Kız arkadaşımın hayalindeki işi var ve ben son derece kıskanıyorum.

30F, eşcinsel ilişki. 3 yıllık kız arkadaşım onun için mükemmel bir işe yeni başladı. Kesinlikle başarıya ulaşacak türden bir insan ama bu iş onun ilk “büyük kız” işi ve bu çok zor. Bu onun kişiliğine, becerilerine ve deneyimine inanılmaz bir uyum. Uzun yıllara dayanan deneyime sahip olduğu bir sektörde, 6 rakamlı maaşıyla, kendi programını kendisi yapıyor ve bu, heyecan verici ama istikrarlı olanın mükemmel dengesi. Güvenilir, çalışkan ve karizmatiktir. Kesinlikle hak etti. Onunla gurur duyuyorum, onun adına mutluyum ama onun mutlu sonunu kendim için de yaşamayı diliyorum.

Öte yandan ben zaten ikinci kariyerimde ve ikinci derecedeyim ve kafam iyice karıştı, korktum ve kayboldum.

Kariyerim 20’li yaşlarımın başında 4 yıl boyunca kurumsal içerik yazarlığı ve içerik yönetimi alanında başladı. Bu rollerdeki performansımın ne kadar iyi ya da kötü olduğuna dair doğru bir değerlendirme yapmak benim için zor çünkü üzerinde çalıştığım iki iş/ekip yukarı yönlü büyük bir çalkantıdan geçiyordu. Birlikte çalıştığım müşterilerden ve yöneticilerden birkaç tavsiye mektubum var, bu yüzden tam bir felaket olamazdım, ancak geriye dönüp baktığımda sanki her zaman duman ve aynalarla yanından geçiyormuşum gibi hissetmekten kendimi alamıyorum. Belki de bu sadece sahtekarlık sendromunun konuşmasıdır. Bilmiyorum.

Bu rollerde, hepimizin şirketle ilgili sahip olduğu klişe şikayetlerle – hiç bitmeyen elektronik tablolar, politika, boşluk – mücadele ediyordum ve bunun aksine, misyon odaklı, uygulamalı ve doğrudan etkili hemşirelik olan bir kariyere yöneldim.

Ve… hemşirelik hakkında bildiğimiz tüm zorluklarla şu anda karşı karşıyayım ve tamamen bunalmış durumdayım. Aşırı uyarılmışım, bitkinim ve mücadele ediyorum. Bu sektöre girerek hata yaptığımı biliyorum. Kendi yarattığım karmaşanın içinde olduğumun farkındayım. Ben her zaman dişlerimi gıcırdatarak zor bir durumun üstesinden gelmeye kararlı bir insan oldum, bu yüzden bu benim için işe yaramayabilir diye kırmızı bayraklar ortaya çıktığında onları görmezden geldim, ama korkarım bu sefer yapamam.

Ben kesinlikle iyi bir hemşire değilim. Her zaman hata yapıyorum çünkü hızlı tempolu bir ortamda çalışan yavaş bir işlemciyim. Çok şükür bir hastaya kazara zarar vermemi engelleyen korkuluklar var ama bu ne kendim ne de hastalarım için iyi bir durum. Her gün işe gittiğimde sürdürülemez düzeyde stres ve utançla karşılaşıyorum. Şu an özgüvenim 0’da, sürekli asabiyim ve kendimi eski halimin kabuğu gibi hissediyorum.

Düzgün bir şekilde kutulanmış bir teşhise koyamayacağım kadar nörodivergentim. En güçlü belirtileri yüksek işlevsellik/yüksek maskeleyici sosyal kaygı ve ayrıntılara dikkat etmemektir. Daha önce de belirttiğim gibi biraz yavaş işleyen biriyim ama anlıyorum ve derinlemesine düşünüyorum. Bazı insanlar bana son derece zeki olduğumu söylediler ama eminim aptal olduğumu düşünen birçok insan vardır. Uzun süreli hafızam çok iyi ama kısa süreli hafızamda zorluk çekiyorum, büyük ihtimalle kaygımdan dolayı. Ne yazık ki anksiyete ilaçlarının sakinleştirici yan etkileri, onları benim için bir seçenek olmaktan çıkardı, bu yüzden egzersiz ve sağlıklı alışkanlıklarla bu durumu yönetmeye çalışıyorum.

Buradan nereye gideceğimi bilmiyorum. Kız arkadaşım hemşirelikten uzaklaşmamı çok destekliyor ama 1. Mevcut işgücü ekonomimiz… hepimiz biliyoruz ki çöplükte yangın var 2. Zaten ikinci kariyerimdeyim ve bir şeye yatırım yapıp onu tekrar yanlış yapmaktan korkuyorum. Ne yazık ki, son zamanlarda yaşanan kan gölüne ve bunu makul bir olasılık olarak ortadan kaldıracak kadar uzun süre oyunun dışında kaldığım göz önüne alındığında, kurumsal kariyerime geri dönebileceğimi düşünmüyorum.

Şu andaki görevimi yerine getirmeyi başarsam bile, yöneticilik veya ileri düzey uygulamalar gibi daha yüksek hemşirelik seviyelerine asla uygun olamayacağım. Uygun olabileceğimi düşündüğüm tek hemşirelik türü araştırma veya politikayla ilgili sağlık hizmetleridir, ancak bu pozisyonlar oldukça rekabetçi ve bunun da işe yarayıp yaramayacağından gerçekten emin değilim.

Başarılarımla gurur duyduğum zamanlar arasında üniversite yıllarımda yaptığım bir satış işinde en iyi performans gösteren satıcı olmak, standart bir hemşirelik sınavında ülke çapında ilk %1’e girmek, güçlü bir not ortalaması ile mezun olmak ve başarılı bir şekilde iyi işleyen bir titreşim kodlu uygulama üretmek yer alıyor.

Kız arkadaşım birkaç yıl kendi sektöründe giriş seviyesi bir işte çalıştı ve bu onun birçok kez terfi etmesine yol açtı. Artık rahat, yüksek maaşlı ve heyecan verici bir pozisyona sahip. Yeniden başlamak ve onun yaklaşımını benimsemekle, gerçekten keyif aldığım bir sektöre başlamakla, giriş seviyesi konumumda kendimi rahat ve güvende hissetmekle ve umarım yukarı doğru hareketliliğe yol açmakla ilgileniyorum. Her gün gelip sevmediğim işler için performans sergilemek zorunda kaldım, bu yüzden keyif aldığım bir pozisyonda olursam, kendimden emin bir şekilde iyi performans göstereceğime ve eğer sabırlı olursam, tıpkı onun için olduğu gibi fırsatlar kendini sunacağına inanıyorum.

Açık hava, sağlıklı yaşam ve egzersiz konusunda tutkuluyum. Her zaman hükümet politikası, makroekonomi ve teknolojiye ilgi duydum. Son zamanlarda ticari işleri merak ediyorum ama LGBTQ kadın olarak kabul edilmeyebileceğim bir ortama girmek konusunda açıkçası çekiniyorum. Aynı zamanda başarılı bir hizmet veya konaklama lokasyonunda giriş seviyesi bir işte çalışmakla da ilgileniyorum, çünkü hemşirelikte çalıştıktan sonra bir yanım sadece müşterilerin mutlu olduğu yerde olmak istiyor.

Tavsiyelerinizi ve önerilerinizi duymayı sabırsızlıkla bekliyorum. Şimdiden teşekkür ederim.