuyor ve sadece gidiÅŸ-dönüş on saati alacak. Yani IRL arkadaşım yok. Daha önceki açık olma ve sosyalleÅŸme çabalarım son derece yanlış sonuçlandı ve insanlarla gerçekten baÄŸlantı kuramadım. Bu sadece ilk gördüğüm kiÅŸiyle konuÅŸmak meselesi deÄŸil, bu yeterli deÄŸil. Bu yüzden benim gibi baÅŸkalarıyla tanışmak iyi olabilir ama bu benim yakın zamanda yapabileceÄŸim bir ÅŸey deÄŸil. Tabii ki ailem bunu bilmiyor çünkü bu çok riskli ve bütün bir hafta sonunu kaçıramam. Bu yüzden yalnızım ve çizim konusundaki yaratıcılığım tükeniyor. Komisyon yapmazdım çünkü bunu iÅŸe dönüştürmek istikrarsızlık ve bütün gün bilgisayar başında kalmak kabusu olur… Çünkü bu benim zorlayabileceÄŸim bir ÅŸey deÄŸil, akmalı…

GüreÅŸ yapıyorum ama bu bölgede pandemiden sonra lig kalmadı o yüzden yarışamıyorum, son antrenörün tek daimi öğrencisi/müşterisi olmama raÄŸmen en sevdiÄŸi spordan vazgeçemediÄŸi için bir yıldır güreÅŸiyorum. Ama antrenman zamanı oldukça sınırlı, altyapı da var ve sürekli akranlarım yok… Bir antrenör beni mucizevi bir ÅŸekilde kabul ederse, rekabet ÅŸansım olsa bile baÅŸka bir ÅŸehre taşınmam gerekirdi, çünkü baÅŸkentte sorarken çoÄŸu sadece gençleri kabul ettiklerini söylüyor. Benim yaşımdaki bir adamın en az altı yıllık tecrübesi varken, benim ileri gidemediÄŸim bir ortamda zar zor bir yılım var. Ölüme mahkumum ve zamanımı kaybediyorum ama bu hafta boyunca yapabileceÄŸim hafif rahatlatıcı bir ÅŸey ve beni fiziksel olarak saÄŸlıklı tutuyor… Bu da baÅŸka bir mümkün olmayan hedef.

Başka hobilerim yok, bozkırlarımızda yıllarca yürüyüş yaptıktan sonra doğa beni etkileme yeteneğini kaybetti, seyahat etmek çekiciydi ama bunu yapma fikri şu anda yorucu (bu nedenle seyahat, iş için başka bir yere taşınmak gibi yalnızca işlevsel olmalı), aile iyi bir şirket değil (yıl bitirme şenlikleri cehennem gibi ve onlardan uzaklaşmak en iyi şey), üniversite ve okuldaki akranlarım da öyle.

Ãœniversitedeki akranlarım Poitiers’de eÄŸitim alanında yüksek lisans yapmak için baÅŸvurdular ama ben bu konuda söylediklerimden dolayı (ve bunun borçla ödenmesinden dolayı) reddettim. Yurt dışında yaÅŸamayı hayal etmiyorum ve bunu yapmak için iyi bir nedenim olmadan da bunu yapmam (örneÄŸin pilot lisansı almak, çünkü neredeyse her yerde maliyeti 80.000 dolar civarında ve Avrupa’da maaÅŸ kırıntıları burada alabileceÄŸimden daha fazla, her iki gerçeklik de güvencesiz olsa bile), ancak artık böyle bir ÅŸeyi denemek için bir nedenim yok, çünkü hedef bir iÅŸ bulamıyorum, dolayısıyla orada tamamlayacak ve daha sonra performans sergileyeceÄŸim bir eÄŸitim bulamıyorum…

İşte buradayım, yalnız ama etrafım insanlarla dolu, bekar, kusurlu, gerçekleştirilebilir hedeflerden, tutkulardan, bir işte uygulayabileceğim bilgi alanlarından, merakımı uyandıran ve öğrenip sonra üzerinde çalışmak istediğim bilgi alanlarından yoksun bir başarısızlık. Ve üniversitenin bitip saçmalık yapmaya başlayacağı ama yıldız verecek yeri olmadığı an için zaman sayılıyor. Ne yapabilirim?

(Kariyer önermek istiyorsanız: Artık kariyer için üniversite yok, yalnızca kısa programlar; ofis yok; ev ofisi yok; müşterilerle doğrudan temas yok; artık öğretim yok; akademik araştırma yok)