Şubat 22, 2026
Kıvılcım nereye gitti ve onu nasıl geri alabilirim?
Hayatta en son ne zaman bir kıvılcım hissettiğimi hatırlamıyorum.
Her şey ölü, yalnız ve sıkışmış gibi geliyor. Her gün aynı. Geleceğe dair aynı kaygı, geçmişe dair aynı pişmanlıklar, kafamda aynı çatışmalar dönüyor. İnsanlardan kaçıyorum ve her şeyi abartıyorum. Her gece, yarın her şeyi düzelteceğimi kendime söyleyerek yatıyorum, sonra yarın geliyor ve hiçbir şey değişmiyor.
Her şeyi yarım yamalak yapıyorum. Sonsuza dek kaydırıyorum. Geç uyuyorum. Artık hiçbir önemi olmayan insanları düşünüyorum. Dürtülere teslim oluyorum. Antrenmanları atlıyorum. Ben koşmam. Yürümüyorum. Doğru düzgün para kazanmıyorum. Ben sadece varım.
Ve bu duygudan nefret ediyorum. Kaybeden gibi hissetmekten nefret ediyorum.
Bazen düşüncelerim gerçekten karanlıklaşıyor ama kafamda hala küçük bir ses bana çok geç olmadığını söylüyor. Hiçbir zaman geç değildir.
26 yaşındayım ve kıvılcımın hayatıma geri dönmesini istiyorum. Nasıl ve ne zaman geri döneceğini bilmiyorum ama onu istiyorum.
Eğer buraya geldiyseniz ve çıkış yolunu bulduysanız, kıvılcımınızı geri kazanmanıza ne yardımcı oldu?
Etiketler:
5 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
You should talk to a mental health professional (ideally a psychologist or psychiatrist) to see what’s going on.
Go to counseling first! Have a hobby even if it’s just for walking for 15 mins daily or every other day around your neighborhood or outside your door 🚪. Learn something new like learning to cook from YouTube, or going to the gym to learn how to swim…
What have you accomplished for the past 6 years? Did you get a bachelor’s degree? A master’s degree? Are you still at the same minimum wage job? Are you still living with your parents? Where do you see yourself in 5 years?
Sounds like depression. Have you considered a therapist and/or psychiatrist?
well acting like you’re a loser just cause you dont do what society expects is probably part of the problem xd
Ah man I’m 26. It’s a tough age. I think a lot about the past, worry about the future and that I’m not on track to where I want to be. But then I don’t even know what I want anymore.
I am building discipline by white knuckling stuff, just going for runs even if I’m depressed, showing up for work and putting away money where I can
but th part where you said you spend too much time thinking of people in the past. I really feel you. I think of all the friends I’ve lost touch with, all the flings and lovers, longterm and short. It’s a clip show in my head every day.